ਉਸ ਆਖਿਆ, "ਵਾਅਦਾ ਕਰ, ਅੱਜ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਅਸੀਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਸਿਰਫ ਯਾਦ ਰੱਖਾਂਗੇ।"

ਮੈਂ ਚੁੱਪ ਸਾਂ। ਉਸ ਫੇਰ ਆਖਿਆ, "ਇੱਕ ਪਲ ਖਲੋਤਾ ਰਹਵੀਂ ਅਮਨ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਜ਼ਰਾ ਤੇਰਾ ਮੱਥਾ ਚੁੰਮ ਲਵਾਂ ।" ਫੇਰ ਉਸ ਏਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਮੱਥਾ ਚੁੰਮਿਆ ਕਿ ਮੇਰੇ ਅੱਥਰੂ ਨਿੱਕਲ ਆਏ।

ਉਹ ਵੀ ਖੌਰੇ ਆਪਣੇ ਅੱਥਰੂ ਪੂੰਝਦੀ ਹੋਈ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ । ਉਹਦੇ ਸੁਨਹਿਰੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਲਾਲ ਪਰਾਂਦੇ ਨਾਲ ਸਜੀ ਗੁੱਤ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੀ ਲੱਗ ਰਹੀ ਸੀ। ਆਪਣੇ ਆਪ ਮੇਰੇ ਮੂੰਹੋਂ ਨਿੱਕਲਿਆ, "ਭਲਾਂ ਇਹ ਵੀ ਕੋਈ ਭੁੱਲਣ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਏ ਜ਼ੋਹਰਾ!" ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਮੱਥਾ ਟੋਹ ਕੇ ਵੇਖਿਆ ਜਿੱਥੇ ਅਜੇ ਤੀਕਰ ਉਹਦੇ ਬੁੱਲਾਂ ਦੀ ਗਰਮੀ ਨਾਲ ਮੁੜ੍ਹਕਾ ਆਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।

ਮੇਰੇ ਅੰਦਰਲਾ ਫੇਰ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਉਦਾਸ ਹੋ ਗਿਆ। ਕਿਸੇ ਦੀ ਗੱਲ ਦਾ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਅਖਤਿਆਰ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਘਰੋਂ ਬਹੁਤ ਦੂਰ ਜਾਵਣ ਦੀ ਮੈਨੂੰ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਟਿਊਬ ਵੈੱਲ ਉੱਤੇ ਆ ਕੇ ਲੰਡੂ ਨਾਲ ਗੱਲਬਾਤ ਕਰ ਲੈਣੀ ਤੇ ਕਦੀ ਭਾਬੀ ਜ਼ਮੀਲਾ ਕੋਲ ਝੱਟ ਬਹਿ ਕੇ ਉਹਦੇ ਕੋਲੋਂ ਰਿਕਾਰਡ ਹੋਏ ਗੀਤ ਸੁਣਦਾ ਸਾਂ । ਇੰਜ ਈ ਸਮਾਂ ਬੀਤ ਰਿਹਾ ਸੀ । ਚਾਚੇ ਲੰਡੂ ਦਾ ਆਖਣਾ ਕਿ ਮੈਂ ਜਾ ਕੇ ਹੋਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਾਂ, ਪਰ ਸ਼ਾਦੀ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿੰਜ ਕਰ ਸਕਦਾ ਸਾਂ । ਮੈਂ ਸ਼ਾਦੀ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਆਖ ਚਾਚੇ ਲੰਡੂ ਨੂੰ ਟਾਲਦਾ ਰਹਿੰਦਾ। ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਸ਼ਾਦੀ ਦੀ ਕਾਹਲ ਉਹਨੂੰ ਸੀ । ਸ਼ਾਦੀ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਵਾਸਤੇ ਉਹ ਅਸਾਥੋਂ ਵੀ ਜ਼ਿਆਦਾ ਅਸਾਡੇ ਕੰਮ ਆਵਣ ਲੱਗ ਪਿਆ ਸੀ।

ਪੋਹ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਜੁਮਾਰਾਤ ਨੂੰ ਮੇਰਾ ਪਹਿਲਾ ਤੇਲ ਸੀ । ਮੇਰੇ ਸੁਹਾਗ ਗਾਏ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਮੈਨੂੰ ਖਾਰੇ ਉੱਤੇ ਬਿਠਾ ਕੇ ਪਹਿਲੀ ਤਲਾਈ ਚਾੜ੍ਹੀ ਗਈ ਸੀ । ਮੇਰੇ ਸੱਜੇ ਪੈਰ ਨੂੰ ਸੱਤ ਰੰਗ ਦਾ ਪਸ਼ਮ ਦਾ ਗਾਨਾ ਬੰਨ੍ਹ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਤੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਖੂੰਡੀ ਜੀਹਨੂੰ ਲੋਹੇ ਦੇ ਛੱਲਿਆਂ ਨਾਲ ਸ਼ਿੰਗਾਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ । ਖੂੰਡੀ ਵੀ ਲੋਹੇ ਦੀ ਸੀ । ਖੂੰਡੀ ਵਿੱਚ ਛੱਲੇ ਛਣਕਦੇ ਸੋਹਣੇ ਲੱਗਦੇ ਸਨ।

ਪੂਰੇ ਸੱਤ ਦਿਨ, ਰੋਜ਼ ਇੱਕ ਤੇਲ ਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਰੋਜ਼ ਮੈਨੂੰ ਵਟਣਾ ਮਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ ਤੇ ਰੋਜ਼ ਈ ਪਿੰਡ ਦੀਆਂ ਸਵਾਣੀਆਂ ਤੇ ਕੁੜੀਆਂ ਖਾਰੇ ਦਵਾਲੇ ਆ ਕੇ ਗਾਂਦੀਆਂ ਬਹੁਤ ਚੰਗੀਆਂ ਲੱਗਦੀਆਂ ਸਨ। ਦਿਲ ਕਰਦਾ ਸੀ ਕਿ ਰੋਜ਼ ਇੰਜ ਦਾ ਈ ਹੋਵੇ ਤੇ ਵਿਆਹ ਦੀ ਕਾਹਲ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਸੀ।

ਮੇਰੇ ਨਾਨਕੇ ਪਿੰਡ ਦੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ (ਮਾਮਿਆਂ ਤੇ ਮਾਸੀਆਂ ਦੀਆਂ ਧੀਆਂ) ਸੱਤਾਂ ਦਿਨਾਂ ਤੋਂ ਈ ਆ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਹ ਸਾਰੀ ਸਾਰੀ ਰਾਤ ਗਾਂਦੀਆਂ, ਨੱਚਦੀਆਂ, ਹੱਸਦੀਆਂ, ਤੇ ਰੌਣਕ ਲਾਈ ਰੱਖਦੀਆਂ ਸਨ।