ਜੋਤ ਘਟਾਓ ਕੀਤੇ... ਤੇ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਮਗਰੋਂ ਪੋਥੀ ਬੰਦ ਕੀਤੀ, ਮੁੱਛਾਂ 'ਤੇ ਹੱਥ ਫੇਰਿਆ ਤੇ ਉੱਚੀ ਉੱਚੀ ਹੱਸਣ ਲੱਗਾ।
"ਲੜਾਈ ਦਾ ਨਗਾਰਾ ਵਜਾ ਦਿਓ ਤੇ ਜਵਾਬ ਦਿਓ ਜਾਟਾਂ ਦੇ ਨਗਾਰੇ ਦਾ ਫੌਜ ਦਾ ਪੜਾਅ ਏਥੇ ਹੀ ਕਰ ਲਓ ਹੁਣ ਇਹ ਕਿਲ੍ਹਾ ਮਾਰ ਕੇ ਹੀ ਆਗਰੇ ਵਲ ਵਧਾਗੇ
"ਪਰ ਇਹ ਕਿਲ੍ਹਾ ਤਾਂ ਬਾਰ੍ਹਾਂ ਸਾਲ ਟੁੱਟਣ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਦੁੱਰੇ ਦੁਰਾਨੀ .
"ਅੱਠ ਦਿਨ ਸੁਣਦੈਂ ਨਜ਼ੀਬ ਖਾਂ.. ਅੱਠ ਦਿਨ ਵਿਚ ਜੇ ਕਿਲ੍ਹਾ ਸਰ ਨਾ ਹੋਇਆ ਤਾਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਕੋਲ਼ ਰਿਹਾ ਕਿ ਮੈਂ ਏਥੋਂ ਘੇਰਾ ਚੁੱਕ ਲਵਾਂਗਾ... " ਅਬਦਾਲੀ ਹੱਸਦਾ ਹੋਇਆ ਬੋਲਿਆ।
“ਪਰ ਕਿਵੇਂ ਬਾਦਸ਼ਾਹ ਸਲਾਮਤ ਨਾ ਟੁੱਟਣ ਵਾਲੇ ਕਿਲ੍ਹੇ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਤੋੜਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ ". ਨਜ਼ੀਬ ਖਾਂ ਹਜੇ ਵੀ ਡਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
"ਮਜਬੂਤ ਕਿਲ੍ਹੇ ਮਜਬੂਤ ਇਰਾਦਿਆਂ ਅੱਗੇ ਨਹੀਂ ਟਿਕ ਸਕਦੇ ਨਜ਼ੀਬ ਖਾਂ... ਬੁਜ਼ਦਿਲ ਹਿੰਦੋਸਤਾਨੀ ਰਾਜੇ ਬਾਰ੍ਹਾਂ ਸਾਲ ਕੀ ਬਾਰ੍ਹਾਂ ਸਦੀਆਂ ਲੱਗੇ ਰਹਿਣ ਇਹ ਕਿਲ੍ਹਾ ਨਹੀਂ ਤੋੜ ਸਕਦੇ.
"ਫੇਰ ਅਸੀਂ ਕਿਵੇਂ
"ਬਸ ਇਹ ਨਹੀਂ ਪੁੱਛਣਾ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਜਿਵੇਂ ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਕਹਾਂ ਉਵੇਂ ਕਰ.. ", ਅਬਦਾਲੀ ਆਪਣੀ ਨੀਤੀ ਵੀ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਸਾਂਝੀ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ।
"ਸਾਰੀ ਫੌਜ ਵੰਡ ਕੇ ਕਿਲ੍ਹੇ ਦਾ ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਲਾ ਦਿਓ.”, ਸ਼ਾਹ ਨੇ ਫੌਜਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ।
ਆਪ ਅਬਦਾਲੀ ਆਪਣੇ ਚਾਰ ਪੰਜ ਚੁਨਿੰਦਾ ਘੋੜਸਵਾਰ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ ਕਿਲ੍ਹੇ ਦਾ ਗੇੜਾ ਲਾਉਣ ਲਈ ਨਿਕਲ ਪਿਆ। ਬਾਦਸ਼ਾਹੀ ਬਾਣਾ ਉਸ ਨੇ ਲਾਹ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਇਕ ਆਮ ਸਿਪਾਹੀ ਦੀ ਪੁਸ਼ਾਕ ਪਾ ਲਈ। ਕਿਲ੍ਹੇ ਦੇ ਦੁਆਲੇ ਘੁੰਮਦਾ ਅਬਦਾਲੀ ਸਭ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਦਾਜ਼ੇ ਲਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉੱਚੇ ਨੀਵੇਂ ਪਾਸਿਆਂ ਦੀ ਪਛਾਣ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਫੌਜਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ ਹੋਇਆ ਸੀ ਕਿ ਦਿਨ ਵੇਲੇ ਫੌਜ ਕਿਲ੍ਹੇ ਤੋਂ ਪਿਛਾਂਹ ਰੱਖਣੀ ਹੈ ਤੇ ਰਾਤ ਪੈਂਦੇ ਹੀ ਮੋਰਚੇ ਅਗਾਹ ਮੱਲ ਲੈਣੇ ਹਨ। ਫੇਰ ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਫੌਜ ਪਿੱਛੇ ਲੈ ਆਉਣੀ ਹੈ।
