“ਗੋਗੀ, ਔਰਤ ਆਮ ਸੜਕ ਵਾਂਗ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ ਕਿ ਹਰ ਕੋਈ ਟੁਰਿਆ ਫਿਰੇ। ਔਰਤ ਦੀ ਹਿੱਕ ਨਰਮ ਤੇ ਮੁਲਾਇਮ ਹੁੰਦੀ ਏ। ਇਹਦੀ ਗੋਦ ਬੜੀ ਕੂਲੀ ਤੇ ਨਿੱਘੀ ਹੁੰਦੀ ਏ। ਹਰ ਕੋਈ ਇਹਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਸਮਾ ਸਕਦਾ। ਇਹਦੇ ਦਿਲ ਦੀ ਸੜਕ ਉੱਤੇ ਜਿਹੜੇ ਪਹਿਲੇ ਕਦਮ ਟਿਕ ਜਾਵਣ, ਸਾਰੀ ਹਯਾਤੀ ਉਹਨਾਂ ਕਦਮਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਨਹੀਂ ਮਿਟਦੇ। ਇਹ ਨਿਸ਼ਾਨ ਈ ਔਰਤ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਕੀਮਤੀ ਹੁੰਦੇ ਨੇ। ਔਰਤ ਦੀ ਹਯਾਤੀ ਵਿੱਚ ਜਿਹੜੇ ਜਜ਼ਬੇ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਪਲ ਜਾਵਣ, ਫੇਰ ਉਹ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਮਰਦੇ।"

“ਪਰ ਜ਼ੋਹਰਾ ਮੇਰਾ ਤੇ..."

"ਤੂੰ ਕੋਈ ਗੱਲ ਨਾ ਕਰ।" ਉਸ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਟੋਕ ਦਿੱਤੀ। "ਇਹ ਤੇਰਾ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ। ਤੂੰ ਮਰਦ ਏਂ। ਨਾਲੇ ਏਹੋ ਜੇਹੇ ਕੱਚੇ ਤੇ ਆਹਭੂ ਜਜ਼ਬੇ ਤੇਰੀ ਲੋੜ ਦੇ ਨਹੀਂ। ਤੇਰੇ ਜਜ਼ਬੇ ਤੇ ਨਿਸ਼ਾਨੇ ਕੁੱਝ ਹੋਰ ਨੇ।”

"ਨਾ ਜ਼ੋਹਰਾ ! ਮੈਂ ਕੋਈ ਗ਼ਲਤ ਬੰਦਾ ਨਹੀਂ ਆਂ ਤੇ ਨਾ ਈ ਮੇਰੇ ਜਜ਼ਬੇ ਤੇ ਨਿਸ਼ਾਨੇ ਕੁੱਝ ਹੋਰ ਨੇ।"

"ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਕਦੋਂ ਗ਼ਲਤ ਕਹਿੰਨੀ ਆਂ। ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਅੰਦਰਲੀ ਅੱਗ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਏ ਕਿ ਜੋ ਮੈਂ ਹੁਣ ਤੀਕ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੀ ਏ। ਤੂੰ ਫੁੱਲਾਂ ਉੱਤੇ ਬਹਿ ਕੇ ਰਸ ਚੂਸਣ ਵਾਲਾ ਭੰਵਰਾ ਨਹੀਂ, ਤੇਰੀ ਉਡਾਰੀ ਕੁੱਝ ਹੋਰ ਏ। ਐਵੇਂ ਪੰਧ ਖੋਟਾ ਨਾ ਕਰ ।"

"ਐਵੇਂ ਟਾਲ ਨਾ ਜ਼ੋਹਰਾ, ਮੈਂ ਗੈਰਾਂ ਵਾਲੀ ਤੇ ਕੋਈ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ। ਫੇਰ ਦੋਸ਼ ਕਿਉਂ ਦੇਨੀ ਏਂ। ਮੇਰਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਪੰਧ ਨਹੀਂ।”

"ਮੈਂ ਕਦੋਂ ਦੋਸ਼ ਦੇਨੀ ਆਂ ਤੇ ਨਾ ਈ ਤੈਨੂੰ ਗੈਰ ਸਮਝਦੀਆਂ। ਮੈਂ ਤੇ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਮੁਹੱਬਤ ਕਰਨੀ ਆਂ।”

"ਮਿੱਟੀ ਤੇ ਖੇਹ ਮੁਹੱਬਤ ਕਰਨੀ ਏਂ! ਆਂਵਦਿਆਂ ਕੁੱਝ ਹੋਰ ਤਾਹਨੇ ਦੇਣ ਲੱਗ ਪਈ ਏਂ।"

"ਵੇਖ ਜ਼ੋਹਰਾ, ਖੁੱਲ੍ਹ ਕੇ ਦਿਲ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰ। ਮੈਂ ਕੋਈ ਕਮੀਨਾ ਬੰਦਾ ਨਹੀਂ ਆਂ ਕਿ ਸ਼ੁਹਦਪੁਣਾ ਕਰਾਂ । ਮੈਂ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕੁਰਬਾਨੀ ਦੇ ਸਕਨਾ ਵਾਂ । ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਏਨੀ ਹਿੰਮਤ ਤੇ ਜ਼ੁਰਅਤ ਹੈ।" ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਹਿੱਕ ਉੱਤੇ ਹੱਥ ਮਾਰ ਕੇ ਆਖਿਆ।

ਜ਼ੋਹਰਾ ਮੁਸਕਰਾਈ । ਉਸ ਮੇਰੀ ਗੱਲ੍ਹ ਨੂੰ ਉਂਗਲੀ ਨਾਲ ਦਬਾਇਆ ਤੇ ਆਖਿਆ : "ਗੋਗੀ! ਤੇਰੀ ਕੁਰਬਾਨੀ ਦੀ ਲੋੜ ਤੇਰੀ ਭੂਆ ਨੂੰ ਏ । ਵੱਟਾ ਸੱਟਾ ਨਾ ਹੁੰਦਾ ਤੇ ਹੋਰ ਗੱਲ ਸੀ।"

"ਲੈ ਅਜੇ ਕਿਹੜਾ ਹੋ ਗਿਆ ਏ। ਗੱਲ ਈ ਹੋਈ ਏ ਨਾ", ਮੈਂ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਤੇ ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ।"

"ਗੱਲ ਦਾ ਈ ਤੇ ਸਾਰਾ ਮੁੱਲ ਹੁੰਦਾ ਏ" ਜ਼ੋਹਰਾ ਬੋਲੀ, "ਤੇਰੀ ਮੇਰੀ ਵੀ ਤੇ ਗੱਲ ਈ ਏ ਨਾ, ਹੋਰ ਕੀ ਏ ?"