ਯਹੀਆ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਸੀ । ਲੋਕ ਆਖਦੇ ਸਨ ਕਿ ਯਹੀਆ ਰੋਨਾਂ ਦਾ ਸ਼ੌਕੀਨ ਤੇ ਸ਼ਰਾਬੀ ਕਬਾਬੀ ਸੀ। ਯਹੀਆ ਖਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਵਾਲੀ ਇੱਕ ਔਰਤ ਦਾ ਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਜਨਰਲ ਰਾਣੀ ਵੀ ਪਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਪਰ ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੁੱਝ ਮੈਨੂੰ ਅਜੀਬ ਲਗਦਾ ਸੀ । ਮੈਂ ਸੋਚਦਾ ਸਾਂ ਕਿ ਇੰਜ ਕਿਵੇਂ ਹੁੰਦਾ ਏ ਤੇ ਕਿਉਂ ਹੁੰਦਾ ਏ ?

ਜੰਗ ਦੇ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਕੁੱਝ ਲੋਕ ਕਸੂਰ ਲਾਗੋਂ ਅਸਾਡੇ ਪਿੰਡ ਆਏ ਸਨ। ਏਥੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਸਨ । ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਪਿੰਡ, ਬੱਲ ਬਾਰਡਰ ਲਾਗੇ ਸੀ । ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਪਿੰਡ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਬਰਬਾਦ ਹੋ ਗਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਤੇ ਸਰਦੀਆਂ ਦੇ ਦਿਨ ਏਥੇ ਈ ਰਹਿ ਪਏ ਸਨ। ਮਰਦ ਚਲੇ ਜਾਂਵਦੇ ਸਨ, ਮੁੜ ਆਪਣੇ ਘਰ ਬਨਾਵਣ ਲਈ ਤੇ ਜ਼ਮੀਨਾਂ ਉੱਤੇ ਦੋਬਾਰਾ ਵਾਹੀ ਬੀਜੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨ ਲਈ, ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਜਵਾਨ ਕੁੜੀਆਂ ਏਥੇ ਈ ਸਨ । ਉਹਨਾਂ ਕੁੜੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਦਾ ਨਾਂ ਸ਼ੈਦਾਂ ਸੀ । ਸ਼ੈਦਾਂ ਦਾ ਰੰਗ ਸੌਲਾ ਤੇ ਨੈਣ-ਨਕਸ਼ ਮਨ-ਖਿਚਵੇਂ ਤੇ ਖੁੱਭਵੇਂ ਸਨ । ਉਹ ਗੁਟਕਦੀ ਵੀ ਸੋਹਣਾ ਸੀ, ਉਂਜ ਵੀ ਕੁੱਝ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਸੁਭਾਅ ਦੀ ਸੀ। ਇਹ ਪਹਿਲੇ ਵਾਲੀ ਸ਼ੈਦਾਂ ਕੋਲੋਂ ਮਨ-ਮੋਹਣੀ ਜਿਹੀ ਤੇ ਸ਼ੋਖ਼ ਸੀ। ਛੇਤੀ ਈ ਮੇਰੀ ਵਾਕਫ਼ ਬਣ ਗਈ। ਅੱਜੀਂ ਪੁੱਜੀਂ ਰਾਹਵਾਂ ਗਲੀਆਂ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਪੈਂਦੀ ਤੇ ਕੋਈ ਨਾ ਕੋਈ ਮਖ਼ੌਲ ਕਰ ਦਿੰਦੀ। ਜਵਾਬ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਵੀ ਚਸਕਾ ਲੈਣ ਲਈ ਕੋਈ ਨਾ ਕੋਈ ਟਿਚਕਰ ਕਰ ਈ ਦੇਂਦਾ ਸਾਂ।

