ਆਪ ਵਿਖਾਵਣ ਆਂਵਦੇ ਨੇ ।" ਮੈਂ ਜਾ ਕੇ ਅੱਪਰ ਸਟਾਲ ਦੀਆਂ ਟਿਕਟਾਂ ਲੈ ਆਇਆ। ਮੇਰੇ ਲਈ ਇਹ ਵੀ ਨਵੀਂ ਗੱਲ ਸੀ ਕਿ ਸਟਾਲ ਵਿੱਚ ਲੋਕ ਹੁੰਦੇ ਨੇ, ਗੈਲਰੀ ਵਿੱਚ ਤੇੜੂ ਤੇ ਮੂਰਖ।
ਅਸੀਂ ਸੀਟਾਂ ਉੱਤੇ ਬਹਿ ਗਏ । ਅਜੇ ਫਿਲਮ ਚੱਲਣ ਵਿੱਚ ਕੁੱਝ ਦੇਰ ਜਾਪਦੀ ਸੀ। ਉਹਨਾਂ ਆਖਿਆ,"ਇੱਥੇ ਸਟਾਲ ਵਿੱਚ ਲੋਕ ਫਿਲਮ ਨਾਲ ਫਿਲਮ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਨੇ । ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਪਸੰਦ ਨਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਏਥੇ ਈ ਗਾਲ਼ਾਂ ਵੀ ਦਿੰਦੇ ਨੇ । ਇਹ ਲੋਕ ਆਮ ਤੇ ਸੱਚੇ ਹੁੰਦੇ ਨੇ। ਗੈਲਰੀ ਵਿੱਚ ਬਹਿਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਸੰਜੀਦਾ ਤੇ ਸੜੀਅਲ ਹੁੰਦੇ ਨੇ । ਉਹਨਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਮਨਸੂਈ ਖੋਲ ਦਿੱਤਾ ਹੁੰਦਾ ਏ। ਪੜ੍ਹੇ ਲਿਖੇ ਲੋਕ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਪਰ ਪੜ੍ਹੇ ਲਿਖੇ ਬਣਕੇ ਵਿਖਾਂਵਦੇ ਨੇ। ਦਾਨਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਪਰ ਦਾਨੇ ਬਣ ਬਣ ਬਹਿੰਦੇ ਨੇ। ਇਹਨਾਂ ਕੋਲ ਪੈਸੇ ਬਹੁਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ। ਇਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪੈਸੇ ਵਾਲਾ ਦੱਸਣ ਲਈ ਗੈਲਰੀ ਦਾ ਟਿਕਟ ਖਰੀਦਦੇ ਨੇ । ਫਿਲਮਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਟਾਲ ਵਿੱਚ ਬਹਿਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਈ ਪਾਸ ਤੇ ਫੇਲ੍ਹ ਕਰਦੇ ਨੇ।"
ਫਿਲਮ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਈ ਤਾਂ ਸਟਾਲ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਤੇ ਸੀਟੀਆਂ ਬੰਦ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਅਜੇ ਫਿਲਮ ਦੇ ਅੱਠ ਦਸ ਸੀਨ ਚੱਲੇ ਹੋਵਣਗੇ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਮੈਨੂੰ ਬਾਹਰ ਚਾਹ ਲੈਣ ਲਈ ਘੱਲਿਆ। ਹੀਰੋ ਤੇ ਹੀਰੋਇਨ ਦੇ ਪਿਆਰ ਵਾਲਾ ਸੀਨ ਸੀ। ਚੰਗਾ ਪਿਆ ਲੱਗਦਾ ਸੀ। ਉਹਨਾਂ ਬਾਹਰ ਟੋਰ ਦਿੱਤਾ। ਬੜਾ ਗੁੱਸਾ ਆਇਆ ਪਰ ਅਦਬ ਤੇ ਇਹਤਰਾਮ ਪਾਰੋਂ ਮੈਂ ਬੋਲ ਵੀ ਤਾਂ ਨਹੀਂ ਸਾਂ ਸਕਦਾ । ਬਾਹਰੋਂ ਚਾਹ ਨਾ ਮਿਲੀ। ਚਾਹ ਵਾਲਿਆਂ 'ਤਫ਼ਰੀਹ' ਤੀਕ ਸਬਰ ਕਰਨ ਲਈ ਆਖਿਆ ਸੀ।
