ਗੋਠ ਆਇਆ ਸੈਂ ਮੱਝ ਵੇਖਣ ਲਈ ਤੇ ਦੂਜੀ ਵਾਰ ਤੂੰ ਮੱਝ ਖਰੀਦ ਕੇ ਲੈਣ ਆਇਆ ਸੈਂ। ਆਇਆ ਸੈਂ ਨਾ ?"

ਉਹਦੇ ਪੁੱਛਣ ਉੱਤੇ ਮੈਂ ਆਖਿਆ, "ਕੋਈ ਹੋਰ ਵੀ ਤੇ ਮੇਰੇ ਵਰਗਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਏ।"

ਮੇਰੀ ਏਸ ਗੱਲ ਉੱਤੇ ਸਕੀਨਾ ਬਹੁਤ ਹੱਸੀ। "ਹੋ ਸਕਦਾ ਏ, ਕੋਈ ਹੋਰ ਵੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਏ, ਪਰ ਉਹ ਹੋਰ ਪੰਜਾਬੀ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ।"

"ਪਰ ਮੈਂ ਤੇ ਪੰਜਾਬੀ ਆਂ ।"

ਮੇਹਰੋ ਬੋਲੀ-"ਤੈਨੂੰ ਪਰਖਣ ਲਈ ਤੇ ਅਸਾਂ ਦੋਵਾਂ ਬੁਲਾ ਕੇ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਹੱਥ ਮਿਲਾਇਆ ਸੀ। ਪਰ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਪੰਜਾਬੀਆਂ ਵਾਲੀ ਕੋਈ ਗੱਲ ਨਹੀਂ, ਏਸ ਲਈ ਤੇਰੇ ਵਾਸਤੇ ਅਸਾਡੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਇਹਤਰਾਮ ਵਧ ਗਿਆ ਏ।"

"ਨਾ ਮੇਹਰੋ, ਮੈਂ ਪੰਜਾਬੀ ਆਂ । ਖੁਦਾ ਵਾਸਤੇ ਸਾਰੇ ਪੰਜਾਬੀਆਂ ਨੂੰ ਇੱਕੋ ਡਾਂਗ ਨਾਲ ਨਾ ਹਿੱਕੋ। ਹਰ ਕੌਮ ਵਿੱਚ ਚੰਗੇ ਮੰਦੇ ਲੋਕ ਹੁੰਦੇ ਨੇ ।" ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਪੰਜਾਬੀਆਂ ਦੀ ਸਫਾਈ ਦੇਣ ਲਈ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਨੁਮਾਇੰਦਾ ਸਮਝ ਲਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਉਹ ਤੇ ਦੋਵੇਂ ਕੁੜੀਆਂ ਪੰਜਾਬੀਆਂ ਬਾਰੇ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਵਰਤੇ ਹੋਏ ਵਿਹਾਰ ਨੂੰ ਸੁਣਾ ਸੁਣਾ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਰਮਿੰਦਾ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।

ਏਸੇ ਸ਼ਰਮਿੰਦਗੀ ਪਾਰੋਂ ਈ ਮੈਂ ਪਾਣੀ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਘੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਭਰਿਆ, ਜਾਂਦਿਆਂ ਹੋਇਆਂ ਉਹਨਾਂ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਫੇਰ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਵਾਰੀ ਵਾਰੀ ਹੱਥ ਮਿਲਾਇਆ। ਉਹਨਾਂ ਸਿਰਾਂ ਉੱਤੇ ਘੜੇ ਚੁੱਕੇ ਹੋਏ ਸਨ ਤੇ ਮੁਸਕਰਾਵੰਦਿਆਂ ਜਦ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਹੱਥ ਮਿਲਾਵਣ ਲਈ ਅੱਗੇ ਵਧਾਇਆ ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਦੇ ਉਭਾਰ ਵਿੱਚ ਸਾਹਵਾਂ ਦੀ ਸ਼ਰਾਰਤ ਵੇਖ ਕੇ ਮੇਰਾ ਮਨ ਵੀ ਸ਼ਰਾਰਤ ਲਈ ਉੱਛਲਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਬੜੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ ਕਿ ਭਲਿਆ ਹੁਣੇ ਹੁਣੇ ਮਿਲੀ ਇੱਜ਼ਤ ਨੂੰ ਜ਼ਿੱਲਤ ਵਿੱਚ ਨਾ ਬਦਲ।

ਮਸਾਂ ਮਰਕੇ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸ਼ਰਾਰਤ ਤੋਂ ਮਨਾਹ ਕੀਤਾ ਪਰ ਸੱਜਰਾ ਜੋਬਨ ਆਪਣੇ ਹੁਸਨ ਦਾ ਅਸਰ ਕਰ ਗਿਆ ਸੀ । ਦੂਜੇ ਤੀਜੇ ਦਿਨ ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਮੁਲਾਕਾਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਸੀ। ਛੋਹਟੇ ਉੱਤੇ ਮੈਂ ਨਹਾਵਣ ਜਾਂਦਾ, ਉਹ ਪਾਣੀ ਭਰਨ ਆਵੰਦੀਆਂ । ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਕਿ ਦੋਵੇਂ ਆਪਣੇ ਨਾਂ ਦੇ ਉਲਟ ਸਨ । ਸਕੀਨਾ ਨਿਮਾਣੀ ਮੇਹਰੋ ਦਾ ਨਾਂ ਮੱਲ ਲਿਆ ਸੀ ਤੇ ਆਪਣਾ ਨਾਂ ਉਹਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਮੇਰੇ ਪੁੱਛਣ 'ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਇਹ ਅਸਾਡੇ ਪਿਆਰ ਦੀ ਗੱਲ ਏ। ਅਸਾਂ ਨਾਂ ਵਟਾ ਲਏ ਨੇ, ਆਦਮੀ ਨਹੀਂ। "ਤੇਰਾ ਤੇ ਅਜੇ ਵਿਆਹ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ ਸਕੀਨਾ! ਕੌਣ ਹੋਸੀ ਤੇਰਾ ਆਦਮੀ ?"

ਮੈਂ ਆਖਿਆ, "ਉਹ ਕੌਣ ਖੁਸ਼ਨਸੀਬ ਹੋਸੀ ?" ਦੋਵੇਂ ਮੈਨੂੰ ਛੇੜ ਕੇ ਇੱਕੋ ਵਾਰ ਹੱਸਦੀਆਂ ਤਾਂ ਬਹੁਤ ਭਲੀਆਂ ਲੱਗਦੀਆਂ ਸਨ। ਮੇਰੀ ਕੁੱਝ ਕੁੱਝ ਉਦਾਸੀ ਘਟ ਗਈ ਸੀ । ਸਿੰਧੀ ਜੂਹ ਵਿੱਚ ਮੇਰਾ ਮਨ ਵਸਣ ਲੱਗ ਪਿਆ ਸੀ। ਸਕੀਨਾ ਨਮਾਣੀ ਤੇ ਮੇਰਹੋ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਨ ਲੱਗ