ਸ਼ੈਦਾਂ ਏਨੀ ਦਲੇਰ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਫ਼ਰਜੀ ਮੁਹੱਬਤ ਦੇ ਕਿੱਸੇ ਕਹਾਣੀ ਘੜ ਘੜ ਕੇ ਮੇਰੀ ਵਹੁਟੀ ਜਾ ਸੁਣਾਵੰਦੀ। ਉਹਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਸੁਣ ਕੇ ਮੇਰੀ ਵਹੁਟੀ ਨੂੰ ਗੁੱਸਾ ਆਂਵਦਾ ਤਾਂ ਉਹ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਰੁੱਸ ਪੈਂਦੀ। ਜਦ ਮੈਂ ਮਨਾਵਣ ਲਈ ਜਤਨ ਕਰਦਾ ਤਾਂ ਸਹਿਜ ਨਾਲ ਈ ਸ਼ੈਦਾਂ ਦਾ ਨਾਂ ਲੈ ਕੇ ਆਖਦੀ, "ਤੂੰ ਫਾਥੀਆਂ ਛੱਡ ਕੇ ਉੱਡਦੀਆਂ ਮਗਰ ਪੈਨਾਂ ਏਂ, ਤੂੰ ਜਾਹ ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਗ਼ਮ ਨਹੀਂ", ਏਨੀ ਗੱਲ ਕਰਕੇ ਉਹ ਆਪੇ ਈ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪੈਂਦੀ।

ਮੇਰੀ ਵਹੁਟੀ ਮੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰੀ ਸੀ। ਮੇਰੇ ਦੁੱਖ ਸੁੱਖ ਦੀ ਪੱਕੀ ਸਾਥਣ ਸੀ। ਉਹਦੀ ਨਰਾਜ਼ਗੀ ਮੈਨੂੰ ਵਾਰਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਖਾਂਦੀ, ਏਸੇ ਲਈ ਮੈਂ ਕਸਮਾਂ ਖਾ ਖਾ ਕੇ ਯਕੀਨ ਦਿਵਾਂਦਾ ਕਿ ਭਲੀਏ ਲੋਕੇ ਉੱਡਦੀਆਂ ਮਗਰ ਪੈਣ ਲਈ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਵਕਤ ਈ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਕੋਈ ਤੈਨੂੰ ਕਹਿੰਦਾ ਏ ਸਭ ਗ਼ਲਤ ਏ।

ਮੇਰੇ ਆਖਣ ਉੱਤੇ ਉਹ ਫੇਰ ਆਖਦੀ, "ਜੇ ਤੇਰੀ ਗੱਲ ਸੱਚ ਏ ਤੇ ਫੇਰ ਸ਼ੈਦਾਂ ਤੇਰੀਆਂ ਸਿਫ਼ਤਾਂ ਕਿਉਂ ਕਰਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਏ ?"

ਮੈਂ ਹੱਸ ਕੇ ਜਵਾਬ ਵਿੱਚ ਆਖਦਾ, “ਤੈਨੂੰ ਤੇ ਸਗੋਂ ਖੁਸ਼ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਏ ਕਿ ਤੇਰੇ ਖਾਵੰਦ ਦੀ ਸਿਫਤ ਹੁੰਦੀ ਏ।”

"ਪਰ ਏਹੋ ਜੇਹੀ ਸਿਫ਼ਤ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦੀ", ਉਹਦੇ ਆਖਣ ਉੱਤੇ ਮੈਂ ਆਖਦਾ, "ਭਲੀਏ, ਤੈਨੂੰ, ਉਹ ਤੰਗ ਕਰਦੀ ਏ, ਮਖੌਲ ਕਰਦੀ ਏ । ਤੂੰ ਨਹੀਂ ਪਸੰਦ ਕਰਦੀ ਤੇ ਉਹਨੂੰ ਕੋਲ ਨਾ ਬਹਿਣ ਦਿਆ ਕਰ ।"

ਫੇਰ ਉਸ ਇੰਜ ਈ ਕੀਤਾ। ਸ਼ੈਦਾਂ ਨੂੰ ਮੂੰਹ ਈ ਨਾ ਲਾਂਵਦੀ । ਪਰ ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਸ਼ੈਦਾਂ