ਅਬਦਾਲੀ ਨੂੰ ਸੁਣਾ ਕੇ ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ,

"ਇਹ ਵਨਜਾਰੇ ਕਿੱਥੋਂ ਦੇ ਨੇ ਭਾਈ...'

"ਇਹਨਾਂ ਦੇ ਘੱਗਰਿਆਂ ਤੋਂ ਤਾਂ ਜਾਪਦੈ ਕਿ ਇਹ ਤਾਂ ਕਿਸੇ ਦੂਰ ਦੇਸ ਤੋਂ ਆਏ ਨੇ...

"ਏਧਰ ਸਿਰਫ ਚੂੜੀਆਂ ਵੇਚਣ ਆਏ ਹੋ ਜਾਂ ਹੋਰ ਸਮਾਨ ਵੀ ਹੈ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ...

"ਕਾਬਲ 'ਚ ਚੂੜੀਆਂ ਦਾ ਕੀ ਭਾਅ ਚੱਲਦੇ ਭਾਈ ਬਨਜਾਰਿਓ,

"ਜ਼ਰਾ ਆਪਣੀ ਜ਼ੁਬਾਨ ਵਿਚ ਹੋਕਾ ਤਾਂ ਦੇ ਕੇ ਵਿਖਾਓ... ਅਸੀਂ ਵੀ ਦੇਖੀਏ ਕਿ ਕਾਬਲ ਦੇ ਵਨਜਾਰੇ ਹਾਕ ਕਿਵੇਂ ਮਾਰਦੇ ਨੇ..."

ਐਸੇ ਬੋਲਾਂ ਨੇ ਅਬਦਾਲੀ ਦਾ ਸੀਨਾ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਨਜ਼ੀਬ ਖਾਂ ਵੱਲ ਦੇਖਦਾ ਬੋਲਿਆ,

"ਇਹ ਫਕੀਰ ਨੇ ?" "ਜਾਨ ਬਖਸ਼ੀ ਹੋਵੇ ਹਜ਼ੂਰ ਪਰ ਇਹ ਬਹੁਤ ਹੰਕਾਰੇ ਹੋਏ ਜਾਟ ਨੇ..."

“ਹੰਕਾਰਿਆਂ ਦਾ ਹੰਕਾਰ ਭੰਨਣ ਹੀ ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਆਏ ਹਾਂ... ਇਹ ਤਾਂ ਫੇਰ ਸਾਡੇ ਪਸੰਦੀਦਾ ਵੈਰੀ ਹੋਏ ਹੋਰ ਦੱਸ ਇਹਨਾਂ ਬਾਰੇ... "

"ਇਹ ਕਿਲ੍ਹਾ ਬਹੁਤ ਸਖਤ ਹੋ ਹਜ਼ੂਰ ਅਜੇ ਤੀਕ ਕਿਸੇ ਤੋਂ ਮਾਰਿਆ ਨਹੀਂ ਗਿਆ। ਇਸੇ ਗੱਲ ਦਾ ਹੰਕਾਰ ਜਾਟਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਚੜ੍ਹ ਬੋਲ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਇਕ ਤਾਂ ਕਿਲ੍ਹਾ ਬਹੁਤ ਭਾਰੀ ਹੈ ਤੇ ਉੱਤੋਂ ਅੰਦਰ ਫੌਜ ਵੀ ਬਹੁਤ ਭਰੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਚੁਫੇਰੇ ਖਾਈ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਸੁਰੰਗ ਪੱਟ ਕੇ ਵੀ ਅੰਦਰ ਨਹੀਂ ਜਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ... ਬਾਰ੍ਹਾਂ ਸਾਲ ਦੇ ਕਰੀਬ ਦਾ ਰਾਸ਼ਨ ਅੰਦਰ ਜਮਾਂ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਹੈ...", ਨਜ਼ੀਬ ਖਾਂ ਨੇ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਅਬਦਾਲੀ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹ ਸੁਣਾਈ।

"ਹਿੰਦੋਸਤਾਨ ਅਸੀਂ ਕਿਲ੍ਹੇ ਭੰਨਣ ਹੀ ਆਏ ਹਾਂ ਨਜ਼ੀਬ ਖਾਂ... ਅਸੀਂ ਕੋਈ ਵਪਾਰ ਕਰਨ ਜਾਂ ਚੂੜੀਆਂ ਵੇਚਣ ਨਹੀਂ ਆਏ। ਪਰ ਇਸ ਕਿਲ੍ਹੇ ਅੰਦਰ ਬੈਠੇ 'ਕੱਲੇ 'ਕੱਲੇ ਸਿਪਾਹੀ ਦੇ ਮੈਂ ਚੂੜੀਆਂ ਨਾ ਪਵਾਈਆਂ ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਅਹਿਮਦ ਸ਼ਾਹ ਕਿਸ ਨੇ ਕਹਿਣਾ ਹੈ। ਜੇ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਕਿਲ੍ਹੇ ਹੀ ਫਤਹਿ ਨਾ ਹੋਏ ਤਾਂ ਮੈਂ ਕਾਹਦਾ ਪਾਤਸ਼ਾਹ ਤੇ ਕਾਹਦੀ ਮੇਰੀ ਬਾਦਸ਼ਾਹੀ,

ਅਬਦਾਲੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸਖਤ ਕਿਲ੍ਹੇ ਫਤਹਿ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਪੋਥੀ ਮੰਗਵਾ ਲਈ। ਇਸ ਕਿਲ੍ਹੇ ਦੇ ਹਾਣ ਦਾ ਕਿਲ੍ਹਾ ਉਸ ਵਿਚੋਂ ਲੱਭਿਆ। ਸਭ ਅੰਦਾਜੇ ਤੇ