ਤੀਕਰ ਨਹੀਂ ਸੀ ਅੱਪੜ ਰਹੀ ਪਰ ਲਗਦਾ ਸੀ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਬਹਿਸ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਆਂ। ਕਦੀ ਕਦੀ ਮੇਰੇ ਵੱਲ ਮਾੜਾ ਮੋਟਾ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕਰਕੇ ਵੀ ਗੱਲ ਅੱਗੇ ਟੋਰਦੀਆਂ ਮਲੂਮ ਹੁੰਦੀਆਂ ਸਨ। ਜਰੇ ਜਰੇ ਮਗਰੋਂ ਮੇਰੇ ਵੱਲ ਵੇਖ ਲੈਂਦੀਆਂ ਸਨ ਤੇ ਫੇਰ ਆਪੋ ਵਿੱਚ ਇੰਜ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੀਆਂ ਜਿਵੇਂ ਇੱਕ ਦੂਜੀ ਨੂੰ ਝੂਠਾ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਹੋਣ।

ਮੈਨੂੰ ਦੂਰ ਬੈਠੇ ਨੂੰ ਉੱਕਾ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਸੀ ਆ ਰਹੀ। ਮੈਂ ਗਵੇੜ ਤਾਂ ਬਹੁਤੇਰੇ ਲਾਏ, ਹਰ ਗੱਭਰੂ ਵਾਂਗ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇਹ ਖਿਆਲ ਵੀ ਆਇਆ ਕਿ ਮੈਂ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਆ ਗਿਆ ਵਾਂ ਤੇ ਦੋਵੇਂ ਮੈਨੂੰ ਮੱਲ ਮਾਰਨ ਲਈ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਲੜ ਰਹੀਆਂ ਹਨ।

ਇੱਕ ਦੂਜਾ ਖਿਆਲ ਆਇਆ- ਇਹ ਵੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਏ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਬੁਰਾ ਖਿਆਲ ਕਰਦੀਆਂ ਹੋਵਣ ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਬੇਇੱਜ਼ਤ ਕਰਨ ਲਈ ਸਲਾਹ ਕਰਦੀਆਂ ਹੋਵਣ ਤੇ ਕੋਈ ਸਲਾਹ ਪੱਕ ਨਹੀਂ ਰਹੀ। ਕੁੱਝ ਵੀ ਸੀ ਮੇਰੇ ਪੱਲੇ ਕੁੱਝ ਨਹੀਂ ਸੀ ਪੈ ਰਿਹਾ। ਇੱਕ ਦਿਲ ਕੀਤਾ ਕਿ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਪੁੱਛ ਲਵਾਂ ਕਿ ਕੀ ਗੱਲ ਏ ਸਿੰਧੀ ਮੁਟਿਆਰੋ ! ਜੋ ਤੁਸਾਂ ਵੇਖ ਵੇਖ ਹੱਸਦੀਆਂ ਓ। ਮੈਂ ਕੋਈ ਜੰਗਲੀ ਚੀਜ਼ ਆਂ ?

ਪਰ ਨਹੀਂ, ਮੈਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਹਾਸੇ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਦਖਲ ਦੇਵਣ ਦਾ ਕੋਈ ਹੱਕ ਨਹੀਂ। ਉਂਜ ਵੀ ਜਵਾਨ ਕੁੜੀਆਂ ਹੱਸਦੀਆਂ ਤੇ ਗੁਟਕਦੀਆਂ ਚੰਗੀਆਂ ਲੱਗਦੀਆਂ ਨੇ। ਇੱਕ ਹੋਰ ਖਿਆਲ ਆਇਆ - ਖੌਰੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮੇਰੀ ਮਦਦ ਦੀ ਲੋੜ ਹੋਵੇ। ਬਾਲਟੀ, ਰੱਸੀ ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਉੱਥੇ ਈ ਪਈ ਏ । ਚੁੱਕ ਲੈਣ ਤੇ ਵਰਤ ਲੈਣ, ਕੌਣ ਰੋਕਦਾ ਏ, ਪਰ ਨਹੀਂ, ਬਾਲਟੀ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਕੋਲ ਆਪਣੀ ਵੀ ਹੈ। ਫੇਰ ਮਸਲਾ ਕੀ ਏ ? ਮੈਨੂੰ ਖਿਝ ਚੜ੍ਹਨ ਲੱਗ ਪਈ ਸੀ। ਇਹ ਕੁੜੀਆਂ ਪਾਣੀ ਭਰ ਕੇ ਜਾਂਦੀਆਂ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ?

