ਮੈਨੂੰ ਜ਼ਰੇ ਜ਼ਰੇ ਛੇੜਦੀਆਂ, ਮਖੌਲ ਕਰਦੀਆਂ। ਇੰਜ ਜਾਪਦਾ ਸੀ ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਰਿਆਸਤ ਦਾ ਰਾਜਾ ਆਂ ਤੇ ਇਹ ਸਭ ਦਾਸੀਆਂ ਤੇ ਬਾਂਦੀਆਂ ਹੋਵਣ ਪੂਰੇ ਸੱਤ ਦਿਨ ਤੀਕਰ (ਸੱਤ ਤੇਲ ਪੂਰੇ ਹੋਵਣ ਤੀਕਰ)।
ਮੇਰਾ ਨਹਾਣਾ ਧੋਣਾ ਤੇ ਬੰਦ ਹੋਇਆ ਸੀ ਪਰ ਨਾਲ ਈ ਮੂੰਹ ਹੱਥ ਤੇ ਕੀ... ਪਾਣੀ ਦੀ ਛਿੱਟ ਉੱਤੇ ਪਾਵਣੀ ਮਨਾਹ ਸੀ।
ਕਿਉਂ ਜੁ ਬਹੁਤ ਰੂਪ ਲਈ ਪੂਰੇ ਸੱਤ ਦਿਨ ਮੈਲਾ ਰਹਿਣਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਸੀ । ਘਰੋਂ ਬਾਹਰ ਰਹਿਣਾ ਤੇ ਕੀ ਘਰੋਂ ਨਿੱਕਲਣਾ ਵੀ ਏਸ ਲਈ ਬੰਦ ਹੋ ਗਿਆ ਕਿ ਮੇਰਾ ਪਿੰਡਾ ਸੁੱਚਾ ਸੀ। ਸੁੱਚੇ ਪਿੰਡੇ ਰੋਜ਼ ਵਟਣਾ ਮਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ । ਵਟਣਾ ਮਲੇ ਹੋਏ ਪਿੰਡੇ ਉੱਤੇ ਬਾਹਰ ਦੀਆਂ ਸ਼ੈਆਂ 'ਜਿੰਨ', 'ਭੂਤ' ਝੱਟ ਆ ਚਿੰਬੜਦੀਆਂ ਸਨ । ਬਾਹਰ ਦੀਆਂ ਸ਼ੈਆਂ ਤੋਂ ਬਚਾਵਣ ਲਈ ਮੈਨੂੰ ਘਰ ਈ ਡੱਕ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।
ਅੰਨ੍ਹਾ ਕੀ ਭਾਲੇ ਦੋ ਅੱਖੀਆਂ । ਮੇਰੀ ਕੰਮਾਂ ਕਾਜਾਂ ਤੋਂ ਜਾਨ ਛੁੱਟੀ। ਦੋ ਕੁ ਦਿਨ ਤੇ ਮੈਂ ਬੜੇ ਅਰਾਮ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਕੱਢੇ ਪਰ ਤੀਜੇ ਦਿਨ ਮੈਨੂੰ ਘਰ ਬਹਿ ਰਹਿਣਾ ਈ ਬਹੁਤ ਬੁਰਾ ਲੱਗਾ। ਸਾਰਾ ਜੁੱਸਾ ਥੱਕਿਆ ਥੱਕਿਆ ਤੇ ਅੱਕਿਆ ਅੱਕਿਆ, ਉਦਾਸ ਉਦਾਸ ਤੇ ਸੁਸਤ ਸੁਸਤ ਰਹਿਣ ਲੱਗ ਪਿਆ ਸੀ।
ਮੇਰਾ ਵਿਆਹ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਏਸ ਲਈ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਕੈਦ ਵੀ ਕੱਟਣੀ ਪਈ।
ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਸਵਾਣੀਆਂ ਰੋਜ਼ ਕੋਈ ਨਾ ਕੋਈ ਚੀਜ਼ (ਪਤਾਸੇ, ਟਾਂਗਰੀ) ਮੇਰੀ ਝੋਲੀ ਪਾਂਦੀਆਂ ਜੀਹਨੂੰ ਅਸਾਂ ਆਪਣੇ ਰਵਾਜ ਮੂਜਬ "ਤਲਾਈ" ਆਖਦੇ। ਝੋਲੀ ਵਿੱਚ ਆਈ ਚੀਜ਼ ਮੈਂ ਬਾਲਾਂ, ਕੁੜੀਆਂ ਤੇ ਸਵਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੰਦਾ। ਇਹ ਈ ਰੀਤ ਸੀ ਖੌਰੇ ਉਸ ਵੇਲੇ।
ਮਾਸੀ ਬਸੀਰਾਂ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਟਾਂਗਰੀ ਦੀ ਤਲਾਈ ਚਾੜੀ। ਮਾਸੀ ਦੇ ਨਾਲ ਜ਼ੋਹਰਾ ਤੇ ਮਾਝਾਂ ਵੀ ਸਨ।
ਟਾਂਗਰੀ ਵੰਡਦਿਆਂ ਵੰਡਦਿਆਂ ਜਦ ਮੈਂ ਜ਼ੋਹਰਾ ਨੂੰ ਮੁੱਠ ਭਰਕੇ ਟਾਂਗਰੀ ਫੜਾਈ ਤਾਂ ਉਸ ਅੱਖਾਂ ਨੀਵੀਆਂ ਕਰ ਲਈਆਂ ਤੇ ਹੱਥ ਅੱਗੇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਜੀ ਕੀਤਾ ਕਿ ਸਭ ਕੁੱਝ ਏਥੇ ਈ ਸੁੱਟ ਕੇ ਗੋਲ ਵੀਣੀ ਵਾਲ਼ਾ ਗੋਰਾ ਹੱਥ ਚੁੰਮ ਲਵਾਂ, ਪਰ ਮੈਂ ਇੰਜ ਨਹੀਂ ਸਾਂ ਕਰ ਸਕਦਾ । ਮਾਝਾਂ ਝੱਟ ਕਰਕੇ ਉੱਥੋਂ ਇੱਕ ਟਾਂਗਰੀ ਫੜਕੇ ਮੇਰੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਨਾਲ ਈ ਇੱਕ ਹਟਕੋਲੀ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਜੜ ਦਿੱਤੀ । ਮਾਝਾਂ ਦੀ ਸ਼ਰਾਰਤ ਨਾਲ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ ਹੋਰ ਕੁੜੀਆਂ ਵੀ ਇੰਝ ਈ ਸ਼ਰਾਰਤ ਕੀਤੀ।
ਮਾਝਾਂ ਇਹ ਸ਼ਰਾਰਤ ਕਰਨ ਲਈ ਜ਼ੋਹਰਾ ਨੂੰ ਵੀ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕੀਤਾ ਪਰ ਉਸ ਸ਼ਰਾਰਤ ਨਾ ਕੀਤੀ, ਸਗੋਂ ਉਸ ਮੇਰੇ ਵੱਲ ਅੱਖਾਂ ਭਰ ਕੇ ਤੱਕਿਆ ਤੇ ਧਿਆਨ ਨੀਵਾਂ ਕਰ ਲਿਆ। ਮੇਰੇ ਕਲੇਜੇ ਵਿੱਚ ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਰੁੱਗ ਭਰ ਲਿਆ ਹੋਵੇ।
ਹਰ ਰੋਜ਼ ਗਾਂ ਦੇ ਗੋਹੇ ਦਾ ਪੋਚਾ ਫੇਰ ਕੇ ਖਾਰੇ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਸਰ੍ਹੋਂ ਦੇ ਤੇਲ ਦਾ ਦੀਵਾ ਬਾਲ ਕੇ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ।
