ਲਾਲਾਂ ਦਾ ਜੜਾਉ ਕਰਾਂ। ਅਗਰ ਚੰਦਨ ਦਾ ਲੇਪ ਦੇਵਾਂ। ਤਬਿ ਗੁਰੂ ਬਾਬਾ ਬੋਲਿਆ, ਸ਼ਬਦ ਸਿਰੀ ਰਾਗ :

'ਮੋਤੀ ਤ ਮੰਦਰ ਉਸਰਹਿ ਰਤਨੀ ਤ ਹੋਹਿ ਜੜਾਉ॥

ਕਸਤੂਰੀ, ਕੁੰਗੂ, ਅਗਰ ਚੰਦਨਿ ਲੀਪਿ ਆਵੈ ਚਾਉ॥

ਮਤੁ ਦੇਖਿ ਭੂਲਾ ਵੀਸਰੈ ਤੇਰਾ ਚਿਤਿ ਨ ਆਵੈ ਨਾਉ ॥੧॥

ਹਰਿ ਬਿਨੁ ਜੀਉ ਜਲਿ ਬਲਿ ਜਾਉ॥

ਮੈ ਆਪਣਾ ਗੁਰੁ ਪੂਛਿ ਦੇਖਿਆ ਅਵਰੁ ਨਾਹੀ ਥਾਉ॥ ੧॥ ਰਹਾਉ॥ (ਸਿਰੀ ਰਾਗ ਮਹਲਾ ੧, ਪੰਨਾ ੧੪)

ਤਬ ਫਿਰ ਕਲਯੁਗ ਆਖਿਆ: ਜੋ ਜੀ ਜਵੇਹਰਾਂ ਦੀ ਧਰਤੀ ਕਰਾਂ, ਅਰੁ ਲਾਲਾਂ ਦਾ ਜੁੜਾਉ ਕਰਾਂ, ਇੰਦਰ ਦੀਆਂ ਮੋਹਣੀਆਂ ਲਿਆਵਾਂ। ਤਬ ਗੁਰੂ ਪਉੜੀ ਦੂਜੀ ਆਖੀ :

ਧਰਤੀ ਤ ਹੀਰੇ ਲਾਲ ਜੜਤੀ ਪਲਘਿ ਲਾਲ ਜੜਾਉ॥

ਮੋਹਣੀ ਮੁਖਿ ਮਣੀ ਸੋਹੈ ਕਰੇ ਰੰਗਿ ਪਸਾਉ॥

ਮਤੁ ਦੇਖਿ ਭੂਲਾ ਵੀਸਰੈ ਤੇਰਾ ਚਿਤਿ ਨ ਆਵੈ ਨਾਉ॥੨॥

ਤਬਿ ਕਲਯੁਗ ਕਿਹਾ : ਜੋ ਜੀ ਇਹ ਵੀ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ ਤਾਂ ਸਿੱਧ ਲੈ ਜੋ ਰਿਧਿ ਆਵੈ ਅਤੇ ਗੁਪਤ ਧਰਤੀ ਵਿਚ ਚਲੂ ਅਰ ਹਜ਼ਾਰ ਕੋਹਾਂ ਜਾਇ ਪ੍ਰਗਟਿ ਹੋਇ। ਤਬ ਬਾਬਾ ਜੀ ਪਉੜੀ ਤੀਜੀ ਆਖੀ:

'ਸਿਧੁ ਹੋਵਾਂ ਸਿਧਿ ਲਾਈ ਰਿਧਿ ਆਖਾਂ ਆਉ॥

ਗੁਪਤੁ ਪਰਗਟੁ ਹੋਇ ਬੈਸਾ ਲੋਕੁ ਚਾਖੈ ਭਾਉ॥

ਮਤੁ ਦੇਖਿ ਭੂਲਾ ਵੀਸਰੈ ਤੇਰਾ ਚਿਤਿ ਨ ਆਵੈ ਨਾਉ ॥੩॥

ਤਬ ਕਲਯੁਗ ਆਖਿਆ: ਕਛੂ ਲੇਵਹੁ ਸੁਲਤਾਨ ਹੋਵਹੁ ਰਾਜ ਕਰਹੁ।' ਤਬ ਗੁਰੂ ਜੀ ਚੌਥੀ ਪਉੜੀ ਕਹੀ :

'ਸੁਲਤਾਨੁ ਹੋਵਾ ਮੇਲਿ ਲਸਕਰ ਤਖਤਿ ਰਾਖਾ ਪਾਉ ॥

ਹੁਕਮੁ ਹਾਸਲੁ ਕਰੀ ਬੈਠਾ, ਨਾਨਕਾ ਸਭ ਵਾਉ॥

ਮਤੁ ਦੇਖਿ ਭੂਲਾ ਵੀਸਰੈ ਤੇਰਾ ਚਿਤਿ ਨਾ ਆਵੈ ਨਾਉ॥ ੪॥੧॥

ਤਬ ਕਲਯੁਗ ਪ੍ਰਦੱਖਣਾ ਕੀਤੀ। ਆਇ ਪੈਰੀਂ ਪਇਆ, ਆਖਿਉ: ਜੀ ਮੇਰੀ ਗਤਿ ਕਿਉਂ ਕਰਿ ਹੋਵੇ ? ਤਬ ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਆਖਿਆ: 'ਮੇਰਾ ਸਿੱਖ ਕੋਟੁ ਮਧੇ ਕੋਈ ਹੋਵੇਗਾ ਤਿਸ ਕਾ ਸਦਕਾ ਤੇਰੀ ਗਤਿ ਹੋਵੇਗੀ।'

ਕਲਯੁਗ ਨੇ ਵੀ ਕਿਹਾ :

'ਤੁਮ ਸੰਗਤ ਕੇ ਨਿਕਟ ਨ ਜੇ ਹੋ।

ਆਨ ਜੀਵ ਦੰਭੀ ਦੁਖ ਦੇ ਹੋ।

ਤੁਮਰੈ ਬਚਨ ਜਿ ਸਿਖ ਕਮਾਵੈ।

ਤਿਨ ਪਰ ਮੇਰੋ ਕਛ ਨ ਬਧਾਵੇ ।