ੴ ਸਤਿਗੁਰਪ੍ਰਸਾਦਿ ॥

ਮਲਾਰ ਬਾਣੀ ਭਗਤ ਰਵਿਦਾਸ ਜੀ ਕੀ

ਨਾਗਰ ਜਨਾਂ, ਮੇਰੀ ਜਾਤਿ ਬਿਖਿਆਤ ਚੰਮਾਰੰ ॥

ਰਿਦੈ ਨਾਮ ਗੋਬਿੰਦ ਗੁਨ ਸਾਰੰ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥

ਸੁਰਸਰੀ ਸਲਲ ਕ੍ਰਿਤ ਬਾਰੁਨੀ ਰੇ, ਸੰਤ ਜਨ ਕਰਤ

ਸੁਰਸਰੀ ਮਿਲਤ ਨਹਿ ਹੋਇ ਆਨੰ ॥੧॥ ਤਰ ਤਾਰਿ  

ਅਪਵਿਤ੍ਰ ਕਰਿ ਮਾਨੀਐ ਰੇ, ਜੈਸੈ ਕਾਗਰਾ ਕਰਤ

ਬੀਚਾਰੰ ॥ ਭਗਤਿ ਭਗਉਤੁ ਲਿਖੀਐ ਤਿਹ ਊਪਰੇ,

ਪੂਜੀਐ ਕਰਿ ਨਮਸਕਾਰੰ ॥੨॥ ਮੇਰੀ ਜਾਤਿ ਕੁਟ

ਬਾਂਢਲਾ ਢੋਰ ਢੋਵੰਤਾ, ਨਿਤਹਿ ਬਾਨਾਰਸੀ ਆਸ

ਪਾਸਾ ॥ ਅਬ ਬਿਪ੍ਰ ਪਰਧਾਨ ਤਿਹਿ ਕਰਹਿ

ਡੰਡਉਤਿ, ਤੇਰੇ ਨਾਮ ਸਰਣਾਇ ਰਵਿਦਾਸੁ

ਦਾਸਾ ॥੩॥੧॥

ਪਦ ਅਰਥ : ਨਾਗਰ-ਨਗਰ ਦੇ । ਬਿਖਿਆਤ-[ਕਿਰਧਾਰ well-known avowed] ਮਸ਼ਹੂਰ, ਪਰਤੱਖ, ਮੰਨੀ-ਪ੍ਰਮੰਨੀ । ਰਿਦੈ-ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ । ਸਾਰੰ-ਮੈਂ ਸੰਭਾਲਦਾ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਚੇਤੇ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ।੧।ਰਹਾਉ।

ਸੁਰਸਰੀ [Skt. सुरसरित् ] ਗੰਗਾ । ਸਲਲ- ਪਾਣੀ । ਕ੍ਰਿਤ-ਬਣਾਇਆ ਹੋਇਆ । ਬਾਰੁਨੀ-[Skt. ਕਬਧੀ ] ਸ਼ਰਾਬ ਰੋ-ਹੇ ਭਾਈ ! ਪਾਨੰ ਨਹੀ ਕਰਤ-ਨਹੀਂ ਪੀਂਦੇ । ਸੁਰਾ-ਸ਼ਰਾਬ ।