ਪੁੱਛਦੇ ਰਹੇ। ਫਿਲਮ ਦੀ ਹਰ ਸ਼ੈ ਬਾਰੇ ਉਹਨਾਂ ਰੱਜ ਕੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।

ਮੈਨੂੰ ਫਿਲਮ ਬਾਰੇ ਕੱਖ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਸੀ । ਪਰ ਉਹ ਤਾਂ ਇੰਜ ਹੌਂਸਲਾ ਦਿੰਦੇ ਸਨ ਕਿ ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਫਿਲਮ ਤੇ ਫਿਲਮ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਬਾਰੇ ਬਹੁਤ ਕੁੱਝ ਸਮਝਦਾ ਤੇ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ। ਚੰਗੀ ਗੱਲ ਇਹ ਸੀ ਕਿ ਅੱਜ ਕੋਈ ਬੰਦਾ ਹੁਜਰੇ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਸੀ ਆਇਆ।

ਮੈਂ ਟਾਂਗੇ ਵਾਲੀਆਂ ਸਵਾਰੀਆਂ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਣਾ ਚਾਹਦਾ ਸਾਂ, ਪਰ ਹੌਂਸਲਾ ਸਾਥ ਨਹੀਂ ਸੀ ਦੇ ਰਿਹਾ। ਮੈਂ ਸੋਚਦਾ ਕਿੱਧਰੇ ਬਦਤਮੀਜ਼ੀ ਨਾ ਸਮਝੀ ਜਾਏ।

ਅੰਨ੍ਹੇਰਾ ਵਧ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਮੈਨੂੰ ਪਿੰਡ ਜਾਵਣ ਦਾ ਫਿਕਰ । ਬਹੁਤ ਦੇਰ ਹੋ ਗਈ ਤਾਂ ਕੋਈ ਸਵਾਰੀ ਨਹੀਂ ਲੱਭਣੀ, ਪਰ ਏਥੋਂ ਉੱਠਣ ਨੂੰ ਵੀ ਜੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਰ ਰਿਹਾ। ਉਹਨਾਂ ਮੈਥੋਂ ਮੇਰੇ ਸ਼ੇਅਰ ਸੁਣੇ ਜਿਹੜੇ ਮੈਂ ਵੇਲੇ ਕੁਵੇਲੇ ਘੜਿਆ ਕਰਦਾ ਸਾਂ ।

ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸ਼ਾਇਰੀ ਬੜੀ ਵਧੀਆ ਤੇ ਚੰਗੀ ਲੱਗਦੀ ਸੀ। ਮੇਰੇ ਗਾਡੀ ਸੱਜਣ ਬਹੁਤ ਪਸੰਦ ਕਰਦੇ ਤੇ ਵਾਹ ਵਾਹ ਕਰਦੇ ਹੁੰਦੇ ਸਨ । ਮੈਨੂੰ ਜਿੰਨੀ ਆਪਣੀ ਸ਼ਾਇਰੀ ਯਾਦ ਸੀ, ਸਾਰੀ ਦੀ ਸਾਰੀ ਸੁਣਾ ਦਿੱਤੀ। ਮੇਰੀ ਸ਼ਾਇਰੀ ਸੁਣ ਕੇ ਉਹਨਾਂ ਤਾਰੀਫ਼ ਕਰਦਿਆਂ ਹੋਇਆਂ ਵਾਰਸ਼ ਸ਼ਾਹ ਦੀ ਕਿਤਾਬ ਹੀਰ ਰਾਂਝਾ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਸ਼ੇਅਰ ਪੜ੍ਹਿਆ-

ਵਾਰਸ਼ ਸ਼ਾਹ ਜਦੋਂ ਤਪੜ ਝੜੀ ਹੋਸੀ

ਵੇਖੀਂ ਨੀਲ ਡਾਟਾਂ ਅਤੇ ਲਹਿਰੀਏ ਨੀ

ਆਖਿਆ, ਇਹਦੀ ਤਸ਼ਹੀਰ ਕਰ। ਮੇਰੇ ਲਈ ਇਹ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਕੰਮ ਸੀ । ਕਿਹੜੀ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਫਸ ਗਿਆ ਵਾਂ, ਮੈਂ ਸੋਚਿਆ।