ਮੇਰਾ ਕੋਈ ਗਵੇੜ ਵੀ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਸੀ ਲੱਗ ਰਿਹਾ। ਅਖ਼ੀਰ ਚੁੱਪ ਕਰਕੇ ਉਡੀਕ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਈ ਭਲਾ ਸੀ । ਏਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੋਰ ਕੁੱਝ ਕਰਨ ਦੀ ਮੈਨੂੰ ਹਿੰਮਤ ਈ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਘਰ ਜਾਵਣ ਦੀ ਮੈਨੂੰ ਕਾਹਲ ਵੀ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਮੈਂ ਸੋਚਣਾ ਛੱਡ ਕੇ ਖ਼ਾਲੀ ਦਿਮਾਗ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਹੁਸਨ ਵੱਲ ਵੇਖਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਕਢਾਈ ਤੇ ਸ਼ੀਸ਼ਿਆਂ ਨਾਲ ਪਰੁੱਚੇ ਰੰਗ ਬਿਰੰਗੇ ਬਾਣਿਆਂ ਵੱਲ। ਫੁਲਕਾਰੀ ਤੇ ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਛਣਕਦੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਵੱਲ। ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਮੋਟੀਆਂ ਤੇ ਕੱਜਲ ਭਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਭਾਰੀਆਂ ਤੇ ਸੋਹਣੀਆਂ ਪਲਕਾਂ, ਰੌਸ਼ਨ ਰੌਸ਼ਨ ਨੈਣਾਂ ਵੱਲ, ਨੱਕ ਦੀਆਂ ਪਤਲੀਆਂ ਤੀਲੀਆਂ ਤੇ ਕੰਨਾਂ ਦੀਆਂ ਡੰਡੀਆਂ ਵੱਲ। ਸਿੰਧ ਦੀ ਭੋਏਂ ਉੱਤੇ ਉਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਤਿਤਲੀਆਂ ਲੱਗਦੀਆਂ ਸਨ । ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਿੰਨੀ ਦੇਰ ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਵੱਲ ਚੁੱਪ ਕਰਕੇ ਵੇਖਦਾ ਰਿਹਾ ਸਾਂ । ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਉਭਾਰ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੇ ਲੱਗ ਰਹੇ ਸਨ । ਗਲ ਵਿੱਚ ਚਾਂਦੀ ਦੀ ਜ਼ੰਜੀਰੀ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਛਾਤੀ ਦੇ ਉਭਾਰ ਉੱਤੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਫੱਬ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਮੇਰੀ ਨਜ਼ਰ ਉੱਥੇ ਆ ਕੇ ਟਿਕ ਗਈ। ਛਾਤੀਆਂ ਦੇ ਉਭਾਰ ਉੱਤੇ ਈ ਮੈਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਗੱਡ ਦਿੱਤੀਆਂ ਸਨ। ਮੈਂ ਤੱਕ ਰਿਹਾ ਸਾਂ। ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਨੇ ਹੱਥ ਦੇ ਇਸ਼ਾਰੇ ਨਾਲ ਕੋਲ ਆਵਣ ਲਈ ਕਿਹਾ। ਮੈਂ ਮੁਸਕਰਾਂਦਾ ਹੋਇਆ ਕੋਲ ਆਇਆ ਤਾਂ ਦੋਵਾਂ ਕੁੜੀਆਂ ਵਾਰੋ ਵਾਰੀ ਮੇਰੇ