ਰੁੱਸ ਕੇ ਪੇਕੇ ਜਾਂਦੀ ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਮਾਪੇ ਛੇਤੀ ਲੈਣ ਨਾ ਜਾਂਦੇ ਤੇ ਨਾ ਉੱਥੇ ਜਾਣ ਦੀ ਮੈਨੂੰ ਖੁੱਲ੍ਹ ਸੀ । ਜਦ ਵਾਹੀ ਬੀਜੀ ਦਾ ਜ਼ੋਰ ਯਾ ਫਸਲ ਦੀ ਵਾਢੀ ਫਾਂਡੀ ਦਾ ਵੇਲਾ ਹੁੰਦਾ ਤਾਂ ਝੱਟ ਜਾ ਕੇ ਲੈ ਆਂਵਦੇ।
ਵਹੁਟੀ ਦੇ ਆਵਣ 'ਤੇ ਉਹੀ ਯਤਨ ਕਿ ਅਸਾਂ ਰਲ ਕੇ ਨਾ ਬੈਠੀਏ, ਪਰ ਅਸਾਂ ਵੀ ਰਾਹਵਾਂ ਕੱਢ ਲਈਆਂ ਸਨ । ਮਾਪਿਆਂ ਸਾਹਮਣੇ ਅਸਾਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਕੋਈ ਹਾਸੇ ਦੀ ਗੱਲ ਨਾ ਕਰਦੇ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਵੀ ਵੱਖ ਵੱਖ ਈ ਰਹਿੰਦੇ, ਪਰ ਦਿਨ ਨੂੰ ਫਸਲਾਂ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਕਰਦਿਆਂ ਹੋਇਆਂ ਬਿਲਕੁਲ ਅਜ਼ਾਦ ਸਾਂ । ਹਾਸੇ ਮਖੌਲ ਤੇ ਹੋਰ ਸਭ ਕੁੱਝ ਲਈ ਅਜ਼ਾਦ ਸਾਂ। ਸਗੋਂ ਰੱਜ ਕੇ ਅਜ਼ਾਦੀ ਦਾ ਅਨੰਦ ਮਾਣਦੇ ਸਾਂ । ਮਾਪੇ ਸਾਨੂੰ ਅਜੇ ਤੀਕਰ ਨਾਦਾਨ ਤੇ ਸ਼ਰੀਫ ਈ ਸਮਝਦੇ ਰਹੇ, ਪਰ ਅਸਾਂ ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਈ ਮੌਜਾਂ ਮਾਣੀਆਂ ਜੋ ਮਾਣ ਸਕਦੇ ਸਾਂ । ਵੇਲਾ ਆਪਣੀ ਚਾਲੇ ਚੱਲਦਾ ਰਿਹਾ ਤੇ ਅਸਾਂ ਆਪਣੀ ਚਾਲੇ ਚਲਦੇ ਰਹੇ।
ਚਾਚੇ ਲੰਡੂ ਨਾਲ ਮੈਂ ਝੂਠ ਈ ਬੋਲਦਾ ਰਿਹਾ। ਉਹਨੇ ਜਦ ਵੀ ਹੋਸ਼ਾਂ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਿਆ ਮੈਂ ਹੋਸ਼ਾਂ ਵੱਲੋਂ ਤਾਰੀਫ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣਾਵੰਦਾ ਤੇ ਆਖਦਾ ਕਿ ਚਾਚਾ ਉਹ ਤੇ ਆਖਦੀ ਏ, "ਮੈਂ ਲੰਡੂ ਤੋਂ ਕੁਰਬਾਨ ਹੋਣਾ ਚਾਹਨੀ ਆਂ ਪਰ ਕੀ ਕਰਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਦੋ ਬਾਲ ਚਿੰਬੜੇ ਹੋਏ ਨੇ, ਆਖਰ ਮਾਂ ਵਾਂ ।" ਚਾਚਾ ਉਹ ਤੇ ਤੇਰਾ ਈ ਨਾ ਜਪਦੀ ਏ ਤੇ ਤਰਲਾ ਕਰਦੀ ਏ ਕਿ ਲੰਡੂ ਨੂੰ ਆਖੋ ਕੁ ਦਿਨ ਹੋਰ ਇਕਲਾਪਾ ਕੱਟ ਲਵੇ, ਮੈਂ ਛੇਤੀ ਈ ਬਹੁੜ ਪੈਸਾਂ, ਬੱਸ ਜ਼ਰਾ ਬਾਲ ਸਮਝਦਾਰ ਹੋ ਜਾਵਣ ਤਾਂ। ਸੱਚੀਂ ਚਾਚਾ ਉਹ ਬਾਲਾਂ ਦੀ ਮਾਰੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗੀ ਹੋਈ ਏ, ਨਹੀਂ ਤੇ ਉਹਦਾ ਦਿਲ ਨਹੀਉਂ ਲੱਗਦਾ।
