ਜ਼ੁਲਮ ਕੇ ਮੌਸਮੋਂ ਮੇਂ
ਖੁਲੇ ਆਸਮਾਨੋਂ ਤਲੇ
ਉਸਕੀ ਮਿੱਟੀ ਮੇਂ ਅਪਨਾ ਲਹੂ ਘੋਲਤਾ ਹੈ
ਜੋ ਅਪਨੇ ਲਹੂ ਕੀ ਤਜ਼ਾਮਤ ਸੇ
ਜ਼ੁਲਫ਼ੇ-ਨਾਮੂ ਕੀ ਗਿਰਹ ਖੋਲਤਾ ਹੈ
ਵਹੀ ਜਿਸਕੇ ਪੋਰੋਂ ਕੇ ਮਸ ਸੇ
ਸੁਕੂਤੇ-ਜ਼ਮੀਂ ਬੋਲਤਾ ਹੈ
ਮਗਰ ਜਿਸਨੇ ਬੋਯਾ ਥਾ ਕਾਟਾ ਥਾ
ਉਸਕੇ ਮੁਕੱਦਰ ਮੇਂ ਨਾਨੇਂ-ਜਵੀਂ ਤਕ ਨ ਥੀ
ਜਿਸਕਾ ਪੈਕਰ ਮਸ਼ੱਕਤ ਸੇ ਪਥਰਾ ਗਯਾ
ਔਰ ਜਿਸਕੇ ਲਬੋਂ ਪਰ ਨਹੀਂ ਤਕ ਨ ਥੀ
ਉਸੀ ਸੇ ਇਬਾਰਤ ਯਹ ਸਬ ਰੰਗੋ-ਬੂ ਹੈ
ਕਲਮ ਸੁਰਖ਼ਰੂ ਹੈ
