ਵਾਹੀ ਦੀ ਸਮਝ ਨਾ ਆਵਣ ਕਾਰਨ ਤੇ ਕੁੱਝ ਜ਼ਿਮੀਦਾਰ ਦੇ ਲੋਭੂ ਰਵੱਈਏ ਪਾਰੋਂ ਇਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੁੱਝ ਲੋਕ ਉੱਠ ਉੱਠ ਕੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ।

ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਕੁੜੀ ਸ਼ੈਦਾਂ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਦਿਲਚਸਪੀ ਲੈਂਦੀ ਸੀ, ਪਰ ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਵਿੱਚ ਵੀ ਧਿਆਨ ਨਹੀਂ ਸਾਂ ਰੱਖਦਾ। ਸ਼ੈਦਾਂ ਮੇਰੀ ਵਹੁਟੀ ਦੇ ਨੇੜੇ ਹੋਵਣ ਦਾ ਯਤਨ ਕਰਦੀ ਸੀ, ਪਰ ਮੇਰੀ ਵਹੁਟੀ ਕੋਲ ਏਨਾ ਵੇਲ਼ਾ ਈ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਆਸ਼ਕ ਮਿਜ਼ਾਜ਼ ਕੁੜੀਆਂ ਨਾਲ ਗੱਪਾਂ ਮਾਰੇ। ਉਹ ਤਾਂ ਘਰੋਗਣ ਤੇ ਅਣਖੀ ਜ਼ਨਾਨੀ ਸੀ। ਹਰ ਵੇਲੇ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਨਾਲ ਕੰਮ।

ਉਹਨਾਂ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਪੁੱਠੇ ਸਿੱਧੇ ਜੋੜ ਜੋੜਨ ਲੱਗ ਪਿਆ ਸਾਂ, ਫਜੂਲ ਤੇ ਵੇਸਵਾਦੇ ਜੇਹੇ । ਪੰਜਾਬੀ ਦੇ ਕਿੱਸੇ ਪੜ੍ਹਦਾ ਤੇ ਸ਼ੇਅਰਾਂ ਦਾ ਮਤਲਬ ਸਮਝ ਕੇ ਹੋਰ ਉਦਾਸੀ ਵਧ ਜਾਂਦੀ ਸੀ। ਬਾਰਾਂਮਾਹ ਮੁਸਾਫ਼ਰ ਦੇ ਤਾਂ ਮਨ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਭਾਂਵਦੇ ਸਨ । ਸਾਰੀ ਕਿਤਾਬ ਮੈਨੂੰ ਜ਼ਬਾਨੀ ਯਾਦ ਸੀ, ਜਦ ਜੀ ਕਰਨਾ ਉਹ ਹੀ ਗੁਣਗੁਣਾ ਲੈਂਦਾ ਸਾਂ...

ਘਰ ਆ ਮੁਸਾਫ਼ਰਾ, ਤੁਧ ਬਾਝੋਂ

ਮੰਦਾ ਹਾਲ ਅਤੇ ਜ਼ੁਲਫਾਂ ਖੁੱਲ੍ਹੀਆਂ ਨੀ

ਆਪਣਾ ਜੋੜ ਵੀ ਸਵਾਦ ਦਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਜੁੜਦਾ ਮੈਥੋਂ । ਏਸ ਬੇਸਵਾਦੀ ਉੱਤੇ ਮੈਨੂੰ ਖਿਝ ਚੜ੍ਹ ਜਾਂਦੀ ਤੇ ਫੇਰ ਕਈ ਕਈ ਰੋਜ਼ ਖਿਝ ਚੜ੍ਹੀ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ।

