ਵਹੀ ਆਜ ਤੂ ਹੈ

ਕਲਮ ਨੇ ਲਿਖਾ ਥਾ

ਕਿ ਜਬ ਭੀ ਜ਼ਬਾਨੋਂ ਪੇ ਪਹਰੇ ਲਗੇ ਹੈਂ

ਤੋ ਬਾਜ਼ੂ ਸਨਾਂ ਤੋਲਤੇ ਹੈਂ

ਕਿ ਜਬ ਭੀ ਲਬੋਂ ਪਰ ਖ਼ਾਮੋਸ਼ੀ ਕੇ ਤਾਲੇ ਪੜੇ ਹੋਂ

ਤੋ ਜ਼ਿੰਦਾਂ ਜੇਲ ਕੇ ਦੀਵਾਰੋ-ਦਰ ਬੋਲਤੇ ਹੈਂ

ਕਿ ਜਬ ਹਰਫ਼ ਜ਼ੰਜੀਰ ਹੋਤਾ ਹੈ

ਸ਼ਮਸ਼ੀਰ ਹੋਤਾ ਹੈ ਆਖ਼ਿਰ

ਤੋ ਆਮਿਰ ਕੀ ਤਕਦੀਰ ਹੋਤਾ ਹੈ ਆਖ਼ਿਰ

ਕਿ ਜੋ ਹਰਫ਼ ਹੈ ਜ਼ੀਸਤ ਕੀ ਆਬਰੂ ਹੈ

ਕਲਮ ਸੁਰਖ਼ਰੂ ਹੈ

 

ਕਲਮ ਨੇ ਲਿਖਾ ਥਾ

ਯਹ ਧਰਤੀ ਉਸੀ ਕੀ ਹੈ ਜੋ