ਮੈਂ ਖਿਝਦਾ ਜ਼ਰੂਰ ਸੀ,ਪਰ ਮੂੰਹੋਂ ਕੁੱਝ ਨਹੀਂ ਸਾਂ ਕਹਿ ਸਕਦਾ, ਕਿਉਂ ਜੁ ਮੇਰੇ ਮਾਪੇ ਤੇ ਭਰਾ, ਚਾਚੇ ਤਾਏ ਲਾਗ ਦਾਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਖੁਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਜਾਪਦੇ ਸਨ, ਭਾਵੇਂ ਘੜੀ ਦੀ ਘੜੀ ਹੁੰਦੇ ਸਨ, ਪਰ ਮੁਅੱਜ਼ਜ ਹੁੰਦੇ ਸਨ ।

"ਵਾਹ, ਅਸੀਂ ਵੀ ਮੁਅੱਜ਼ਜ ਹੋ ਗਏ ਆਂ ।" ਮੇਰੇ ਮੂੰਹੋਂ ਏਨੀ ਗੱਲ ਸੁਣਕੇ ਮੁਹੰਮਦ ਹੁਸੈਨ ਹੰਗੂਰਾ ਭਰਿਆ।"ਇਹ ਸਭ ਭਰਜਾਈ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਬਰਕਤ ਨਾਲ ਹੋਇਆ ਏ।" ਭਰਾ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਬਰਕਤ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਮੇਰਾ ਹਾਸਾ ਨਿੱਕਲ ਗਿਆ। "ਉਏ ਕਿਹੜੀ ਬਰਕਤ ? ਕੁੱਝ ਦਿਨ ਸਬਰ ਕਰ, ਫੇਰ ਅਸਾਂ ਹੋਵਾਂਗੇ ਤੇ ਬੇਬਰਕਤੀ ਹੋਵੇਗੀ ਜਦੋਂ ਅਸਾਡੀ ਫਸਲ ਜ਼ਿਮੀਦਾਰ ਆਪਣੇ ਕਰਜ਼ ਬਦਲੇ ਲੈ ਜਾਵੇਗਾ, ਬਾਕੀ ਉਧਾਰ ਵਸੂਲਣ ਵਾਲ਼ੇ ਲੋਕ ਅਸਾਡਾ ਬੂਹਾ ਪੁੱਟ ਮਾਰਨਗੇ ਤਾਂ ਅਸਾਡੀ ਖਾਧੀ ਬੁਰਕੀ ਦੀ ਵੀ ਗਿਣਤੀ ਹੋਇਆ ਕਰੇਗੀ।"

ਭਰਾ ਆਖਿਆ, "ਏਨਾ ਤੱਤਾ ਨਾ ਹੋਇਆ ਕਰ ਭਰਾ ! ਇਹ ਨਿੱਕੀਆਂ ਨਿੱਕੀਆਂ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਈ ਅਸਾਡੇ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਬਰਕਤ ਪਾਵੰਦੀਆਂ ਨੇ, ਕੁੱਝ ਚਿਰ ਲਈ ਹੱਸ ਖੇਡ ਕੇ ਮਨ ਪਰਚਾ ਲਈਦਾ ਏ। ਇਹ ਈ ਅਸਾਡੀ ਦੌਲਤ ਤੇ ਇਹ ਈ ਸਾਡੀ ਬਰਕਤ ਏ । ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਤੂੰ ਕਿਹੜੀ ਬਰਕਤ ਦੀ ਭਾਲ ਵਿੱਚ ਏ। ਹਰ ਗੱਲ ਵਿੱਚੋਂ ਨੁਕਸ ਤੇ ਬੇਸਵਾਦੀ ਈ ਭਾਲਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਏਂ।"

