ਦੇ ਬਣਾਏ ਜਾਂਦੇ ਸਨ, ਪਰ ਕਿਲ੍ਹਾ ਨਾ ਮਾਰ ਸਕਣ ਦੀ ਵਿਚਾਰਗੀ ਵਿਚ ਹਰ ਕੋਈ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸਹਾਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਦੰਦ ਪੀਹ ਕੇ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ ਤੇ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਉੱਥੋਂ ਅੱਗੇ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ।
ਅਬਦਾਲੀ ਜਦ ਆਗਰੇ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਉਸ ਕਿਲ੍ਹੇ ਕੋਲੋਂ ਲੰਘ ਰਿਹਾ ਸੀ ਤਾਂ ਕਿਲ੍ਹੇ ਅੰਦਰੋਂ ਕਿਸੇ ਨੇ ਨਗਾਰਾ ਵਜਾ ਦਿੱਤਾ । ਸ਼ਾਹ ਨੇ ਫੌਜ ਰੋਕ ਲਈ। ਨਜ਼ੀਬ ਖਾਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ ਕਿ ਸ਼ਾਹ ਏਥੋਂ ਨਿਕਲ ਚੱਲੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਇਸ ਕਿਲ੍ਹੇ ਦੀ ਮਜਬੂਤੀ ਤੋਂ ਵਾਕਫ ਸੀ। ਉਸ ਨੂੰ ਪਤਾ ਸੀ ਕਿ ਜੇ ਸ਼ਾਹ ਏਥੇ ਬੈਠ ਗਿਆ ਤਾਂ ਸਮੇਂ ਤੇ ਸਾਧਨਾ ਦਾ ਬਹੁਤ ਨੁਕਸਾਨ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ। ਇਹ ਕਿਲ੍ਹਾ ਤਾਂ ਛੇਤੀ ਟੁੱਟਣੇ ਰਿਹਾ।
"ਇਹ ਨਗਾਰਾ ਕਿਸ ਨੇ ਵਜਾਇਆ ਹੈ ?", ਅਹਿਮਦ ਸ਼ਾਹ ਨੇ ਨਜ਼ੀਬ ਖਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ।
"ਇਹ ਤਾਂ ਜੀ ਏਥੇ ਕੁਝ ਫਕੀਰਾਂ ਦਾ ਡੇਰਾ ਹੈ... ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵਜਾਇਆ ਹੋਏਗਾ ਹਜ਼ੂਰ ", ਨਜ਼ੀਬ ਖਾਂ ਗੱਲ ਟਾਲ ਦੇਣੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ।
"ਤੈਨੂੰ ਪਤੈ... ਕਿਸੇ ਫੌਜ ਲੰਘਦੀ ਤੋਂ ਨਗਾਰਾ ਵਜਾਉਣਾ ਬਗਾਵਤ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਹੈ। ਇਹ ਨਗਾਰਾ ਵੀ ਸਾਥੋਂ ਆਕੀ ਹੋਣ ਦਾ ਹੋਕਾ ਦੇ ਰਿਹਾ ਹੈ. ", ਅਬਦਾਲੀ ਫੇਰ ਬੋਲਿਆ ਤੇ ਕਿਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਓਹੜ ਪੋਹੜ ਕਰਕੇ ਨਜ਼ੀਬ ਖਾਂ ਨੇ ਅਬਦਾਲੀ ਨੂੰ ਸਮਝਾ ਲਿਆ ਤੇ ਅੱਗੇ ਤੁਰਨ ਲਈ ਰਾਜ਼ੀ ਕਰ ਲਿਆ।
ਪਰ ਹੰਕਾਰ ਵਿਚ ਆਏ ਹੋਏ ਜਾਟ ਕਦ ਟਲਦੇ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਨਗਾਰਾ ਫੇਰ ਵਜਾ ਦਿੱਤਾ। ਹੁਣ ਤਾਂ ਅਬਦਾਲੀ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਫੌਜ ਕਿਲ੍ਹੇ ਵੱਲ ਮੋੜ ਲਈ।
“ਫਕੀਰ ਹੋਣ ਭਾਵੇਂ ਸੰਨਿਆਸੀ... ਹੁਣ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਬਕ ਸਿਖਾਏ ਬਿਨਾ ਮੈਂ ਇਕ ਕਦਮ ਵੀ ਅੱਗੇ ਨਹੀਂ ਪੱਟਾਂਗਾ. '
"ਇਹ ਤਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲੰਘਣ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿਚ ਨਗਾਰੇ ਵਜਾ ਰਹੇ ਨੇ ਬਾਦਸ਼ਾਹ ਸਲਾਮਤ...", ਨਜ਼ੀਬ ਖਾਂ ਨੇ ਫੇਰ ਬਥੇਰਾ ਜੋਰ ਲਾਇਆ, ਪਰ ਅਬਦਾਲੀ ਹੁਣ ਹਮਲੇ ਲਈ ਬਜ਼ਿਦ ਸੀ।
"ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰੇ ਬਿਨਾ ਅੱਗੇ ਜਾਣਾ ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਸੁਭਾਅ ਦੇ ਉਲਟ ਗੱਲ ਹੈ ਨਜੀਬ ਖਾਂ ", ਅਬਦਾਲੀ ਨੇ ਗੱਲ ਸਾਫ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਏਨੇ ਨੂੰ ਕਿਲ੍ਹੇ ਦੀ ਕੰਧ ਤੋਂ ਜਾਟਾਂ ਨੇ ਫੇਰ ਨਗਾਰਾ ਵਜਾ ਦਿੱਤਾ ਤੇ