ਆਇਆ ਤਾਂ ਮੈਂ ਸ਼ਾਗਿਰਦ ਬਣਨ ਸਾਂ ਪਰ ਇਹ ਬੰਦਾ ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਰਮਿੰਦਿਆਂ ਕਰਕੇ ਛੱਡਸੀ। ਆਖਰ ਏਸ ਫੇਲ੍ਹ ਕਰਕੇ ਜਵਾਬ ਦੇ ਦੇਣਾ ਏਂ । ਐਵੇਂ ਚੌਧਰੀ ਦੇ ਆਖੇ ਲੱਗ ਕੇ ਸਾਲ ਤੀਕਰ ਏਥੇ ਮੱਥਾ ਟੇਕਦਾ ਰਿਹਾ ਵਾਂ। ਇਹ ਬੰਦਾ ਸ਼ਾਇਰ ਨਹੀਂ ਕੁੱਝ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ ਏ। ਸ਼ਾਇਰਾਂ ਵਾਲੀ ਦਿੱਖ ਈ ਨਹੀਂ ਇਹਦੀ! ਚੱਲ ਮਨਾਂ! ਉੱਠ ਚੱਲ ਏਥੋਂ।

ਪਰ ਨਹੀਂ, ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਵਾਲਾ ਪੇਂਡੂ ਜ਼ਿੱਦੀ ਜਾਗ ਪਿਆ ਸੀ। ਇੰਜ ਕੰਡ ਵਿਖਾ ਕੇ ਨੱਸਣਾ ਮੇਰੇ ਲਈ ਘਾਟਾ ਏ, ਪਰ ਮੁਸੀਬਤ ਤਾਂ ਸ਼ੇਅਰ ਦੀ ਤਸ਼ਰੀਹ ਦੀ ਸੀ। ਮੈਂ ਹੌਂਸਲਾ ਕਰਕੇ ਜਿਵੇਂ ਸਮਝਿਆ ਉਂਜ ਸ਼ੇਅਰ ਨੂੰ ਵੇਰਵੇ ਨਾਲ ਬਿਆਨ ਕੀਤਾ ਕਿ ਏਥੋਂ ਮਾਂ ਧੀ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਹੁੰਦੀ ਏ ਤੇ ਪਿਆਰ ਵੀ ਕਰਦੀ ਏ। ਜਿਵੇਂ ਮਾਰ ਉੱਤੇ ਆਖਦੀ ਏ ਕਿ ਜਦੋਂ ਤੱਪੜ ਉੱਤੇ ਸੋਟੇ ਵੱਜਣ ਨਾਲ ਡਾਟਾਂ ਪੈਂਦੀਆਂ ਨੇ, ਇੰਜ ਤੇਰੇ ਕੂਲੇ ਤੇ ਪਲੇ ਹੋਏ ਜੁੱਸੇ 'ਤੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਪੈ ਜਾਸਨ, ਪਰ ਪਿਆਰ ਆਂਵਦਾ ਏ ਤੇ ਕਹਿੰਦੀ ਏ ਕਿ ਲਹਿਰੀਏ ਦੁਪੱਟੇ ਵਾਂਗ ਜਵਾਨੀ ਏ ਮੇਰੀ ਧੀ ਦੀ । ਲਰਿਹੀਏ ਦੁਪੱਟੇ ਦੀਆਂ ਫਾਟਾਂ ਵੀ ਤਾਂ ਡਾਟਾਂ ਵਾਂਗ ਹੁੰਦੀਆਂ ਨੇ। ਅੱਗੋਂ ਝਿਜਕ ਕੇ ਮੈਂ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਿਆ।

ਏਸ ਤਸ਼ਰੀਹ ਉੱਤੇ ਉਸਤਾਦ ਜੀ ਵਾਹ ਵਾਹ ਕੀਤੀ। ਉਹਨਾਂ ਖੁੱਲ੍ਹ ਕੇ ਸ਼ਾਬਾਸ਼ ਦਿੱਤੀ। ਪਰ ਕੁੱਝ ਹੋਰ ਲੋਕ ਅੰਦਰ ਆ ਗਏ। ਮੈਨੂੰ ਇਜ਼ਾਜ਼ਤ ਮਿਲੀ ਕਿ 'ਜਾ ਹੁਣ, ਫੇਰ ਅਗਲੇ ਐਤਵਾਰ।'