"ਅੱਲਾਹ ਦੇ ਪਿਆਰਿਓ", ਮੌਲਵੀ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਬੋਲਿਆ, "ਅਮਾਮ ਸਾਹਿਬ ਮੁਨਾਜ਼ਰਾ ਮੰਨ ਲਿਆ ਤੇ ਭਰੇ ਬਜ਼ਾਰ ਵਿੱਚ ਮੁਨਾਜ਼ਰੇ ਲਈ ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਇੱਕ ਵਕਤ ਤੈਅ ਕਰ ਲਿਆ। ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਬਜ਼ਾਰ ਦੇ ਚੌਂਕ ਵਿੱਚ ਲੋਕ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ। ਦਹਿਰੀਆ ਵੀ ਆ ਗਿਆ ਪਰ ਅਮਾਮ ਸਾਹਿਬ ਨਾ ਆਏ। ਜਦ ਕਾਫ਼ੀ ਦੇਰ ਹੋ ਗਈ ਤਾਂ ਦਹਿਰੀਏ ਆਖਿਆ, ਤੁਹਾਡਾ ਅਮਾਮ ਝੂਠਾ ਸੀ ਤਦ ਈ ਨਹੀਂ ਆਇਆ। ਖ਼ੁਦਾ ਐਵੇਂ ਫ਼ਰੇਬ ਏ, ਧੋਖਾ ਏ। ਲੋਕਾਂ ਕੋਲ ਕੋਈ ਜਵਾਬ ਨਹੀਂ ਸੀ । ਲੋਕ ਫਿਕਰਮੰਦ ਤੇ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਸਨ, ਪਰ ਦਹਿਰੀਆ ਖੌਰੂ ਕੱਢ ਕੱਢ ਕੇ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਬੁਲਾਓ ਆਪਣੇ ਅਮਾਮ ਨੂੰ, ਕਰੇ ਮੇਰੇ ਇਲਮ ਦਾ ਮੁਕਾਬਲਾ । ਉਹ ਝੂਠਾ ਏ ਲੋਕੋ, ਤੁਹਾਡਾ ਅਮਾਮ ਝੂਠਾ ਏ । ਬਹੁਤ ਜਿਆਦਾ ਦੇਰ ਮਗਰੋਂ ਅਮਾਮ ਸਾਹਿਬ ਆ ਗਏ। ਲੋਕਾਂ ਦੇਰ ਕਰਕੇ ਆਵਣ ਉੱਤੇ ਨਰਾਜ਼ਗੀ ਵਿਖਾਈ ਤਾਂ ਅਮਾਮ ਸਾਹਿਬ ਨੇ ਆਖਿਆ, ਭਈ ਮੇਰਾ ਕਸੂਰ ਨਹੀਂ। ਅੱਜ ਪੱਤਣ ਉੱਤੇ ਬੇੜੀ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਸੀ । ਤੁਹਾਨੂੰ ਤਾਂ ਪਤਾ ਏ ਰਾਹ ਵਿੱਚ ਦਰਿਆ ਏ। ਝੱਟ ਦਹਿਰੀਆ ਬੋਲਿਆ, ਫੇਰ ਤੂੰ ਕਿਵੇਂ ਪੁੱਜਿਆ ਏਂ ?

ਅਮਾਮ ਸਾਹਿਬ ਆਖਿਆ, ਮੈਂ ਬੇੜੀ ਦੀ ਉਡੀਕ ਵਿੱਚ ਪਾਰਲੇ ਕੰਢੇ ਬਹਿ ਗਿਆ ਸਾਂ। ਕੁੱਝ ਦੇਰ ਮਗਰੋਂ ਇੱਕ ਰੁੱਖ ਰੁੜ੍ਹਦਾ ਹੋਇਆ ਦਰਿਆ ਵਿੱਚ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ । ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਕੇ ਉਸ ਰੁੱਖ ਦੇ ਫੱਟੇ ਬਣੇ, ਫੇਰ ਫੱਟਾ ਫੱਟਾ ਜੁੜ ਕੇ ਬੇੜੀ ਬਣ ਗਿਆ । ਬੇੜੀ ਮੇਰੇ ਲਾਗੇ ਆਈ, ਮੈਂ ਏਸ ਬੇੜੀ ਵਿੱਚ ਬਹਿ ਕੇ ਏਧਰਲੇ ਕੰਢੇ ਆ ਉੱਤਰਿਆ ਤਾਂ ਬੇੜੀ ਫੇਰ ਰੁੱਖ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਗਈ ਤੇ ਰੁੱਖ ਦਰਿਆ ਵਿੱਚ ਰੁੜ੍ਹਦਾ ਗਿਆ।

