ਨੇ ਜਗਾਇਆ ਤਾਂ ਉਹ ਬੋਲਿਆ। "

"ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਹਜ਼ੂਰ... ਅਚੰਭਾ ਹੋ ਗਿਐ... ਕੱਲ ਤਾਂ ਉੱਥੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਸੀ ... ਰਾਤ ਮੈਂ ਆਪ ਗੇੜਾ ਮਾਰ ਕੇ ਆਇਆ... ਇਹ ਤਾਂ ਕੋਈ ਛਲਾਵਾ ਹੈ ਹਜ਼ੂਰ " "

"ਕੀ ਬਕਵਾਸ ਕਰ ਰਿਹੈਂ ਸਾਫ ਸਾਫ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਦੱਸਦਾ ਕੁਝ ''

“ਪਤਾ ਨਹੀ ਜੀ... ਸੰਜਵਨੀ ਬੂਟੀ ਵਾਲੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਕਿਲ੍ਹੇ ਦੀ ਮਗਰਲੀ ਬਾਹੀ ਰਾਤੋ ਰਾਤ ਕੋਈ ਉੱਚੀ ਤੇ ਚੌੜੀ ਕੰਧ ਰੱਖ ਗਿਆ ਹੈ ਤੇ ਅਫਗਾਨਾ ਨੇ ਕਿਲ੍ਹੇ 'ਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ. "

ਸੁਣਦਿਆਂ ਹੀ ਰਾਇ ਮੱਲ ਦੀ ਸੁਧ ਬੁਧ ਜਵਾਬ ਦੇ ਗਈ। ਏਨੇ ਚਿਰ ਨੂੰ ਕੁਝ ਹੋਰ ਗੋਲੇ ਕਿਲ੍ਹੇ ਦੇ ਅੰਦਰ ਡਿੱਗੇ ਤੇ ਧਮਾਕਾ ਸੁਣ ਕੇ ਰਾਇ ਮੱਲ ਦੀ ਰੂਹ ਕੰਬ ਗਈ। ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਬਾਹਰ ਆ ਕੇ ਦੇਖਿਆ ਤਾਂ ਵਿਹੜੇ ਵਿਚ ਧੂਏਂ ਦਾ ਇਕ ਪਹਾੜ ਬਣਿਆਂ ਪਿਆ ਸੀ । ਸਾਰਾ ਕਿਲ੍ਹਾ ਧੂਆਂ ਧਾਰ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਸੀ।

ਅਬਦਾਲੀ ਨੇ ਤੀਰਾਂ ਤੇ ਬੰਦੂਕਾਂ ਵਾਲੇ ਨਿਸ਼ਾਨਚੀ ਵੀ ਕੰਧ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਾ ਲਏ। ਉਹਨਾਂ ਤੀਰਾਂ ਤੇ ਗੋਲੀਆਂ ਦਾ ਮੀਂਹ ਵਰਸਾ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਜਾਟਾਂ ਦੇ ਸੀਨੇ ਵਿੰਨ੍ਹੇ ਜਾਣ ਲੱਗੇ।

ਕੁਝ ਚਿਰ ਮਗਰੋਂ ਸ਼ਾਹ ਨੂੰ ਕਿਲ੍ਹੇ ਵਿਚ ਜਾਟਾਂ ਦਾ ਗੋਲਾ ਬਾਰੂਦ ਜਮਾਂ ਕੀਤੀ ਹੋਈ ਥਾਂ ਦਾ ਪਤਾ ਲੱਗ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤੀਰ ਅੰਦਾਜ਼ਾਂ ਤੋਂ ਉਸ ਪਾਸੇ ਨੂੰ ਅਗਨ ਬਾਣ ਚਲਵਾਏ। ਵੇਖਦੇ ਵੇਖਦੇ ਹੀ ਜਾਟਾਂ ਦੇ ਗੋਲੇ ਬਾਰੂਦ ਦੇ ਢੇਰ ਨੂੰ ਅੱਗ ਲੱਗ ਗਈ ਤੇ ਆਪਣਾ ਜੰਗੀ ਸਮਾਨ ਹੀ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਹੋਰ ਵੱਡੀ ਮੁਸੀਬਤ ਬਣ ਗਿਆ।

ਅਗਨੀ ਬਾਣ ਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਅਫਗਾਨ ਤੀਰ ਅੰਦਾਜ਼ ਜਹਿਰੀਲੇ ਤੀਰ ਵੀ ਚਲਾਉਣ ਲੱਗੇ। ਜਹਿਰ ਦੀਆਂ ਥੈਲੀਆਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਕਿਲ੍ਹੇ ਵੱਲ ਛੱਡੀਆਂ ਗਈਆਂ। ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜ੍ਹ ਕੇ ਉਹ ਜਹਿਰ ਧੂਏਂ ਵਿਚ ਰਲ ਗਿਆ ਤੇ ਜਹਿਰੀਲੇ ਧੂਏਂ ਨੇ ਅੰਦਰ ਇਕ ਪਲ ਰੁਕਣਾ ਵੀ ਔਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।

"ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਕਿਲ੍ਹੇ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਿਲ੍ਹੇ ਦੀ ਚੌਥੀ ਬਾਹੀ ਵੱਲ ਆ ਜਾਵੇ। ਓਧਰੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲਣ ਵਾਲੇ ਦੀ ਜਾਨ ਬਖਸ਼ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇਗੀ।"

ਅਬਦਾਲੀ ਨੇ ਇਹ ਹੋਕਾ ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਦਿਵਾ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਚੌਥੀ ਬਾਹੀ ਤੋਂ ਸਾਰੇ ਮੋਰਚੇ ਵੀ ਚਕਵਾ ਦਿੱਤੇ।