ਚਾਚਾ ਲੰਡੂ ਕੁੱਝ ਦੇਰ ਲਈ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਤੇ ਆਖਦਾ, "ਮੈਂ ਵੀ ਇਹ ਈ ਸੋਚਨਾ, ਮਜ਼ਬੂਰ ਏ ਵਿਚਾਰੀ।... ਬਾਲਾਂ ਦੀ ਮਾਰੀ ਹੋਈ, ਨਹੀਂ ਤੇ ਚਿਰੋਕਣਾ ਆ ਜਾਂਦੀ । ਆਖਰ ਮੁਹੱਬਤ ਕਰਨੇ ਆਂ ਅਸਾਂ ।" ਸੱਚ ਏ ਚਾਚਾ ਮੁਹੱਬਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਕਦੀ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਭੁੱਲਦੇ ਨਹੀਂ। ਪਰ ਹੋਸ਼ਾਂ ਤੇ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਈ ਬਹੁਤ ਕਰਦੀ ਏ। ਮੇਰੀ ਏਸ ਤਸੱਲੀ ਉੱਤੇ ਲੰਡੂ ਬਹੁਤ ਰਾਜ਼ੀ ਹੁੰਦਾ ਤੇ ਆਖਦਾ, “ਯਾਰ ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਵੀ ਤੇ ਬਹੁਤ ਅਹਿਸਾਨਮੰਦ ਆਂ ਕਿ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਹੋਸ਼ਾਂ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਖ਼ੈਰੀਅਤ ਲਿਆ ਦੇਨਾਂ ਏਂ।”
ਝੂਠ ਬੋਲਣਾ ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਚੰਗਾ ਤੇ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ। ਮੈਂ ਕਦੀ ਵੀ ਹੋਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਜਾ ਕੇ ਨਹੀਂ ਸੀ ਮਿਲਿਆ, ਮਿਲ ਕੇ ਵੀ ਕੀ ਆਖਦਾ ਜਦ ਕਿ ਉਹ ਲੰਡੂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਗਈ ਹੋਈ ਸੀ। ਸਾਰੇ ਲੋਕੀਂ ਵੀ ਆਖਦੇ ਸਨ ਕਿ ਹੋਸ਼ਾਂ ਲੰਡੂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਗਈ ਹੋਈ ਏ । ਪਰ ਮੈਂ ਸੱਚ ਬੋਲਕੇ ਚਾਚੇ ਲੰਡੂ ਦਾ ਦਿਲ ਨਹੀਂ ਸਾਂ ਤੋੜਨਾ ਚਾਹਦਾ। ਮੈਂ ਉਹਦੇ ਕੋਲੋਂ ਕੰਨੀ ਕਤਰਾਵਣ ਲੱਗ ਪਿਆ ਸਾਂ ਕਿ ਮੈਥੋਂ ਕੋਈ ਗੱਲ ਨਾ ਪੁੱਛੇ ਤੇ ਨਾ ਈ ਕੋਈ ਹੋਸ਼ਾਂ ਵਾਸਤੇ ਸੁਨੇਹੜਾ ਦੇਵੇ, ਪਰ ਉਹ ਤੇ ਆਪ ਮੈਨੂੰ ਲੱਭ ਲਿਆ ਕਰਦਾ ਸੀ ਫੇਰ ਕਿੰਨੀ ਕਿੰਨੀ ਦੇਰ ਹੋਸ਼ਾਂ ਬਾਰੇ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ। ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਕੋਈ ਚਾਰਾ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਮੈਂ ਤੋੜ ਕੇ ਜਵਾਬ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸਾਂ ਦੇਣਾ ਚਾਹਦਾ।
ਵਿਆਹ ਹੋਵਣ ਨਾਲ ਕੁੱਝ ਦਿਨ ਤਾਂ ਹਾਸਾ ਮਖੌਲ ਖੇਡਦਾ ਰਿਹਾ, ਪਰ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਦੀ ਅੱਗ ਬੁਝੀ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉਹ ਈ ਉਦਾਸੀਆਂ ਤੇ ਉਹ ਈ ਪੁਰਾਣੇ ਰੋਗ, ਨਾ ਸਮਝ
