ਮਸੀਤ ਦੀਆਂ ਪੌੜੀਆਂ ਵਿੱਚ ਬਹਿੰਦਾ ਸਾਂ ਉਸ ਵੇਲੇ। ਇਹ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਇਆ ਕਰਦਾ ਸੀ।"

ਇਹ ਤੇ ਬੜਾ ਮਸ਼ਹੂਰ ਅਦਾਕਾਰ ਏ ਮੈਂ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ ਸਾਂ। ਏਥੇ ਏਸ ਦਰਵੇਸ਼ ਬੰਦੇ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਏ। ਸਾਦੇ ਜੇਹੇ ਤੇ ਪਹਿਲਵਾਨ ਜੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਦਾ! ਮੈਨੂੰ ਆਵਦੇ ਨੂੰ ਭਾਵੇਂ ਸਾਲ ਈ ਹੋਇਆ ਸੀ ਪਰ ਮੈਂ ਅਜੇ ਤੀਕਰ ਨਹੀਂ ਸਾਂ ਜਾਣ ਸਕਿਆ ਕਿ ਇਹ ਬੰਦਾ ਹੈ ਕੀ ਏ ? ਲੋਕ ਵੀ ਉਸਤਾਦ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਸਨ ਤੇ ਮੈਂ ਵੀ ਇੰਜ ਈ ਆਖਣ ਲੱਗ ਪਿਆ ਸਾਂ।

ਮੈਂ ਕਦੀ ਕਦੀ ਆਂਵਦਾ ਸਾਂ, ਉਹ ਵੀ ਆਪਣੇ ਮਕਸਦ ਵਾਸਤੇ । ਇਹ ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਮਲੂਮ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ ਕਿ ਇਹ ਸ਼ਾਇਰ ਨੇ, ਪਰ ਸ਼ਾਇਰ ਇੰਜ ਦੇ ਤਾਂ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ। ਖਾਣਾ ਚੰਗਾ, ਬੋਲਣਾ ਚੰਗਾ, ਜੁੱਸਾ ਪਹਿਲਵਾਨ ਵਾਲਾ, ਸਿਰ ਘੋਨਾ, ਨਾ ਲਿਟਾਂ ਨਾ ਦਾੜੀ। ਸ਼ਾਇਰਾਂ ਵਾਲਾ ਹੁਲੀਆ ਈ ਨਹੀਂ ਸੀ । ਰੰਗ ਗੋਰਾ, ਸਾਫ਼ ਸੁਥਰਾ ਜਿਵੇਂ ਰੋਜ਼ ਨਹਾਵਣਾ। ਫੇਰ ਸ਼ਾਇਰਾਂ ਵਾਂਗ ਇਸ਼ਕੀਆ ਸ਼ੇਅਰ, ਪਰ ਇਹ ਤਾਂ ਆਸ਼ਕ ਰੂਹ ਨਹੀਂ ਸੀ ਲੱਗਦੀ। ਫੇਰ ਇਹ ਕੀ ਏ ? ਲੋਕ ਕਿਉਂ ਆਂਵਦੇ ਨੇ ? ਇਹਦਾ ਘਰ ਬਾਹਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਬੀਵੀ ਬਾਲ ਕੋਈ ਨਹੀਂ, ਅੰਗ ਸਾਕ ਕੋਈ ਨਹੀਂ, ਕੰਮ ਕਾਜ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਸਭ ਮੇਰੇ ਲਈ ਬੁਝਾਰਤ ਵਾਂਗ ਸੀ। ਅੱਜ ਟਾਂਗੇ ਵਿੱਚ ਸਵਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਮਲੂਮ ਹੁੰਦਾ ਸੀ ਕਿ ਕੋਈ ਗੁੱਝਾ ਰੋਗ ਜਾਗ ਪਿਆ ਏ।

ਅਦਾਕਾਰ ਦੀ ਨਕਲ ਤੋਂ ਗੱਲ ਹਟ ਕੇ ਫਿਲਮ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਵੱਲ ਗਈ । ਉਹਨਾਂ ਪੁੱਛਿਆ, “ਫਿਲਮ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਕੈਸੀ ਸੀ ?"

ਫਿਲਮ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਦਾ ਮੌਜ਼ੂਅ ਅੰਗਰੇਜ਼ ਕੋਲੋਂ ਅਜ਼ਾਦੀ ਸੀ। ਫਿਲਮ ਦਾ ਨਾਂ ਨਜ਼ਾਮ ਲੁਹਾਰ ਸੀ। ਕਹਾਣੀ ਬਾਰੇ ਮੈਂ ਕੀ ਗੱਲ ਕਰਦਾ। ਮੈਨੂੰ ਕੀ ਮਲੂਮ ਕਿ ਫਿਲਮ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਕਿੰਜ ਦੀ ਹੁੰਦੀ ਏ! ਮੈਂ ਆਖਿਆ, "ਕਹਾਣੀ ਬਾਰੇ ਮੈਂ ਕੀ ਗੱਲ ਕਰ ਸਕਨਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਤੇ ਕਹਾਣੀ ਦੀ ਉੱਕਾ ਸਮਝ ਨਹੀਂ।"

"ਫੇਰ ਵੀ" ਉਹਨਾਂ ਆਖਿਆ, "ਕੁੱਝ ਨਾ ਕੁੱਝ ਤੇ ਬੋਲ, ਚੰਗੀ ਲੱਗੀ ਹੋਸੀ ਜਾਂ ਮੰਦੀ!"

ਮੇਰੇ ਨਾ ਬੋਲਣ ਉੱਤੇ ਉਹ ਬਾਰ ਬਾਰ ਬੋਲਣ ਲਈ ਆਖਦੇ। "ਕਿਹੜਾ ਸੀਨ ਚੰਗਾ ਲੱਗਾ ਸੀ, ਕਿਹੜਾ ਹਿੱਸਾ ਬੁਰਾ ਲੱਗਾ ਤੇ ਕਿਉਂ ਲੱਗਾ ?"

ਉਹਨਾਂ ਮੈਨੂੰ ਖੋਤਰ ਖੋਤਰ ਕੇ ਫਿਲਮੀ ਕਹਾਣੀ ਬਾਰੇ ਬਹੁਤ ਕੁੱਝ ਅਖਵਾਇਆ।

ਆਪਣੀ ਸਮਝ ਮੂਜਬ ਮੈਂ ਦੱਸਦਾ ਰਿਹਾ। ਤਬਸਰਾ ਵੀ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਫੇਰ ਨਾਲ ਨਾਲ ਪੇਂਡੂ ਰਹਿਤਲ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਵੀ ਹੁੰਦੀਆਂ ਰਹੀਆਂ। ਫਿਲਮੀ ਕਹਾਣੀ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਮੁੱਕੀ ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਗੀਤ ਤੇ ਨਾਚ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਿਆ।

ਮੈਂ ਜਿੰਨਾਂ ਬਚਦਾ ਉਹ ਉਨਾਂ ਹੀ ਜ਼ੋਰ ਦਿੰਦੇ। ਮੈਨੂੰ ਫਿਲਮ ਦੇ ਗੀਤ ਤੇ ਨਾਚ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕਰਨੀ ਪਈ। ਫਿਲਮ ਦੇ ਮੁਕਾਲਮੇ ਤੇ ਮਹੌਲ ਬਾਰੇ ਵੀ ਗੱਲਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਗੱਲ ਕੱਢ ਕੇ