ਮੈਂ ਕਿਹੜੀ ਬਰਕਤ ਦੀ ਭਾਲ ਵਿੱਚ ਆਂ, ਇਹ ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਮਲੂਮ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਮੇਰੇ ਅੰਦਰਲਾ ਬੰਦਾ ਰਾਜ਼ੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਹੋ ਰਿਹਾ। ਹੁਣ ਅਸਾਡੇ ਘਰ ਲਾੜੀ ਦੇ ਆਵਣ ਨਾਲ ਵਿਹੜਾ ਸੁਹਣਾ ਸੁਹਣਾ ਲੱਗਣ ਲੱਗ ਪਿਆ ਸੀ । ਨਵੀਂ ਵਹੁਟੀ ਦੇ ਚੂੜੇ ਦੇ ਛਣਕਾਰੇ ਤੇ ਪੰਜੇਬਾਂ ਦੀ ਛਨ ਛਨ ਨਾਲ ਘਰ ਦਾ ਸਮਾਂ ਕੁੱਝ ਨਰੋਇਆ ਨਰੋਇਆ ਜਾਪਦਾ ਸੀ। ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਤਾਂ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਸੀ। ਉਹਨੂੰ ਨੂੰਹ ਪਸੰਦ ਆ ਗਈ ਸੀ ਤੇ ਨੂੰਹ ਦੀਆਂ ਰੀਝਾਂ ਲਾਹਦੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਥੱਕਦੀ। ਲਾੜੀ ਹੈ ਵੀ ਡਾਢੀ ਸਮਝਦਾਰ ਸਿਆਣੀ ਸੀ । ਉਸ ਛੇਤੀ ਈ ਮੇਰੀਆਂ ਆਦਤਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝ ਲਿਆ। ਘਰ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਫੁਰਤੀਲੀ ਤੇ ਚੰਗੀ ਸੂਝ ਰੱਖਦੀ ਸੀ। ਵਾਹੀ ਦੇ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਵਾਹਵਾ ਉੱਦਮ ਵਿਖਾਵੰਦੀ ਤੇ ਡੰਗਰ ਬੰਨ੍ਹ ਖੋਹਲ ਲੈਂਦੀ ਸੀ। ਸੱਚੀਂ, ਨੂੰਹ ਸੱਸ ਦਾ ਚੰਗਾ ਸਹਾਰਾ ਬਣ ਗਈ ਸੀ।

ਮੇਰੀ ਹਰ ਗੱਲ ਮੰਨ ਲੈਂਦੀ ਤੇ ਮੁਹੱਬਤ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਸੀ । ਪਰ ਜਦ ਕਦੀ ਵੀ ਮੈਂ ਉਹਦੀ ਤੌਹੀਨ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਤਾਂ ਉੱਕਾ ਨਾ ਜਰਿਆ ਕਰਦੀ, ਸ਼ੇਰਨੀ ਵਾਂਗ ਗੁੱਸਾ ਕਰਦੀ ਤੇ ਰੁੱਸ ਕੇ ਪੇਕਿਆਂ ਨੂੰ ਚਲੀ ਜਾਂਦੀ ਤੇ ਫੇਰ ਕਈ ਕਈ ਮਹੀਨੇ ਉੱਥੇ ਈ ਰਹਿੰਦੀ। ਉਹਨੂੰ ਮਨਾ ਕੇ ਲਿਆਵਣ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਮਾਪੇ ਵੀ ਕੋਈ ਕਾਹਲ ਨਾ ਵਿਖਾਵੰਦੇ। ਮੇਰੇ ਮਾਪੇ ਅਜੇ ਮੈਨੂੰ ਵਿਆਹ ਦੇ ਲਾਇਕ ਨਹੀਂ ਸਨ ਸਮਝਦੇ। ਮਾਪਿਆਂ ਦੇ ਖਿਆਲ ਵਿੱਚ ਮੇਰੀ ਉਮਰ ਅਜੇ ਕੱਚੀ ਸੀ। ਏਸ ਗੱਲ ਦਾ ਡਾਢਾ ਧਿਆਨ ਰੱਖਦੇ ਕਿ ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਘੱਟ ਈ ਰਲਕੇ ਬਹਿਣ ਤਾਂ ਚੰਗਾ ਏ। ਏਸ ਮਕਸਦ ਲਈ ਉਹ ਰਾਤ ਨੂੰ ਵੀ ਅਜਿਹਾ ਇੰਤਜ਼ਾਮ ਕਰਦੇ ਕਿ ਅਸਾਂ ਦੋਵੇਂ ਰਲਕੇ ਬੈਠਣਾ, ਉੱਠਣਾ ਤੇ ਸੌਣਾ ਤਾਂ ਕੀ, ਅਜ਼ਾਦੀ ਨਾਲ ਕੋਈ ਹਾਸੇ ਮਖੌਲ ਦੀ ਗੱਲ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸਾਂ ਕਰ ਸਕਦੇ । ਏਹੋ ਕਾਰਨ ਸੀ ਕਿ ਜਦ ਮੇਰੀ ਵਹੁਟੀ