ਫੇਰ ਤਫਰੀਹ ਵੇਲ਼ੇ ਚਾਹ ਲਿਆ ਕੇ ਦਿੱਤੀ। ਇੱਕ ਘੁੱਟ ਭਰਕੇ ਈ ਉਹਨਾਂ ਚਾਹ ਮੋੜ ਦਿੱਤੀ। ਚਾਹ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ ਸੀ ਆਈ। ਸੌਂਫ ਮੰਗਵਾ ਕੇ ਉਹਦੇ ਦੋ ਚਾਰ ਦਾਣੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਪਾਏ ਤੇ ਬਾਕੀ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਰੰਗੀ ਹੋਈ ਸੌਂਫ਼ ਮੈਨੂੰ ਫੜਾ ਦਿੱਤੀ। ਮੈਂ ਚਾਹ ਵੀ ਪੀ ਲਈ ਤੇ ਸੌਂਫ਼ ਵੀ ਚੱਬ ਗਿਆ।
ਫਿਲਮ ਮੁੱਕਣ ਮਗਰੋਂ ਸ਼ਾਮ ਹੋ ਗਈ ਸੀ । ਅਸਾਂ ਉਸੇ ਰਸਤੇ ਮੁੜ ਹੁਜਰੇ ਆ ਗਏ। ਏਥੇ ਆ ਕੇ ਉਹ ਜੁੱਤੀ ਲਾਹ ਕੇ ਚੌਂਕੜੀ ਮਾਰ ਕੇ ਮੰਜੀ ਉੱਤੇ ਬਹਿ ਕੇ ਬੋਲੇ, "ਸੁਣਾ ਫਿਲਮ ਕੈਸੀ ਸੀ ?" ਅਚਨਚੇਤ ਸਵਾਲ ਸੁਣਕੇ ਮੈਂ ਘਾਬਰ ਗਿਆ ਸਾਂ।
ਫਿਲਮ ਬੱਸ ਫਿਲਮ ਸੀ, ਵਾਹਵਾ ਸੀ। ਮੈਂ ਸੋਚਿਆ, ਵੇਖੀ ਤਾਂ ਇਹਨਾਂ ਵੀ ਹੈ, ਇਹਦੇ ਵਿੱਚ ਪੁੱਛਣ ਵਾਲੀ ਕਿਹੜੀ ਗੱਲ ਏ ਭਲਾਂ। ਫਿਲਮ ਵੇਖਣੀ ਸੀ ਵੇਖ ਲਈ। ਪਿਆਰ ਦੇ ਮਨਜ਼ਰ ਵੇਲੇ ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਮੈਨੂੰ ਚਾਹ ਲਈ ਟੋਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਲੱਭੀ ਉਹ ਵੀ ਨਾ ।
ਪਰ ਉਹ ਮੇਰੀ ਏਨੀ ਗੱਲ ਉੱਤੇ ਮੁਤਮਈਅਨ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉਹਨਾਂ ਫਿਲਮ ਵਿੱਚ ਖਾਸ ਅਦਾਕਾਰ ਦੇ ਕੰਮ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਿਆ। ਉਸ ਅਦਾਕਾਰ ਦੇ ਬੋਲਣ ਦਾ ਢੰਗ ਕੋਈ ਬਹੁਤਾ ਚੰਗਾ ਤਾਂ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਪਰ ਉਹਦੇ ਚਿਹਰੇ ਦੀ ਮਾਸੂਮੀਅਤ ਤੇ ਆਜਜ਼ੀ ਪਾਰੋਂ ਕੁੱਝ ਗੱਲ ਜਚ ਜਾਂਦੀ ਸੀ। ਮੈਂ ਉਸ ਅਦਾਕਾਰ ਦੇ ਕੰਮ ਬਾਰੇ ਆਪਣੀ ਸੋਚ ਮੁਤਾਬਕ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ।
ਉਸਤਾਦ ਜੀ ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਅਦਾਕਾਰ ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਏ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਇਆ ਸੀ, ਇਹਦੇ ਪੈਰਾਂ ਵਿੱਚ ਜੁੱਤੀ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਮੈਂ ਵੀ ਬਾਦਸ਼ਾਹੀ
