ਪਹਿਲ ਵਰੇਸੇ

ਉਦੋਂ, ਜਦੋਂ ਅੱਖ ਤੇਰੀ ਸੁਰਮੇ ਦੇ ਮੇਚ ਸੀ

ਉਦੋਂ, ਜਦੋਂ ਹੱਥਾਂ ਵਿਚ ਕੋਸਾ ਕੋਸਾ ਸੇਕ ਸੀ

ਸੰਗਾਂ ਨੀਂ ਉਹ ਤੇਰੀਆਂ ਜਵਾਬ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਸੀ

ਨੀਂ ਉਦੋਂ ਕਿਵੇਂ ਗੱਲਾਂ ਦੇ ਗੁਲਾਬ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਸੀ

 

ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਗਲ ਲੱਗ ਅੱਖਾਂ ਮੁੰਦ ਲੈਂਦੇ ਸਾਂ

ਉਦੋਂ, ਜਦੋਂ ਜੁਲਫਾਂ ’ਚ ਛਾਵਾਂ ਗੁੰਦ ਲੈਂਦੇ ਸਾਂ

ਆਹੀ ਦਿਨ ਦੇ ਰੁਝੇਵੇਂ ਰਾਤੀਂ ਖ਼ਾਬ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਸੀ

ਨੀ ਉਦੋਂ ਕਿਵੇਂ ਗੱਲਾਂ ਦੇ ਗੁਲਾਬ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਸੀ।

 

ਸੂਟਾਂ ਤੇਰਿਆਂ ਦੇ ਮੈਨੂੰ ਸਾਰੇ ਰੰਗ ਯਾਦ ਸੀ

ਉਨਾਭੀ, ਗੂੜਾ ਨੀਲਾ, ਨੀ ਗੁਲਾਬੀ ਤਾਂ ਨਵਾਬ ਸੀ

ਹਰਾ ਪਾਉਂਦੀ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਬਾਗ਼ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਸੀ

ਨੀਂ ਉਦੋਂ ਕਿਵੇਂ ਗੱਲਾਂ ਦੇ ਗੁਲਾਬ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਸੀ।

 

ਬਿਨ ਬੋਲੇ ਕਰਦੇ ਸੀ ਕਿੰਨੀਆਂ ਸ਼ਰਾਰਤਾਂ

ਅੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਬੁੱਝਦੇ ਸਾਂ ਗੁੱਝੀਆਂ ਬੁਝਾਰਤਾਂ

ਕਦੇ ਆਪਾਂ ਖੁੱਲ੍ਹੀ ਹੋਈ ਕਿਤਾਬ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਸੀ

ਨੀਂ ਉਦੋਂ ਕਿਵੇਂ ਗੱਲਾਂ ਦੇ ਗੁਲਾਬ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਸੀ।