ਚੁੱਪ ਵੇਖ ਕੇ ਬੋਲਿਆ, "ਕੱਲ੍ਹ ਰਾਤ ਤੇਰੀ ਭੂਆ ਵਾਸਤੇ ਆਏ ਪ੍ਰਾਹੁਣੇ ਤੇਰੇ ਵਿਆਹ ਦੀ ਗੱਲ ਪੱਕੀ ਕਰ ਗਏ ਨੇ ।"

"ਇਹ ਝੂਠ ਏ।” ਮੇਰੀ ਤੇ ਜਿਵੇਂ ਚੀਕ ਈ ਨਿੱਕਲ ਚੱਲੀ ਸੀ। "ਹੁਣ ਤਾਂ ਤੇਰਾ ਆਵਣਾ ਜਾਣਾ ਬਣ ਈ ਗਿਆ ਏ। ਹੋਸ਼ਾਂ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਦੇ ਸੁਨੇਹੜੇ ਲੈ ਆਇਆ ਕਰੇਂਗਾ। ਮੇਰਾ ਹਾਲ ਵੀ ਉਹਨੂੰ ਸੁਣਾਏਂਗਾ।"

ਮੈਂ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਗਵੇੜ ਲਾਇਆ। "ਭੂਆ ਦਾ ਰਿਸ਼ਤਾ ਮੰਗਣ ਵਾਲਿਆਂ ਕੋਲ ਤੇ ਕੋਈ ਜਵਾਨ ਕੁੜੀ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਫਿਰ ਮੇਰੀ ਸੱਸ ਕੌਣ ਤੇ ਵਹੁਟੀ ਕਿਹੜੀ ਹੋਈ । ਨਾਲ਼ੇ ਹੋਸ਼ਾਂ ਵੀ ਤੇ ਉੱਥੇ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ । ਲੰਡੂ ਕਿਹੜੇ ਖਿਆਲਾਂ ਵਿੱਚ ਏਂ ।" ਕੋਈ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਸੀ ਆ ਰਹੀ।

"ਚਾਚਾ, ਐਵੇਂ ਮਖੌਲ ਨਾ ਕਰ। ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਾਂਗ ਆਂ। ਮੈਨੂੰ ਤੇ ਲੱਗਦਾ ਏ ਤੂੰ ਫਿਰ ਝੱਲਾ ਹੋ ਗਿਆ ਏਂ ।"

"ਜੋ ਕੁੱਝ ਹੋਣਾ ਸੀ ਹੋ ਗਿਆ ਵਾ, ਹੁਣ ਤੇਰੀ ਵਾਰੀ ਏ। ਵੇਖਣੇ ਆਂ ਖੋਤਾ ਬੇੜੀ ਕਿਵੇਂ ਨਹੀਂ ਚੜ੍ਹਦਾ। ਸਿਆਣੇ ਸੱਚ ਆਖਦੇ ਨੇ, ਜਦੋਂ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਕੰਮ ਪੈਂਦਾ ਏ ਉਦੋਂ ਪਤਾ ਲੱਗਦਾ ਏ ਕਿ ਬੰਦੇ ਦਾ ਅਸਲਾ ਕੀ ਹੁੰਦਾ ਏ। ਹੁਣ ਕੰਮ ਪਿਆ ਏ ਤੇ ਝੱਟ ਪੁੱਤਰ ਬਣ ਗਿਆ ਏਂ ਝੂਠਿਆ।" ਉਹਨੇ ਮੇਰੇ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਫੇਰ ਲਿਆ।

"ਨਰਾਜ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਏਂ ਚਾਚਾ", ਮੈਂ ਉਹਨੂੰ ਮੋਢਿਓਂ ਫੜਕੇ ਮੂੰਹ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਕਰਵਾ ਲਿਆ।

“ਸੱਚੀਂ, ਚਾਚਾ, ਮੈਨੂੰ ਤੇਰੀ ਗੱਲ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਆਈ। ਜੇ ਕੁੱਝ ਮੇਰੇ ਵੱਸ ਹੋਇਆ, ਤੇਰੀ ਮਦਦ ਜ਼ਰੂਰ ਕਰਸਾਂ ।”

“ਇਹ ਹੋਈ ਨਾ ਗੱਲ ਸੱਜਣਾ ਮਿੱਤਰਾਂ ਵਾਲੀ", ਲੰਡੂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। "ਜਾ ਘਰੋਂ ਜਾ ਕੇ ਮਲੂਮ ਕਰੀਂ । ਤੈਨੂੰ ਸਭ ਸਮਝ ਆ ਜਾਵੇਗੀ।"

ਮੈਂ ਘਰ ਪਰਤ ਆਇਆ। ਭੂਆ ਬੜੀ ਖੁਸ਼ ਨਜ਼ਰ ਆਈ । ਘਰ ਦੇ ਕੰਮ ਫੁਰਤੀ ਤੇ ਸਫਾਈ ਨਾਲ ਕਰਦੀ ਸੀ ਪਈ । ਭੂਆ ਦੇ ਤੇ ਜਿਵੇਂ ਭੋਏਂ ਉੱਤੇ ਪੈਰ ਈ ਨਹੀਂ ਸਨ ਟਿਕਦੇ। ਮਾਂ ਚੁੱਲ੍ਹੇ ਲਾਗੇ ਬੈਠੀ ਰੋਟੀਆਂ ਪਕਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਮੈਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਮਾਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਵੇ ਗੋਗੀ, ਕਿੱਧਰ ਚਲਾ ਗਿਆ ਸੈਂ। ਛਾਹ ਵੇਲਾ ਕਰ ਲੈ, ਮੈਂ ਅਜੇ ਲਿਆਰੀਆਂ ਵੀ ਚੋਣੀਆਂ ਨੇ।"

"ਅਜੇ ਤੀਕਰ ਲਿਆਰੀਆਂ ਡੱਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਨੇ, ਕਿਉਂ ਮਾਂ, ਕੀ ਗੱਲ ਸੀ। ਮੁਹੰਮਦ ਹੁਸੈਨ ਕਿੱਥੇ ਗਿਆ ਏ। ਉਸ ਲਿਆਰੀਆਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਚੋਇਆ ?" ਮੈਂ ਇੱਕੋ ਸਾਹੇ ਕਿੰਨੇ ਸਵਾਲ ਕੀਤੇ ਤੇ ਰੋਟੀ ਖਾਵਣ ਬਹਿ ਗਿਆ।

ਮਾਂ ਆਖਿਆ, "ਅਗਲੇ ਮਹੀਨੇ ਤੇਰਾ ਵਿਆਹ ਹੋ ਰਿਹਾ ਏ। ਤੇਰੀ ਭੂਆ ਦੇ ਨਾਲ ਤੇਰਾ ਵੱਟੇ ਦਾ ਰਿਸ਼ਤਾ ਏ। ਹੁਣ ਲਟਬੌਰਿਆਂ ਵਾਂਗਰ ਨਾ ਫਿਰਿਆ ਕਰੀਂ। ਕਿਸੇ ਚੰਗੀ ਮੰਦੀ ਤੇ ਪੱਕੀ ਥਾਵੇਂ ਪੈਰ ਨਾ ਧਰੀਂ। ਆਪਣਾ ਖਿਆਲ ਰੱਖੀਂ । ਤੇਰੇ ਪਿਉ ਨੂੰ ਵੀ ਆਖ ਦਿੱਤਾ। ਏ ਕਿ ਤੈਨੂੰ ਕਿਸੇ ਕੰਮ ਲਈ ਘਰੋਂ ਦੂਰ ਨਾ ਜਾਵਣ ਦੇਵੇ।"