ਅਮਾਮ ਸਾਹਿਬ ਦੀ ਏਸ ਗੱਲ ਉੱਤੇ ਦਹਿਰੀਆ ਬਹੁਤ ਹੱਸਿਆ ਤੇ ਆਖਿਆ, "ਕੁੱਝ ਸ਼ਰਮ ਕਰੋ ਅਮਾਮ ਸਾਹਿਬ, ਕੁੱਝ ਸ਼ਰਮ ਕਰੋ । ਕਿਉਂ ਝੂਠ ਬੋਲਨੇ ਓਂ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਐਵੇਂ ਕਿੰਝ ਹੋ ਸਕਦਾ ਏ ?" ਏਨੀ ਗੱਲ ਕਰਕੇ ਮੌਲਵੀ ਕੁੱਝ ਦੇਰ ਚੁੱਪ ਕੀਤਾ। ਨਮਾਜ਼ੀਆਂ ਵੱਲ ਧਿਆਨ ਮਾਰਿਆ ਤੇ ਆਖਿਆ, "ਸੁਣੋ ਮੁਸਲਮਾਨੋਂ! ਕੀ ਜਵਾਬ ਸੀ ਅਮਾਮ ਸਾਹਿਬ ਦਾ ? ਵਾਹ। ਸੁਬਹਾਨ ਅੱਲਾਹ ?" ਮੌਲਵੀ ਸਾਹਬ ਆਪੇ ਈ ਕਈ ਵਾਰ ਝੂਮ ਝੂਮਕੇ ਵਾਹ ਸੁਬਹਾਨ ਅੱਲਾਹ, ਵਾਹ ਸੁਬਹਾਨ ਅੱਲਾਹ ਆਖਿਆ, ਫੇਰ ਦੱਸਿਆ, ਜਵਾਬ ਵਿੱਚ ਅਮਾਮ ਸਾਹਿਬ ਮੁਸਕਰਾਏ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਆਖਿਆ, "ਓਏ ਮੁਨਕਰਾ, ਜੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਇੱਕ ਨਿੱਕੀ ਜੇਹੀ ਬੇੜੀ ਨਹੀਂ ਬਣ ਸਕਦੀ, ਤਾਂ ਫੇਰ ਏਡੀ ਵੱਡੀ ਦੁਨੀਆਂ ਕਿਵੇਂ ਬਣ ਗਈ ? ਉਹਨੂੰ ਕੋਈ ਨਾ ਕੋਈ ਬਣਾਵਣ ਵਾਲਾ ਹੈ ਤੇ ਉਹ ਹੈ ਅਸਾਡਾ ਤੁਹਾਡਾ ਰੱਬ ।" ਸਾਰੇ ਨਮਾਜ਼ੀ ਵਾਹ ਵਾਹ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਆਪਣੀ ਹੈਸੀਅਤ ਮੂਜਬ ਨਜ਼ਰਾਨਾ ਦੇ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ, ਪਰ ਮੈਂ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ ਕਿ ਅਮਾਮ ਸਾਹਿਬ ਝੂਠ ਕਿਉਂ ਬੋਲਿਆ, ਉਸ ਬੇੜੀ ਵਾਲਾ ਝੂਠ ਕਿਉਂ ਘੜਿਆ।

ਈਦ ਦੀਆਂ ਛੁੱਟੀਆਂ ਤਾਂ ਮੁੱਕ ਗਈਆਂ ਸੀ, ਪਰ ਈਦ ਦੀਆਂ ਰੌਣਕਾਂ ਅਜੇ ਨਹੀਂ ਸਨ ਮੁੱਕੀਆਂ, ਕੁੱਝ ਫਿੱਕੀਆਂ ਜ਼ਰੂਰ ਪੈ ਗਈਆਂ ਸਨ। ਸ਼ਹਿਰੋਂ ਬਾਹਰ ਘਰਾਂ ਨੂੰ ਗਏ ਲੋਕ ਮੁੜ ਮੁੜ ਆਪਣੇ ਕੰਮਾਂ ਕਾਜ਼ਾਂ ਤੇ ਦਿਹਾੜੀ ਦੱਪੇ ਲਈ ਪਰਤ ਰਹੇ ਸਨ। ਪਿੰਡ ਦੀ ਈਦ