ਸਾਂ। ਇਹ ਕੀ ਗੱਲ ਹੋਈ। ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਜ਼ੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਧੜਕਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਕੋਈ ਹੋਰ ਸੀ, ਮੈਨੂੰ ਹੁੱਜਾਂ ਮਾਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ।

ਮੈਨੂੰ ਚੁੱਪ ਵੇਖ ਕੇ ਆੜ੍ਹਤੀ ਬੋਲਿਆ, "ਘਬਰਾਨਾ ਕਾਹਨੂੰ ਏਂ, ਫਿਲਮੀ ਗੀਤ ਲਿਖਣ ਵਾਲੇ ਵੀ ਬੰਦੇ ਈ ਹੁੰਦੇ ਨੇ। ਤੂੰ ਗੀਤ ਲਿਖ ਲਵੇਂਗਾ। ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਕੁੱਝ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਪੱਕਾ ਯਕੀਨ ਏ। ਜੇ ਤੇਰੀ ਸ਼ਾਇਰੀ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਹੋਈ ਵੀ ਤੇ ਉਹ ਬੰਦਾ ਦੂਰ ਕਰ ਦੇਵੇਗਾ। ਚੰਗਾ ਬੰਦਾ ਏ, ਤੂੰ ਫਿਕਰ ਨਾ ਕਰ । ਜਾ ਹੁਣ ਤੂੰ। ਅਗਲੀ ਵਾਰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਚੱਲੀਂ।"

ਹਾਰੂੰ ਤੇ ਚਾਚਾ ਅੱਲਾ ਦਿੱਤਾ ਵੀ ਫਿਲਮਾਂ ਦੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਤੇ ਗੀਤ ਸੁਣਾਇਆ ਕਰਦੇ ਸਨ ਤੇ ਫਿਲਮੀ ਪਰੀਆਂ ਦੇ ਫੋਟੋ ਬੜੇ ਚੰਗੇ ਲੱਗਿਆ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਫੋਟੋ ਬੜੇ ਖੂਬਸੂਰਤ ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਲੱਗਿਆ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਮਨ ਵਿੱਚ ਰੀਝ ਸੀ ਕਿ ਫੋਟੋਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਨੂੰ ਕੋਲ਼ੋਂ ਵੇਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਏ।

ਹੁਣ ਆੜ੍ਹਤੀ ਨੇ ਮੇਰੇ ਸੀਨੇ ਵਿੱਚ ਦੱਬੀ ਹੋਈ ਅੱਗ ਨੂੰ ਹਵਾ ਦੇ ਕੇ ਹੋਰ ਭੜਕਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਉਸ ਮਹੌਲ ਤੇ ਦੌਲਤਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਦੇ ਨੇੜੇ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ ਸਾਂ। ਏਸੇ ਖਿਆਲ ਨਾਲ ਈ ਮੇਰੇ ਮੂੰਹ ਉੱਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਈ ਰੌਣਕ ਤੇ ਹਾਸਾ ਖਿੱਲਰ ਪੈਂਦਾ ਸੀ।

ਬਾਲਪੁਣੇ ਦਾ ਇੱਕ ਹੋਰ ਵਾਕਿਆ ਯਾਦ ਆ ਗਿਆ, ਜਦੋਂ ਅਜੇ ਮੈਂ ਸਕੂਲੇ ਨਹੀਂ ਸਾਂ ਪਿਆ। ਪਿਉ ਵਾਹੀ ਬੀਜੀ ਕਰਦਾ ਸੀ । ਛੋਲੇ ਬੀਜੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਹਾਣੀਆਂ ਨਾਲ ਰਲ ਕੇ ਬਾਹਰ ਪੈਲੀਆਂ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ । ਹੋਲ਼ਾਂ ਭੁੰਨਣ ਦਾ ਚਾਅ ਚੜ੍ਹਿਆ । ਦਿਲ ਵੀ ਬਹੁਤ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਪਿਉ ਦੀ ਵਾਹੀ ਬੀਜੀ ਵਿੱਚੋਂ ਛੋਲੇ ਪੁੱਟ ਲਏ । ਹਾਣੀਆਂ ਰਲ ਕੇ ਆਸੇ ਪਾਸਿਓਂ ਕੱਖ ਕੰਡਾ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ। ਅੱਗ ਬਾਲ ਕੇ ਹੋਲ਼ਾਂ ਭੁੰਨ ਲਈਆਂ ਤੇ ਉੱਥੇ ਈ ਬਹਿ ਕੇ ਚੱਬਣ ਲੱਗ ਪਏ । ਬੜੀਆਂ ਈ ਸਵਾਦੀ ਤੇ ਮਜ਼ੇਦਾਰ ਹੋਲਾਂ ਸਨ । ਪਰ ਅਜੇ ਇੱਕ ਇੱਕ ਫੱਕਾ ਈ ਮਾਰਿਆ ਹੋਸੀ ਕਿ ਜ਼ਿਮੀਦਾਰ ਦਾ ਮੁਨਸ਼ੀ ਆ ਗਿਆ । ਮੁਨਸ਼ੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਹਾਣੀ ਸਾਰੇ ਭੱਜ ਗਏ। ਮੇਰੇ ਤਾਂ ਪਿਉ ਦੇ ਛੋਲੇ ਸਨ, ਮੈਂ ਕਿਉਂ ਨੱਸਾਂ। ਮੈਂ ਨਾ ਨੱਸਿਆ, ਉੱਥੇ ਈ ਖਲੋਤਾ ਰਿਹਾ।

“ਮੁਨਸ਼ੀ ਆਂਵਦੇ ਈ ਮੇਰੇ ਕੰਨ ਪੁੱਟੇ ਤੇ ਧੌਣ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਮੁੱਕਾ ਮਾਰ ਕੇ ਆਖਿਆ, "ਓਏ ਛੋਲੇ ਕਿਉਂ ਪੁੱਟੇ ਨੀ ? ਕਿਦੇ ਕੋਲੋਂ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ ?"

ਮੇਰੇ ਲਈ ਅਜੀਬ ਗੱਲ ਸੀ ਕਿ ਪਿਉ ਦੇ ਬੀਜੇ ਹੋਏ ਛੋਲੇ ਪੁੱਟਣ ਲਈ ਕੀਹਨੂੰ ਪੁੱਛਣਾ ਸੀ। ਮੈਂ ਰੋਂਦੇ ਹੋਏ ਆਖਿਆ, "ਮੇਰੇ ਪਿਉ ਦੇ ਛੋਲੇ ਸਨ, ਪੁੱਟ ਲਏ, ਤੈਨੂੰ ਕੀ ?”

"ਓਏ, ਪਿਉ ਦੇ ਛੋਲੇ ਸਨ", ਮੁਨਸ਼ੀ ਦਾਬਾ ਮਾਰਿਆ। "ਭੋਏਂ ਤੇਰੇ ਪਿਉ ਦੀ ਏ ? ਚੱਲ ਦੌੜ ਏਥੋਂ, ਆਇਆ ਵੱਡਾ ਪਿਉ ਦੀ ਵਾਹੀ ਵਾਲਾ ।" ਮੇਰੀ ਸਮਝ ਵਿੱਚ ਗੱਲ ਨਾ ਆਵੇ ਕਿ ਇਹ ਕੀ ਆਖਦਾ ਏ। ਮੈਨੂੰ ਆਖਦਾ ਏ ਏਥੋਂ ਦੌੜ ਤੇ ਆਪ ਬਹਿ ਕੇ ਹੋਲਾਂ ਚੱਬਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।

ਮੈਨੂੰ ਖਲੋਤੇ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਉਸ ਫੇਰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, "ਓਏ ਜਾਂਦਾ ਨਹੀਂ। ਅੱਗੋਂ ਜੇ ਤੂੰ ਫੇਰ ਬਿਨਾਂ ਪੁੱਛਿਆ ਛੋਲਿਆਂ ਨੂੰ ਹੱਥ ਵੀ ਲਾਇਆ ਤਾਂ ਮਾਰ ਮਾਰ ਕੇ ਦੂੰਬਾ