ਆਪਣੀਆਂ ਦੇਹਾਂ ਰੰਗ ਲਈਆਂ, ਜਿਹੜੇ ਬਾਣੇ, ਬਾਣੀ ਨਾਲ ਇਕ ਮਿੱਕ ਹੋ ਗਏ, ਜਿਹਨਾਂ ਦੁਮਾਲਿਆਂ, ਚੱਕਰਾਂ ਵਿਚੋਂ 'ਨਾਮ' ਗੂੰਜਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਕਥਾ ਕਿਸੇ ਇਕ ਇਕੱਲੇ ਕੋਲ ਪੂਰੀ ਕਿੱਥੇ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਨਾ ਹੀ ਇਹ ਕਥਾ ਸੁਣਨੀ ਕਿਸੇ ਇਕ ਦੋ ਦੇ ਵੱਸ ਵਿਚ ਹੈ। ਪੰਥ ਦੀ ਕਥਾ ਹੈ ਤੇ ਸਾਰਾ ਪੰਥ ਰਲ ਕੇ ਹੀ ਸੰਭਾਲ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਹਿੱਸੇ ਵਾਲੀ ਲੱਭਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਟ ਕਰ।”

ਮੈਨੂੰ ਜਾਪ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਬਾਬਾ ਕੰਦੀ ਸਚ ਹੀ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿੰਨੀ ਕਥਾ ਸਾਡੇ ਹਿੱਸੇ ਦੀ ਹੈ, ਸਾਡੀ ਝੋਲੀ ਪੈ ਰਹੀ ਹੈ। ਜੇ ਬਾਬਾ ਭੰਗੂ ਵਿਚੋਂ ਵਿਚੋਂ ਕਿਸੇ ਵਰਤਾਰੇ ਦੀ ਝਲਕ ਦੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਸਾਡੇ ਲਈ ਲਾਹੇ ਦੀ ਹੀ ਹੈ। ਜੇ ਉਹ ਕਥਾ ਵੀ ਸਾਡੇ ਤਕ ਪਹੁੰਚਣੀ ਹੋਈ ਤਾਂ ਜਰੂਰ ਪਹੁੰਚੇਗੀ, ਸੋ ਮੈਂ ਬਾਬੇ ਨੂੰ ਬਿਨਾ ਕੁਝ ਕਹੇ ਅਗਲੀ ਕਥਾ ਸਰਵਣ ਕਰਨ ਲੱਗਿਆ।