ਹੋ ਗਿਆ ਤਾਂ ਡੱਲੇਵਾਲੀਆ ਮਿਸਲ ਦੇ ਜਥੇਦਾਰ ਭਾਈ ਗੁਰਦਿਆਲ ਸਿੰਘ ਬਣੇ।
ਭਾਈ ਗੁਰਦਿਆਲ ਸਿੰਘ ਦਾ ਪਰਿਵਾਰ ਏਡਾ ਸਿਦਕੀ ਸੀ ਕਿ ਪੰਥ ਸੇਵਾ ਹਿਤ ਜਾਨ ਵਾਰਨ ਨੂੰ ਪਲ ਵੀ ਨਹੀਂ ਲਾਉਂਦਾ ਸੀ।
"ਛੋਟੇ ਘੱਲੂਘਾਰੇ ਦੀ ਉਹ ਘਟਨਾ ਯਾਦ ਹੈ ? ਜਦ ਮਾਰੋ ਮਾਰ ਕਰਦੇ ਸਿੰਘ ਮੁੜ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ 'ਤੇ ਆ ਗਏ ਸਨ ਤੇ ਬਿਆਸ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਟਕਰਾ ਕੇ ਭਿਆਨਕ ਸ਼ੋਰ ਪੈਦਾ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਥੱਕੇ ਟੁੱਟੇ, ਭੁੱਖੇ ਤਿਹਾਏ ਤੇ ਜਖ਼ਮੀਂ ਸਿੰਘ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ 'ਤੇ ਖਲੋਤੇ ਸਨ। ਬਰਸਾਤਾਂ ਹੋਣ ਕਾਰਨ ਦਰਿਆ ਏਨਾ ਜ਼ੋਰਾਂ 'ਤੇ ਸੀ ਕਿ ਰਾਹ ਵਿਚ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਵੱਡੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਜੜੋਂ ਪੁੱਟ ਕੇ ਨਾਲ ਵਹਾ ਕੇ ਲਿਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਦਰਿਆ ਪਾਰ ਕਰਨ ਲਈ ਲਹਿਰਾਂ ਦਾ ਜ਼ੋਰ ਦੇਖਣਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਸੀ ਤੇ ਉਹ ਦਰਿਆ ਵਿਚ ਉਤਰੇ ਬਗੈਰ ਨਹੀਂ ਦੇਖਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਸੀ।
ਜਦ ਹੀ ਡੱਲੇਵਾਲੀਏ ਸਰਦਾਰ ਗੁਰਦਿਆਲ ਸਿੰਘ ਬੋਲੇ,
"ਸਿਰ ਲੱਗਣਗੇ ਖਾਲਸਾ ਜੀ। ਕੁਰਬਾਨੀ ਹੋਵੇਗੀ ਕੁਝ ਸਿੰਘਾਂ ਦੀ, ਫੇਰ ਹੀ ਸਾਰਾ ਜੱਥਾ ਪਾਰ ਕਰ ਸਕੇਗਾ", ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਹੀ ਦੋਵੇਂ ਸਕੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨੇ ਘੋੜੇ ਦਰਿਆ ਵਿਚ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤੇ ਸਨ। ਪਰ ਉਹ ਦੋਹੇਂ ਸੂਰਮੇਂ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਪਰਤੇ ਸਨ ਤੇ ਦਰਿਆ ਦੀ ਭੇਟ ਹੋ ਗਏ। " ਬਾਬੇ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਕੁਝ ਸਮਾ ਪਹਿਲਾਂ ਸੁਣਾਈ ਕਥਾ ਯਾਦ ਕਰਵਾਈ।
ਇਕ ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਸਰਦਾਰ ਗੁਰਦਿਆਲ ਸਿੰਘ ਦੇ ਸ਼ਹੀਦ ਹੋ ਜਾਣ ਮਗਰੋਂ ਸਰਦਾਰ ਤਾਰਾ ਸਿੰਘ ਗੈਬਾ ਇਸ ਮਿਸਲ ਦਾ ਜਥੇਦਾਰ ਬਣਿਆਂ।
ਨੌਵੀਂ ਮਿਸਲ ਸ਼ਹੀਦਾਂ, ਜਿਸ ਦੇ ਜਥੇਦਾਰ ਸ਼ਹੀਦ ਬਾਬਾ ਦੀਪ ਸਿੰਘ ਜੀ ਬਣੇ। ਬਾਬਾ ਜੀ ਦਾ ਪਿੰਡ ਪਹੁਵਿੰਡ ਸੀ ਪਰ ਉਹ ਦਮਦਮੇ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਹ ਕਲਗੀਧਰ ਮਹਾਰਾਜ ਦੇ ਹਜੂਰੀ ਸਿੰਘਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਨ। ਮਹਾਰਾਜ ਕੋਲੋਂ ਹੀ ਉਹਨਾਂ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਛਕਿਆ ਤੇ ਸੱਚੇ ਪਾਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਰਹਿ ਕੇ ਕਈ ਲੜਾਈਆਂ ਵੀ ਲੜੀਆਂ। ਮਗਰੋਂ ਜਦ ਮਹਾਰਾਜ ਨਾਂਦੇੜ ਨੂੰ ਚਾਲਾ ਪਾਉਣ ਲੱਗੇ ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਬਾਬਾ ਦੀਪ ਸਿੰਘ ਜੀ ਨੂੰ ਦਮਦਮੇ ਰਹਿਣ ਦੀ ਸੇਵਾ ਬਖਸ਼ੀ। ਬਾਬਾ ਜੀ ਨੇ ਭਾਈ ਮਨੀ ਸਿੰਘ ਜੀ ਨਾਲ ਰਲ ਕੇ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਦੇ ਉਤਾਰਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ
