ਲਫ਼ੰਗਾ ਸੀ - ਸ਼ਰਾਬੀ, ਜਾਨੀ, ਝੂਠਾ ਤੇ ਫ਼ਜੂਲ ਰੱਜ ਕੇ। ਸ਼ੇਖ ਇਕਬਾਲ ਦੀਆਂ ਦੋ ਬੀਵੀਆਂ ਸਨ। ਇੱਕ ਕਰਾਚੀ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ ਤੇ ਦੂਜੀ ਲਹੌਰ। ਹਾਰੂੰ ਅਲਰਸ਼ੀਦ ਲਹੌਰ ਵਾਲੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ। ਲਹੌਰ ਟੇਸ਼ਨ ਲਾਗੇ ਇਹ ਲੋਕ ਆਸਟਰੇਲੀਆ ਬਿਲਡਿੰਗ ਵਿੱਚ ਕਰਾਏ ਉੱਤੇ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ।

ਹਾਰੂੰ ਅਲਰਸ਼ੀਦ ਹੈ ਤੇ ਮੇਰੀ ਉਮਰ ਦਾ ਪਰ ਅਜੇ ਕਵਾਰਾ ਸੀ। ਫਿਲਮਾਂ ਵੇਖਣ ਦਾ ਸ਼ੌਕੀਨ ਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਤਾਰੀਫਾਂ ਕਰਾਵਣ ਦਾ ਭੁੱਖਾ । ਵਾਹੀ ਬੀਜੀ ਦਾ ਕੰਮ ਭਲਾਂ ਉਹ ਕੀ ਜਾਣੇ ਸ਼ਹਿਰੀ ਬਾਬੂ ! ਜ਼ਮੀਨਾਂ ਉੱਤੇ ਆਂਵਦਾ, ਫੇਰਾ ਮਾਰਦਾ ਤੇ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ। ਕਦੀ ਕਦੀ ਮੈਨੂੰ ਫਿਲਮ ਵਿਖਾਵਣ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਲਹੌਰ ਲੈ ਜਾਂਦਾ। ਹਾਰੂੰ ਅਲਰਸ਼ੀਦ ਮੈਨੂੰ ਫਿਲਮ ਦੇ ਨਾਲ ਨਾਲ ਸ਼ਾਹੂ ਮਹੱਲੇ ਵੀ ਲੈ ਜਾਂਦਾ । ਗਾਣਾ ਸੁਣਦਾ ਤੇ ਕਦੀ ਕਦੀ ਰਾਤ ਵੀ ਰਹਿ ਪੈਂਦਾ ਸੀ । ਹਾਰੂੰ ਅਲਰਸ਼ੀਦ ਦੇ ਘਰ ਜਾਵਣ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਅਖ਼ਬਾਰ, ਰਸਾਲਾ ਵੇਖਣ ਦਾ ਚਸਕਾ ਲੱਗਾ। ਪਹਿਲੇ ਪਹਿਲ ਤੇ ਮੈਂ ਅਖ਼ਬਾਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਐਕਟਰ ਐਕਟਰੈਸਾਂ ਦੀਆਂ ਫੋਟੋਆਂ ਵੇਖਦਾ ਤੇ ਫੇਰ ਕੁੱਝ ਹੋਰ ਖ਼ਬਰਾਂ ਵੀ ਪੜ੍ਹ ਲੈਂਦਾ ਸਾਂ ।

ਆਪਣੀਆਂ ਜ਼ਮੀਨਾਂ ਉੱਤੇ ਹਾਰੂੰ ਅਲਰਸ਼ੀਦ ਨੇ ਇੱਕ ਬੈਠਕ ਬਣਾਈ। ਜਦ ਕਦੀ ਆਂਵਦਾ ਤਾਂ ਝੱਟ ਉੱਥੇ ਈ ਅਰਾਮ ਕਰਦਾ। ਬੈਠਕ ਵਿੱਚ ਉਸ ਇੱਕ ਰੇਡੀਓ ਵੀ ਲਿਆ ਰੱਖਿਆ। ਹਾਰੂੰ ਅਲਰਸ਼ੀਦ ਦੇ ਚਲੇ ਜਾਵਣ ਮਗਰੋਂ ਵੀ ਮੈਂ ਰੇਡੀਓ ਸੁਣਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸਾਂ।

ਰੇਡੀਓ ਦੇ ਗੀਤ, ਡਰਾਮੇ, ਖ਼ਾਕੇ ਤੇ ਫ਼ਰਮਾਇਸ਼ੀ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ ਤੇ ਰੇਡੀਓ ਨੂੰ ਲਿਖੇ ਗਏ ਖ਼ਤ ਸੁਣ ਸੁਣ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਆਪ ਕੁੱਝ ਓਪਰਾ ਓਪਰਾ ਲੱਗਣ ਲੱਗ ਪਿਆ ਸੀ। ਕੁੜੱਤਣ ਤੇ ਤਲਖੀ ਦੇ ਨਾਲ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਕੁੱਝ ਦਰਦ ਦੀ ਲਹਿਰ ਵੀ ਉੱਠਣ ਲੱਗ ਪਈ ਸੀ ਜਿਹੜੀ ਮੈਨੂੰ ਹਲੂਣ ਕੇ ਰੱਖ ਦਿਆ ਕਰਦੀ ਸੀ। ਪਰ ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੁੱਝ ਇੰਜ ਬੇਮਜ਼ਾ ਹੁੰਦਾ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਕੁੱਝ ਸੁੱਝਦਾ ਈ ਨਾ । ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਦਰਦ, ਦੁੱਖ ਤੇ ਬੇਵਸੀ ਨੂੰ ਕੋਈ ਨਾਂ ਨਹੀਂ ਸਾਂ ਦੇ ਸਕਦਾ ਤੇ ਨਾ ਈ ਕੋਈ ਵਜ੍ਹਾ ਮਲੂਮ ਸੀ ਕਿ ਇਹ ਸਭ ਕਿਉਂ ਹੁੰਦਾ ਏ।

ਹੁਣ ਹਾਰੂੰ ਅਲਰਸ਼ੀਦ ਮੈਨੂੰ ਫਿਲਮਾਂ ਦੇ ਗੀਤ ਤੇ ਫਿਲਮਾਂ ਦੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਸੁਣਾਵੰਦਾ, ਫਿਲਮੀ ਕੁੜੀਆਂ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਮੁਆਸ਼ਕੇ ਦੱਸਦਾ ਤੇ ਕਈ ਫਿਲਮ ਬਣਾਵਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਤੁਆਲਕਾਤ ਦੀ ਗੱਲ ਵੀ ਕਰਦਾ ਤੇ ਆਖਦਾ, "ਮੇਰਾ ਇੱਕ ਯਾਰ ਜਿਹੜਾ ਹਿਦਾਇਤਕਾਰ ਏ ਮੈਨੂੰ ਫਿਲਮ ਵਿੱਚ ਹੀਰੋ ਬਨਾਣਾ ਚਾਂਹਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਮੈਂ ਨਾਂਹ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਸੀ।"

ਮੇਰੇ ਲਈ ਫਿਲਮੀ ਹੀਰੋ ਕੋਈ ਖ਼ਾਸ ਬੰਦੇ ਹੁੰਦੇ ਹੋਵਣਗੇ, ਪਰ ਏਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦਾ ਕਿ ਮੈਂ ਵੀ ਫਿਲਮੀ ਬਹਾਦਰ ਯਾ ਫਿਲਮੀ ਡਾਕੂ ਹੋ ਸਕਨਾ ਵਾਂ । ਏਸ ਜਜ਼ਬੇ ਦੇ ਪੁੰਗਰਨ ਕਾਰਨ ਮੈਂ ਚੋਰੀ ਚੋਰੀ ਐਕਟਿੰਗ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਰਖਦਾ। ਕਦੀ ਜ਼ਿਆਦਾ ਦੁਖੀ ਹੁੰਦਾ ਤਾਂ ਗੀਤਾਂ ਨੂੰ ਜੋੜ ਜੋੜ ਕੇ ਨਵੇਂ ਗੀਤ ਘੜਦਾ । ਰੇਡੀਓ ਤੋਂ ਸੁਣੇ ਗੀਤ ਈ ਮੇਰੇ ਗੀਤ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਸਨ । ਮੇਰੇ ਆਪਣੇ ਪੱਲੇ ਕੁੱਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ।