ਵਿੱਚ ਉਸ ਆਖਿਆ, "ਜੇ ਤੁਸਾਂ ਬੀਮਾਰ ਯਾ ਜ਼ਖਮੀ ਹੋਵੋਂ ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲੋਂ ਕੰਮ ਲਿਆ ਜਾਵੇ, ਕੈਸਾ ਲੱਗੇ ?" ਕਿਸੇ ਗਾਡੀ ਕੋਈ ਜਵਾਬ ਨਾ ਦਿੱਤਾ। ਸਾਰੇ ਚੁੱਪ ਸਨ ਤੇ ਜੀ ਜੀ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੇ ਸਨ। ਮੈਨੂੰ ਗਾਡੀਆਂ ਦੀ ਚੁੱਪ ਬਹੁਤ ਬੁਰੀ ਲੱਗੀ। ਮੈਂ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਸਾਂ ਇਹ ਬੋਲਦੇ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ?

ਡੰਗਰ ਅਸਾਡੇ, ਇਹਨਾਂ ਦੀ ਪੀੜ ਅਸਾਨੂੰ, ਇਹ ਐਵੇਂ ਮਾਮੇ ਬਣ ਬਣ ਬਹਿੰਦੇ ਨੇ । ਭਲਾਂ ਅਸਾਥੋਂ ਵੱਧ ਜਾਨਵਰ ਦਾ ਕੌਣ ਧਿਆਨ ਕਰ ਸਕਦਾ ਏ। ਡੰਗਰ ਅਸਾਡੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਨੇ ਤੇ ਅਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਆਂ, ਇਲਾਜ਼ ਕਰਨੇ ਆਂ, ਨ੍ਹਵਾਨੇਂ ਧੁਆਨੇ ਆਂ, ਇਹ ਕੌਣ ਹੁੰਦੇ ਨੇ ਲੱਤਾਂ ਅੜਾਣ ਵਾਲੇ!

ਮੈਂ ਆਖਿਆ, "ਬਾਊ ਜੀ, ਤੁਸਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਤਾਂ ਠੀਕ ਏ, ਪਰ ਏਸ ਗੱਲ ਉੱਤੇ ਆਪ ਵੀ ਤਾਂ ਅਮਲ ਕਰਿਆ ਕਰੋ।"

"ਕੀ ਮਤਲਬ ?” ਡਾਕਟਰ ਕਾਵੜ ਖਾਧੀ। ਡਾਕਟਰ ਤੇ ਮੇਮ ਜਾਂਦੇ ਜਾਂਦੇ ਖਲੋ ਗਏ।

"ਮਤਲਬ ਕੁੱਝ ਨਹੀਂ ਡਾਕਟਰ ਜੀ, ਤੁਹਾਡੀ ਗੱਲ ਏ ਕਿ ਜੇ ਅਸਾਂ ਜ਼ਖਮੀ ਹੋਈਏ ਤੇ ਅਸਾਡੇ ਕੋਲੋਂ ਕੋਈ ਕੰਮ ਲਵੇ ਤਾਂ ਕੈਸਾ ਲੱਗੇ।"

"ਹਾਂ, ਮੈਂ ਕੋਈ ਗ਼ਲਤ ਕਿਹਾ ਸੀ ?"

"ਫੇਰ ਤੁਸਾਂ ਐਸ ਮੇਮ ਕੋਲੋਂ ਕਿਉ ਕੰਮ ਪਏ ਲੈਂਦੇ ਓ, ਇਹ ਵੀ ਤੇ ਲੰਗੜਾਂਵਦੀ ਏ"। ਮੇਮ ਦੇ ਪੈਰ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਜ਼ਖਮ ਜਾਪਦਾ ਸੀ, ਮੈਂ ਉੱਧਰ ਈ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕੀਤਾ।

ਮੇਮ ਦੇ ਪੈਰ ਉੱਤੇ ਪੱਟੀ ਬੱਝੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਉਹ ਪੈਰ ਦਬਾ ਕੇ ਟੁਰਦੀ ਸੀ। ਮੇਰਾ ਇਸ਼ਾਰਾ ਸਮਝ ਕੇ ਯਾ ਖੌਰੇ ਮੇਮ ਪੰਜਾਬੀ ਸਮਝਦੀ ਸੀ, ਬਹੁਤ ਹੱਸੀ। ਗੁੱਡ ਗੁੱਡ' ਕਹਿੰਦੀ ਤੇ ਫੇਰ ਹੱਸ ਪੈਂਦੀ। ਦੇਸੀ ਡਾਕਟਰ ਬਹੁਤ ਵੱਟ ਖਾਧੇ ਸਨ । ਬੁੜ ਬੁੜ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਮੇਮ ਦੇ ਨਾਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।

ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਲੇ ਜਾਵਣ ਮਗਰੋਂ ਗਾਡੀਆਂ ਆਖਿਆ, "ਤੈਨੂੰ ਡਰ ਨਾ ਆਇਆ ਯਾਰ ? ਬੜੀ ਕੌੜੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਏ ਤੂੰ, ਜੇ ਮੇਮ ਗੁੱਸਾ ਕਰ ਜਾਂਦੀ ਤਾਂ ?"

"ਡਰ ਉਦੋਂ ਤਾਂ ਨਹੀਂ ਸੀ ਆਇਆ", ਮੈਂ ਆਖਿਆ। "ਹੁਣ ਆ ਰਿਹਾ ਏ। ਚੱਲੋ ਛੇਤੀ ਨਾਲ ਡੰਗਰ ਖੋਲ੍ਹੋ ਤੇ ਨਿੱਕਲੀਏ ਏਥੋਂ।" ਅਸਾਂ ਕਾਹਲੀ ਕਾਹਲੀ ਆਪਣੇ ਡੰਗਰ ਖੋਹਲੇ ਤੇ ਹਸਪਤਾਲ ਵਿੱਚੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿੱਕਲ ਆਏ।

ਇੰਜ ਈ ਹੁਜ਼ਰੇ ਜਾਵਣ ਵੇਲੇ ਕੋਈ ਨਾ ਕੋਈ ਐਸਾ ਰੋੜਾ ਆਂਵਦਾ ਜੀਹਦੇ ਨਾਲ ਮੈਂ ਹੁਜਰੇ ਜਾਵਣ ਤੋਂ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ ਸਾਂ। ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਹੁਜਰੇ ਜਾਵਣ ਲਈ ਸ਼ੌਕ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਅਗਲੀ ਵਾਰ ਵਕਤ ਸਾਥ ਦੇ ਈ ਗਿਆ। ਹੁਜਰੇ ਚਲਾ ਗਿਆ । ਬਹੁਤ ਬੰਦੇ ਬੈਠੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਗੱਲਾਂ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਸਤਾਦ ਜੀ ਕੋਈ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਤੇ ਕੁੱਝ ਸ਼ੇਅਰ ਪੜ੍ਹਕੇ ਗੱਲ ਨੂੰ ਵਾਜਿਆ ਕਰਦੇ। ਲੋਕ ਸੁਣਦੇ ਤੇ ਵਾਹ ਵਾਹ ਕਰਦੇ ਸਨ । ਕੁੱਝ ਲੋਕ ਤਾਂ ਬੈਠੇ ਰਹੇ, ਪਰ ਕੁੱਝ ਲੋਕ ਝੱਟ ਬਹਿਕੇ ਕੋਈ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਤੇ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ। ਨਵੇਂ ਹੋਰ ਲੋਕ ਆ ਜਾਂਦੇ।