ਸ਼ਾਹੂ ਦੇ ਖਾਲੀ ਖੋਲੇ ਤੇ ਉੱਜੜੇ ਟਿਊਬ ਵੈੱਲ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਦੀ ਵੀਰਾਨੀ ਹੋਰ ਵਧ ਜਾਇਆ ਕਰਦੀ ਸੀ। ਸ਼ੈਦਾਂ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਮੁਲਾਕਾਤ ਦੇ ਬਹਾਨੇ ਲੱਭਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ ਪਰ ਉਹਦਾ ਕੋਈ ਦਾਅ ਨਹੀਂ ਸੀ ਲੱਗ ਰਿਹਾ । ਭਲਾਂ ਉਹਦਾ ਦਾਅ ਲੱਗਦਾ ਵੀ ਕਿੰਜ਼ ! ਰਾਤ ਦਿਨ ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਵਿਹਲ ਈ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਜੇ ਕਦੀ ਵਿਹਲ ਹੋਈ ਤਾਂ ਘਰੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿੱਕਲ਼ਦਾ ਈ ਨਹੀਂ ਸਾਂ।

ਮੇਰੀ ਦਿਲਚਸਪੀ ਵਾਸਤੇ ਪੂਰੀ ਜੂਹ ਵਿੱਚ ਹੈ ਈ ਕੁੱਝ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਕੋਈ ਦਿਲ ਦਾ ਮਹਿਰਮ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਚਾਚਾ ਲੰਡੂ ਵੀ ਤੇ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਹਾਂ, ਉਹਨੂੰ ਮਿਲਣ ਲਈ ਬਹੁਤ ਜੀਅ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਸੁਣੀਂਦਾ ਸੀ ਕਿ ਉਸ ਹੋਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਸੁਲਹ ਕਰ ਲਈ ਹੋਈ ਏ ਤੇ ਹੁਣ ਉਹਦੇ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਗਿਲਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਬੇਸ਼ੱਕ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਹਿਲੇ ਖੋਂਦ ਕੋਲ ਈ ਵਸ ਗਈ।

ਹੈਰਾਨੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੀ। ਮੈਂ ਇਹ ਜਾਨਣ ਲਈ ਤੇ ਮਿਲਣਾ ਚਾਹਦਾ ਸਾਂ ਕਿ ਲੰਡੂ ਦਾ ਦਿਲ ਕਿਵੇਂ ਮੰਨ ਗਿਆ।

ਕੁੱਝ ਚਿਰ ਮਗਰੋਂ ਸ਼ੈਦਾਂ ਦਾ ਦਾਅ ਲੱਗ ਈ ਗਿਆ। ਮਾਂ ਨੂੰ ਬੁਖਾਰ ਹੋਇਆ ਤੇ ਕੁੱਝ ਲੰਮਾ ਈ ਹੋ ਗਿਆ। ਮੇਰੀ ਵਹੁਟੀ ਨੂੰ ਬਾਹਰ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਲਈ ਜਾਣਾ ਪੈਂਦਾ ਸੀ ਤੇ ਸ਼ੈਦਾਂ ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਮਾਸੀ ਆਖਦੀ ਹੋਈ ਮੂਠੀ ਚਾਪੀ ਕਰਨ ਬੈਹ ਜਾਇਆ ਕਰਦੀ ਸੀ।

ਸ਼ੈਦਾਂ ਦੇ ਘਰ ਆ ਜਾਵਣ ਨਾਲ ਇੱਕ ਦਿਨ ਆਹਮਣਾ ਸਾਹਮਣਾ ਹੋ ਹੀ ਗਿਆ। ਮੈਨੂੰ ਸਾਹਮਣੇ ਵੇਖਕੇ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਝਾਕੇ ਯਾ ਸ਼ਰਮ ਦੇ ਬੋਲੀ, "ਅਸਾਂ ਵੀ ਤੇਰੇ ਪਿਆਰ ਦੇ ਭੁੱਖੇ ਆਂ।" ਉਸ ਏਨੀ ਬੇਸ਼ਰਮੀ ਤੇ ਨਖਰੇ ਨਾਲ ਆਖਿਆ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਕਰਾਹਤ ਹੋਈ ਉਹਦੇ ਕੋਲੋਂ