ਚੜਯੋ ਖਾਲਸੋ ਕਰ ਅਰਦਾਸ

ਕਰੈ ਕੰਮ ਪੰਥ ਸਤਿਗੁਰ ਆਪ॥

ਮਥੁਰਾ ਤੇ ਕੋਇਲਗੜ੍ਹ ਉਜਾੜ ਕੇ ਅਬਦਾਲੀ ਲਸ਼ਕਰ ਬਿਦ੍ਰਾਬਨ ਵਲ ਵਧਿਆ। ਬਿਦ੍ਰਾਬਨ ਦੀ ਭੂਮੀ ਵਿਚ ਵੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਸੀਆਂ ਦੀਆਂ ਲਾਸ਼ਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਲਗਾ ਦਿੱਤੇ ਗਏ। ਕੁਝ ਨਾਂਗੇ ਸਾਧੂ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਨ ਲਈ ਅੱਗੇ ਆਏ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕਈ ਅਫਗਾਨ ਸਿਪਾਹੀ ਪਾਰ ਬੁਲਾਏ, ਪਰ ਅਬਦਾਲੀ, ਲਸ਼ਕਰ ਨੂੰ ਰੋਕਦਾ ਹੋਇਆ ਬੋਲਿਆ,

"ਇਹਨਾਂ ਨੰਗੇ ਸਾਧੂਆਂ ਤੋਂ ਸਾਨੂੰ ਕੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਸਵਾਹ, ਸੰਖ ਤੇ ਸੁਲਫਾ ਇਹ ਸਾਡੇ ਕਿਸੇ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਸੋ ਇਹਨਾਂ ਨਾਲ ਉਲਝਨ ਦਾ ਕੋਈ ਲਾਭ ਨਹੀਂ...

ਅਬਦਾਲੀ ਨੇ ਗਰਮੀਆਂ ਦਾ ਆਉਂਦਾ ਮੌਸਮ ਦੇਖ ਕੇ ਮੁਖੀ ਸਰਦਾਰਾਂ ਤੇ ਫੌਜਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਲਸ਼ਕਰ ਅਫਗਾਨਿਸਤਾਨ ਵੱਲ ਤੋਰਨ ਲਈ ਹੁਕਮ ਦੇ ਦਿੱਤਾ,

“ਸਾਨੂੰ ਹਿੰਦੋਸਤਾਨ ਦੀ ਗਰਮੀਂ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਾਬਲ ਮੁੜਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਸੋ ਲੁੱਟ ਦਾ ਮਾਲ ਸੰਭਾਲੋ ਤੇ ਕੂਚ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰੋ...", ਅਬਦਾਲੀ ਜਾਣਦਾ ਸੀ ਕਿ ਐਤਕੀ ਹਮਲੇ ਵਿਚ ਲੁੱਟ ਦਾ ਮਾਲ ਜਿਆਦਾ ਇਕੱਠਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਹੁਣ ਵੱਡੀ ਜੰਗ ਇਸ ਨੂੰ ਸਹੀ ਸਲਾਮਤ ਕਾਬਲ ਪੁਚਾਉਣਾ ਹੈ। ਸੋ ਅਫਗਾਨਾ ਨੇ ਸਾਰਾ ਸਮਾਨ ਸੰਭਾਲ ਕੇ ਬੰਨ੍ਹਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਕੀਮਤੀ ਸਮਾਨ ਲਸ਼ਕਰ ਦੇ ਵਿਚਾਲੇ ਤੇ ਬਾਕੀ ਅੱਡ ਅੱਡ ਥਾਈਂ ਸਾਰੀ ਫੌਜ ਦੇ ਫੌਜਦਾਰਾਂ ਦੀ ਨਿਗਰਾਨੀ ਵਿਚ। ਪਰ...

ਲੁੱਟ ਦਾ ਸਮਾਨ ਭਾਵੇਂ ਕਿੰਨਾ ਹੀ ਕਿਉਂ ਨਾ ਸੰਭਾਲ ਕੇ ਬੰਨ੍ਹ ਲੈਂਦੇ, ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਜੰਗਲਾਂ ਤੋਂ ਲੁਕੋ ਕੇ ਨਹੀਂ ਰੱਖ ਸਕਦੇ ਸਨ। ਜੰਗਲਾਂ ਨੂੰ ਸਾਰਾ ਭੇਤ ਸੀ। ਸੋ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿਚੋਂ ਆਏ ਬਾਘ ਅਬਦਾਲੀ ਦੇ ਲਸ਼ਕਰ ਉੱਤੇ ਕਈ ਥਾਈਂ ਟੁੱਟ ਟੁੱਟ ਕੇ ਪਏ ਤੇ ਲੁੱਟ ਦੇ ਸਮਾਨ ਸਣੇ ਕਈ ਅਫਗਾਨ ਵੀ ਪਾਰ ਬੁਲਾ ਦਿੱਤੇ। ਅਬਦਾਲੀ ਦੇ ਲਸ਼ਕਰ ਕੋਲ ਹਿੰਦੋਸਤਾਨ ਦੀ ਇਹ ਲੁੱਟ ਕੋਈ ਦਸ ਪੰਦਰਾਂ ਕਰੋੜ