ਵਾਦ ਰਚਾ ਲਏ। ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਕਈ ਪ੍ਰਕਾਰ ਨਾਲ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ, ਵੇਦਾਂ ਅਤੇ ਪੁਰਾਣਾਂ ਨੂੰ ਲੜਾਇਆ ਭਾਵ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਧਾਰ ਬਣਾ ਕੇ ਲੜਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਖਟ ਦਰਸ਼ਨ ਅਰਥਾਤ ਛੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ (ਜੋਗੀ, ਜੰਗਮ, ਸੰਨਿਆਸੀ, ਜੈਨੀ, ਵੈਸ਼ਨਵ ਤੇ ਮਦਾਰੀ) ਨੇ ਪਰਸਪਰ ਵੈਰ ਵਧਾ ਕੇ ਛੱਤੀ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੇ ਪਾਖੰਡ ਚਲਾ ਦਿੱਤੇ। ਤੰਤਰ ਮੰਤਰ ਅਤੇ ਰਸਾਇਣਾਂ ਦੀਆਂ ਕਰਾਮਾਤਾਂ ਵਿਚ ਲਿਪਟ ਗਏ। ਇੱਕ ਰੂਪ ਤੋਂ ਬਹੁਤੇ ਰੂਪ ਅਤੇ ਬਹੁਤਿਆ ਰੂਪਾਂ ਤੋਂ ਕਰੂਪ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਦਿਖਾਉਣ ਲੱਗੇ। ਇੰਝ ਕਲਿਯੁਗ ਵਿਚ ਸਾਰੇ ਹੀ ਭਰਮ, ਭੁਲੇਖਿਆਂ ਵਿਚ ਭੁਲ ਗਏ।

ਬਹੁ ਵਾਟੀ ਜਗਿ ਚਲੀਆ ਤਬ ਹੀ ਭਏ ਮੁਹੰਮਦਿ ਯਾਰਾ॥

ਕਉਮਿ ਬਹਤਰਿ ਸੰਗਿ ਕਰਿ ਬਹੁ ਬਿਧਿ ਵੈਰੁ ਵਿਰੋਧੁ ਪਸਾਰਾ॥

ਰੋਜੇ ਈਦ ਨਿਮਾਜਿ ਕਰਿ ਕਰਮੀ ਬੰਦਿ ਕੀਆ ਸੰਸਾਰਾ॥

ਪੀਰ ਪੈਕੰਬਰਿ ਅਉਲੀਏ ਗਉਸਿ ਕੁਤਬ ਬਹੁ ਭੇਖ ਸਵਾਰਾ॥

ਠਾਕੁਰ ਦੁਆਰੇ ਢਾਹਿ ਕੈ ਤਿਹਿ ਠਉੜੀ ਮਾਸੀਤਿ ਉਸਾਰਾ॥

ਮਾਰਨਿ ਗਊ ਗਰੀਬ ਨੇ ਧਰਤੀ ਉਪਰ ਪਾਪੁ ਬਿਥਾਰਾ॥

ਕਾਫਰਿ ਮੁਲਹਦਿ ਇਰਮਨੀ ਰੂਮੀ ਜੰਗੀ ਦੁਸਮਣਿ ਦਾਰਾ॥

ਪਾਪੇ ਦਾ ਵਰਤਿਆ ਵਰਤਾਰਾ॥ ੨੦॥

ਪਦ-ਅਰਥ- ਬਹੁਵਾਟੀ-ਬਹੁਤੇ ਰਸਤੇ। ਠਉੜੀ-ਥਾਂ। ਬਿਥਾਰਾ-ਖਲਾਰਾ। ਦਾਰਾ- ਇਸਤਰੀ।

ਵਿਆਖਿਆ- ਜਦੋਂ ਹਜ਼ਰਤ ਮੁਹੰਮਦ ਸਾਹਿਬ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਾਰ ਯਾਰ ਅਥਵਾ ਚਾਰ ਖਲੀਫੇ (ਅਲੀ, ਅਬੂ ਬਕਰ, ਉਮਰ ਅਤੇ ਉਸਮਾਨ) ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਤਾਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਕਰਕੇ ਜਗਤ 'ਤੇ ਬਹੁਤ ਰਾਹ ਅਤਵਾ ਬਹੁਤ ਫ਼ਿਰਕੇ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਏ। ਆਪਣੇ ਮੁਸਲਮਾਨ ਕੌਮ ਵਿਚ ਬਹੱਤਰ ਫ਼ਿਰਕੇ ਬਣਾ ਕੇ ਬਹੁਤ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਵੈਰ ਵਿਰੋਧ ਪਸਾਰਿਆ। ਰੋਜ਼ੇ, ਈਦ ਅਤੇ ਪੰਜ ਨਿਮਾਜ਼ਾਂ (ਜਫਰ ਦੀ ਨਿਮਾਜ, ਜੁਹਤ ਦੀ ਨਿਮਾਜ਼, ਅਸਰ ਦੀ ਨਿਮਾਜ਼, ਮਗਰਬੀ ਨਿਮਾਜ਼ ਤੇ ਇਸ਼ਾ ਦੀ ਨਿਮਾਜ਼) ਦੀਆਂ ਬੰਦਸ਼ਾਂ ਉਸਾਰ ਕੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਕਰਮਾਂ ਵਿਚ · ਬੰਨ੍ਹ ਦਿੱਤਾ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੀਰ, ਪੈਗੰਬਰ, (ਪੈਗਾਮ-ਸੁਨੇਹਾ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲਾ) ਔਲੀਏ, ਗੌਂਸ ਅਤੇ ਕੁਤਬ ਆਦਿ ਪੈਦਾ ਕਰਕੇ ਹੋਰ ਭੇਖ ਪਸਾਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਮਜ਼੍ਹਬੀ ਠੇਕੇਦਾਰਾਂ ਨੇ ਹਿੰਦੂਆਂ ਦੇ ਮੰਦਰਾਂ ਨੂੰ ਢਾਹ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਥਾਂ ਮਸੀਤਾਂ ਉਸਾਰਨੀਆਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਉਹ ਗਊ ਗਰੀਬਾਂ ਭਾਵ ਨਿਤਾਣਿਆਂ ਦੀਆਂ ਹੱਤਿਆਵਾਂ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਾਫਰ, ਮੁਲਹਦ, ਇਰਮਨੀ (ਆਰਮੀਨੀ), ਰੂਮੀ, ਜੰਗੀ ਆਦਿਕ ਦੀ ਇਸਤਰੀ ਤੋਂ ਦੁਸ਼ਮਣੀ ਪੈ ਗਈ। ਇਸ ਪ੍ਰਕਾਰ ਸਾਰੇ ਪਾਸੇ ਆਪ ਦਾ ਵਰਤਾਰਾ ਪਸਰ ਗਿਆ।

ਚਾਰਿ ਵਰਨਿ ਚਾਰਿ ਮਜਹਬਾਂ ਜਗਿ ਵਿਚਿ ਹਿੰਦੂ ਮੁਸਲਮਾਣੈ॥

ਖੁਦੀ ਬਖੀਲਿ ਤਕਬਰੀ ਖਿੰਚੋਤਾਣਿ ਕਰੇਨਿ ਧਿੰਙਾਣੈ॥

ਗੰਗ ਬਨਾਰਸਿ ਹਿੰਦੂਆਂ ਮਕਾ ਕਾਬਾ ਮੁਸਲਮਾਣੈ॥