ਤੁਮ ਪਯੰਬਰ ਨ ਥੇ ਅਰਸ਼ ਕੇ ਮੁਦਈ

ਤੁਮਨੇ ਦੁਨੀਯਾ ਸੇ ਦੁਨੀਯਾ ਕੀ ਬਾਤੇਂ ਕਹੀਂ

ਤੁਮਨੇ ਜ਼ਰਰੋਂ ਕੋ ਤਾਰੋਂ ਕੀ ਤਨਵੀਰ ਦੀ

ਤੁਮਸੇ ਗੋ ਅਪਨੀ ਆਂਖੇਂ ਭੀ ਛੀਨੀ ਗਈਂ

ਤੁਮਨੇ ਦੁਖਤੇ ਦਿਲੋਂ ਕੀ ਮਸੀਹਾਈ ਕੀ

ਔਰ ਜ਼ਮਾਨੇ ਸੇ ਤੁਮਕੋ ਸਲੀਬੇਂ ਮਿਲੀਂ

 

ਕਾਖੋ-ਦਰਬਾਰ ਸੇ ਕੂਚਾ-ਏ-ਦਾਰ ਤਕ

ਕਲ ਜੋ ਥੇ ਆਜ ਭੀ ਹੈਂ ਵਹੀ ਸਿਲਸਿਲੇ

ਜੀਤੇ ਜੀ ਤੋ ਨ ਪਾਈ ਚਮਨ ਕੀ ਮਹਕ

ਮੌਤ ਕੇ ਬਾਦ ਫੂਲੋਂ ਕੇ ਮਰਕਦ ਮਿਲੇ

ਐ ਮਸੀਹਾਓ ! ਯਹ ਖ਼ੁਦਕੁਸ਼ੀ ਕਬ ਤਲਕ

ਹੈਂ ਜ਼ਮੀਂ ਸੇ ਫ਼ਲਕ ਤਕ ਬੜੇ ਫ਼ਾਸਲੇ