ਸਾਂਵਲੇ ਮੁੰਡੇ ਦੀ ਕਵਿਤਾ

ਇਹ ਓਹੀ ਸ਼ਾਮਾਂ ਨੇ

ਜਿੰਨ੍ਹਾਂ 'ਚ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ

ਕਮਲੇ ਜਿਹੇ ਸੂਟ ਪਾ ਮਿਲਣਾ ਸੀ

ਮੇਰੀ ਨਿੱਕੀ ਜਿਹੀ ਕਿਸੇ ਗੱਲ 'ਤੇ

ਤੇਰਾ ਹਾਸਾ ਛਣਕਣਾ ਸੀ

ਜਾਂ ਮੇਰੀ ਕਿਸੇ ਸੱਜਰੀ ਕਵਿਤਾ ਨੂੰ ਤੂੰ

ਠੋਡੀ ਉੱਤੇ ਹੱਥ ਰੱਖ

ਗੌਰ ਨਾਲ ਸੁਣਨਾ ਸੀ

 

ਤੇ ਫਿਰ ਜਦੋਂ

ਸੂਰਜ ਨੇ ਜ਼ਰਾ-ਕੁ ਹੋਰ ਨਿਵਣਾਂ ਸੀ

ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਜ਼ਰਾ ਕੁ ਹੋਰ ਨੇੜੇ ਹੋ ਬੈਠਣਾ ਸੀ

ਮੇਰੇ ਕੰਬਦੇ ਹੱਥ ਨੇ

ਤੇਰੇ ਮਹਿਕਦੇ ਹੱਥਾਂ ਨੂੰ ਛੁਹਣਾ ਸੀ

ਤੂੰ ਦੋ ਪਲ ਅੱਖਾਂ ਮੁੰਦ ਕੇ, ਕੁਝ ਸੋਚਣਾ,

ਫਿਰ ਹੱਸਣਾ ਸੀ

ਪਰ ਤੂੰ ਜੋ ਸੋਚਿਆ

ਮੇਰੇ ਸੌ ਵਾਰ ਪੁੱਛਣ ਤੇ ਵੀ ਨਾ ਦੱਸਣਾ ਸੀ