ੴ ਸਤਿਗੁਰਪ੍ਰਸਾਦਿ । ॥

ਰਾਗੁ ਸੋਰਠਿ ਬਾਣੀ ਭਗਤ ਰਵਿਦਾਸ ਜੀ ਕੀ

ਜਬ ਹਮ ਹੋਤੇ ਤਬ ਤੂ ਨਾਹੀ ਅਬ ਤੂ ਹੀ ਮੈ ਨਾਹੀ ॥

ਅਨਲ ਅਗਮ ਜੈਸੇ ਲਹਰਿ ਮਇ ਓਦਧਿ, ਜਲ

ਕੇਵਲ ਜਲ ਮਾਹੀ ॥੧॥ ਮਾਧਵੇ ਕਿਆ ਕਹੀਐ

ਭ੍ਰਮੁ ਐਸਾ ॥ ਜੈਸਾ ਮਾਨੀਐ ਹੋਇ ਨ ਤੈਸਾ ॥

੧॥ ਰਹਾਉ ॥ ਨਰਪਤਿ ਏਕੁ ਸਿੰਘਾਸਨਿ ਸੋਇਆ

ਸੁਪਨੇ ਭਇਆ ਭਿਖਾਰੀ ॥ ਅਛਤ ਰਾਜ ਬਿਛੁਰਤ

ਦੁਖੁ ਪਾਇਆ, ਸੋ ਗਤਿ ਭਈ ਹਮਾਰੀ ॥੨॥ ਰਾਜ

ਭੁਇਅੰਗ ਪ੍ਰਸੰਗ ਜੈਸੇ ਹਹਿ ਅਬ ਕਛੁ ਮਰਮੁ

ਜਨਾਇਆ ॥ ਅਨਿਕ ਕਟਕ ਜੈਸੇ ਭੂਲਿ ਪਰੇ ਅਬ

ਕਹਤੇ ਕਹਨੁ ਨ ਆਇਆ ॥੩॥ ਸਰਬੇ ਏਕੁ ਅਨੇਕੈ

ਸੁਆਮੀ, ਸਭ ਘਟ ਭੋਗਵੈ ਸੋਈ ॥ ਕਹਿ ਰਵਿਦਾਸ

ਹਾਥ ਪੈ ਨੇਰੈ ਸਹਜੇ ਹੋਇ ਸੁ ਹੋਈ ॥੪॥੧॥

ਪਦ ਅਰਥ : ਜਬ-ਜਿਤਨਾ ਚਿਰ । ਹਮ-ਅਸੀ, ਹਉਮੈ, ਆਪਾ ਭਾਵ 1 ਹਤੇ-ਹੁੰਦੇ ਹਾਂ । ਮੰ-ਮੇਰੀ, ਅਪਣੱਤ, ਹਉਮੈ । ਅਨਲ- [Skt. अनिल ] ਹਵਾ। ਅਨਲ ਅਗਮ-ਭਾਰੀ ਹਨਰੀ (ਦੇ ਕਾਰਨ) । ਲਹਿਰ ਮਇ-ਲਹਿਰ ਮਯ, ਲਹਿਰ ਮੈਂ, ਸੰ: ਮਯ- ਜਿਸ ਲਫ਼ਜ਼ ਦੇ ਅਖੀਰ ਵਿਚ ਲਫ਼ਜ਼ 'ਮਯ ਵਰਤਿਆ ਜਾਏ, ਉਸ ਦੇ ਅਰਥ ਵਿਚ 'ਬਹੁਲਤਾ' ਦਾ ਖ਼ਿਆਲ ਵਧਾਇਆ ਜਾਦਾ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ, ਦਇਆ ਗਯ-ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ] ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ।