ਖਲੋਤੇ ਅਫਗਾਨਾਂ ਵੱਲ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕਰਦਿਆਂ ਬੋਲੇ।
"ਇਹ ਤਾਂ ਹਾਥੀ ਦੇ ਦਿਖਾਉਣ ਵਾਲੇ ਦੰਦ ਹਨ. ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਤਾਂ ਹੋਰ ਹਨ..." ਕਹਿੰਦਿਆਂ ਅਬਦਾਲੀ ਨੇ ਚਬੂਤਰੇ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜ੍ਹੇ ਸੈਨਾਪਤੀ ਨੂੰ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕੀਤਾ।
ਸੈਨਾਪਤੀ ਨੇ ਨਰਸਿੰਗੇ ਜਿਹਾ ਇਕ ਅਫਗਾਨੀ ਜੰਗੀ ਸਾਜ਼ ਵਜਾਇਆ। ਪੰਦਰਾਂ ਵੀਹ ਗਿਲਜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਦੋ ਟੁਕੜੀਆਂ ਵੱਡੀ ਦੀਵਾਰ ਦੇ ਦੋ ਛੋਟੇ ਦਰਵਾਜ਼ਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਬਘਿਆੜਾਂ ਵਾਂਗ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋਈਆਂ।
ਚਾਲੀ ਦੇ ਲਗਭਗ ਗਿਲਜਿਆਂ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਭਾਈ ਬਾਘ ਸਿੰਘ, ਭਾਈ ਹਾਠੂ ਸਿੰਘ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਖਲੋ ਗਏ।
"ਤੂੰ ਵੀ ਲੜ੍ਹੇਗਾ... ਤੇਰੀ ਤਾਂ ਇਕ ਬਾਂਹ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਨਕਾਰਾ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ. ", ਅਬਦਾਲੀ ਭਾਈ ਬਾਘ ਸਿੰਘ ਵੱਲ ਦੇਖਦਿਆਂ ਬੋਲਿਆ।
"ਗੱਲਾਂ ਕਰਨਾ ਗਾਲੜੀਆਂ ਦਾ ਕੰਮ ਹੈ, ਯੋਧੇ ਦਾ ਧਰਮ ਹੈ ਜੁਝਣਾ। ਸੋ ਗੱਲਾਂ ਘੱਟ ਕਰ ਤੇ ਆਪਣੇ ਇਹਨਾਂ ਲੜਾਕਿਆਂ ਨੂੰ ਕਹਿ ਕਿ ਤਿਆਰ ਹੋ ਜਾਣ. ਇਹ ਪਾਨੀਪਤ ਨਹੀਂ ਸਰਹੰਦ ਹੈ " ਭਾਈ ਬਾਘ ਸਿੰਘ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ ਕਮਾਲ ਦੀ ਦਲੇਰੀ ਸੀ।
ਦੋਹਾਂ ਸਿੰਘਾਂ ਨੂੰ ਜਿਹਨਾਂ ਅਫਗਾਨ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹਾਥੀ ਤੇ ਸ਼ੇਰਾਂ ਨਾਲ ਲੜ੍ਹਦੇ ਦੇਖਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਆਪਸ ਵਿਚ ਘੁਸਰ ਮੁਸਰ ਕਰਨ ਲੱਗੇ,
“ਜਿਹਨਾਂ ਹਾਥੀ, ਬੱਕਰੇ ਵਾਂਗ ਮਿਆਂਕਣ ਲਾ ਦਿੱਤੇ ਤੇ ਸ਼ੇਰ, ਕਤੂਰਿਆਂ ਵਾਂਗ ਭਜਾ ਦਿੱਤੇ, ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਲੜਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਅੱਲਾਹ ਵਾਰਸ...
"ਚੁਣ ਲਓ ਆਪਣੇ ਲਈ ਇਕ ਇਕ ਦੁਰਾਨੀ ਸੂਰਮਾ ਆਪੇ ਹੀ ਚੁਣ ਲਓ ਫੇਰ ਬਹਾਨੇ ਨਾ ਬਣਾਉਣੇ ਪੈਣਗੇ... ", ਅਬਦਾਲੀ ਨੇ ਭਾਈ ਬਾਘ ਸਿੰਘ ਤੇ ਹਾਠੂ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
"ਤਰਸ ਕਰ ਆਪਣੇ ਸਿਪਾਹੀਆਂ 'ਤੇ ਘੱਟੋ ਘੱਟ ਆਪਣਿਆਂ 'ਤੇ ਤਾਂ ਕਰ... ਪੰਜ ਪੰਜ ਤਾਂ ਭੇਜ ਸਾਡੇ ਦੋਹਾਂ ਲਈ... ਨਾਲੇ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਪੁੱਛ ਲਈ ਕਿ ਭਾਈ ਸੁੱਖਾ ਸਿੰਘ ਦਾ ਨਾਮ ਸੁਣਿਆਂ ਹੈ ਜੇ ਹਾਂ ਤਾਂ ਫੇਰ ਓਸ ਤਿਆਰੀ ਨਾਲ ਈ ਆਉਣ, ਕਿਉਂਕਿ ਸ਼ਹੀਦ ਭਾਈ ਸੁੱਖਾ ਸਿੰਘ ਦਾ ਹੱਥ ਸਾਡੇ ਸਿਰ ਹੈ " ਭਾਈ ਹਾਠੂ ਸਿੰਘ ਹੱਸਦਿਆਂ ਬੋਲੇ।
"ਯਾ ਖੁਦਾ, ਇਹ ਉਸੇ ਕਾਫਰ ਸੂਰਮੇਂ ਸੁੱਖਾ ਸਿੰਘ ਦੇ ਸਾਥੀ ਨੇ..?”,
