ਕਿ ਉਸਨੇ ਨੇ ਲਿਖਾ ਥਾ

ਵੋ ਬਾਜ਼ੂ

ਜੋ ਪੱਥਰ ਸੇ ਹੀਰੇ ਤਰਾਸ਼ੇਂ

ਮਗਰ ਬੇ-ਨਿਸ਼ਾਂ ਉਨਕੇ ਘਰ

ਬੇ-ਕਫ਼ਨ ਉਨਕੀ ਲਾਸ਼ੇਂ

ਵਹੀ ਕੋਹਕਨ

ਜਿਨਕੇ ਤੇਸ਼ੇ ਪਹਾੜੋਂ ਕੇ ਦਿਲ ਚੀਰ ਡਾਲੇਂ

ਮਗਰ ਖ਼ੁਸਰਵਾਨੇ-ਏ-ਜਹਾਂ ਉਨਕੀ ਸ਼ੀਰੀਂ ਚੁਰਾ ਲੇਂ

ਵਹੀ ਜਿਨਕੇ ਜਿਸਮੋਂ ਕੇ ਪੈਵੰਦ

ਅਹਲੇ-ਹਵਸ ਕੀ ਕਬਾ ਮੇਂ ਲਗੇ ਥੇ

ਵਹੀ ਸਾਦਾ-ਦਿਲ

ਜਿਨਕੀ ਨਜ਼ਰੇਂ ਫ਼ਲਕ ਪਰ ਜਮੀਂ ਥੀਂ

ਤੋ ਲਬ ਮੁਨਇਮੋਂ ਕੀ ਸਨਾ ਮੇਂ ਲਗੇ ਥੇ

ਅਬ ਉਨਕੀ ਸਨਾ ਚਾਰ-ਸੂ ਹੈ