ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ...", ਹੁਣ ਨਜ਼ੀਬ ਖਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਵੀ ਰੌਣਕ ਪਰਤ ਆਈ ਸੀ ਤੇ ਉਹ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਵਿਚ ਵੀ ਦੇਖੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਸੀ।
ਸਿਰਫ ਅੱਠ ਦਿਨਾਂ ਵਿਚ ਅਲੀਗੜ੍ਹ ਦੇ ਮਜਬੂਤ ਕਿਲ੍ਹੇ ਦੇ ਅਬਦਾਲੀ ਦੁਆਰਾ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਦੀ ਖਬਰ ਸਭ ਪਾਸੇ ਜੰਗਲ ਦੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਫੈਲ ਗਈ। ਆਗਰੇ ਵਾਲੇ ਤਾਂ ਅਬਦਾਲੀ ਦੇ ਆਉਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਕਿਲ੍ਹਾ ਛੱਡ ਕੇ ਹਰਨ ਹੋ ਗਏ।
ਗੱਲ ਦੂਰ ਦੱਖਣ ਪੂਨੇ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਈ ਤੇ ਮਰਹੱਟਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਸਿੰਘਾਸਨ ਡੋਲਦਾ ਜਾਪਿਆ।
"ਹੁਣ ਚੁਪ ਬੈਠਿਆਂ ਨਹੀਂ ਸਰਨਾ ਪੇਸ਼ਵਾ ਬ੍ਰਾਊ ਸਾਨੂੰ ਦਿੱਲੀ ਕੂਚ ਕਰਨ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰਨੀ ਹੀ ਪਵੇਗੀ, ਵੀ... ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਕੋਇਲਗੜ੍ਹ ਕੀ ਸ਼ਨੀਵਾਰਵਾੜਾ ਵੀ ਅਬਦਾਲੀ ਨੂੰ ਬਹੁਤੀ ਦੂਰ ਨਹੀਂ... ਜੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨਾ ਰੋਕਿਆ ਗਿਆ ਤਾਂ ਉਹ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਹੀ ਰਹੇਗਾ, ਦਿੱਲੀ ਨੇ ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਅੱਗੇ ਗੋਡੇ ਟੇਕੇ ਹਨ, ਦੱਖਣ ਪਹੁੰਚਣਾ ਵੀ ਉਸ ਲਈ ਕੋਈ ਜਿਆਦਾ ਔਖੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗੀ। ",
ਸਦਾ ਸ਼ਿਵ ਰਾਓ ਨੇ ਪੇਸ਼ਵਾ ਨੂੰ ਚੇਤਾਵਨੀ ਦਿੰਦਿਆਂ ਕਿਹਾ। ਸਦਾ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣਦਿਆਂ ਹੀ ਲਹੂ ਦਾ ਧਿਹਾਇਆ ਪਾਨੀਪਤ ਮਰਾਠਿਆਂ ਤੇ ਅਫਗਾਨਾ ਨੂੰ ਬੇਸਬਰੀ ਨਾਲ ਉਡੀਕਨ ਲੱਗਾ।
ਓਧਰ ਅਫਗਾਨ ਹਿੰਦੋਸਤਾਨ ਨੂੰ ਕੁੱਟਦੇ ਮਿੱਧਦੇ ਹੋਏ ਅੱਗੇ ਵਧਦੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਹੁਣ ਉਹਨਾਂ ਰੁਖ ਬਿਦ੍ਰਾਬਨ ਵੱਲ ਕੀਤਾ।
