ਹੁਣ ਤੇ ਬਿਲਕੁਲ ਹੀ ਕੋਈ ਉਹਲਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਰਿਹਾ।

“ਹਾਂ ਜੀ", ਮੇਰੀ ਵਹੁਟੀ ਆਖਿਆ। ਸਭ ਨੂੰ ਸਭ ਕੁੱਝ ਮਲੂਮ ਏ। ਕਿਸੇ ਤੋਂ ਕੋਈ ਉਹਲਾ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ।”, "ਹੁਣ ਕੀ ਬਣੇਗਾ। ਇਹ ਬਹੁਤ ਮਾੜਾ ਹੋਇਆ ਏ। ਇਹਦੇ ਨਾਲੋਂ ਤੇ ਚੰਗਾ ਸੀ ਕਿ ਬੈਂਜੋ ਬਾਬਾ ਈ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ।" ਮੈਨੂੰ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਵੇਖ ਕੇ ਮੇਰੀ ਵਹੁਟੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਕੁੱਝ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਕੋਈ ਕੁੱਝ ਨਹੀਂ ਕਹਿੰਦਾ। ਕਿੰਗ ਹੈ ਤੇ ਤੇਰੀ ਨਾ ?"

"ਹੈ ਤੇ ਮੇਰੀ", ਮੈਂ ਆਖਿਆ, “ਪਰ ਤੂੰ ਕਿਵੇਂ ਕਿਹਾ ਕਿ ਕੋਈ ਕੁੱਝ ਨਹੀਂ ਕਹਿੰਦਾ ? ਯਾ ਫੇਰ ਤੈਨੂੰ ਮੇਰੇ ਪਿਉ ਦੇ ਸੁਭਾਅ ਦਾ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਯਾ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਛੇੜ ਕੇ ਚਸਕਾ ਲੈਣਾ ਚਾਹਨੀ ਏਂ।" ਨਹੀਂ, ਇਹਦੇ ਵਿੱਚ ਚਸਕੇ ਵਾਲੀ ਕੋਈ ਗੱਲ ਨਹੀਂ। ਪਿਉ ਦੇ ਸੁਭਾਅ ਦਾ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਏ। ਤੈਨੂੰ ਕੋਈ ਕੁੱਝ ਨਹੀਂ ਕਹਿੰਦਾ, ਪਰ ਇੱਕ ਸ਼ਰਤ ਏ।" "ਉਹ ਕਿਹੜੀ ?" ਮੇਰੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚੋਂ ਬੇਇਖਿਆਰ ਨਿੱਕਲਿਆ। "ਤੂੰ ਹੌਂਸਲਾ ਕਰ ਲਵੇਂ ਤਾਂ ਤੇਰੀ ਕਿੰਗ ਏਥੇ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਈ ਰਹਵੇਗੀ। ਤੇਰਾ ਸ਼ੌਕ ਮਾੜਾ ਨਹੀਂ।" ਵਹੁਟੀ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਤਸੱਲੀ ਦਿੰਦਿਆਂ ਆਖਿਆ ਸੀ।

"ਇਹ ਗੱਲ ਤੂੰ ਕਹਿਨੀ ਏ ਪਰ ਪਿਉ ਤੇ ਨਹੀਂ ਨਾ ਸਮਝਦਾ। ਤੂੰ ਇੰਜ ਕਰ ਬੈਂਜੋ ਕਿਧਰੇ ਗਾਇਬ ਕਰ ਦੇ।" ਮੈਨੂੰ ਬਹੁਤਾ ਡਰਿਆ ਜਾਣ ਕੇ ਉਸ ਖਿਝ ਕੇ ਆਖਿਆ, "ਭਲਿਆ! ਕਮਾਈ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਤਾਂ ਡੰਗਰ ਨੂੰ ਵੀ ਕੋਈ ਕੁੱਝ ਨਹੀਂ ਕਹਿੰਦਾ ਸਗੋਂ ਉਹਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਨੇ, ਤੂੰ ਤੇ ਮਾਪਿਆਂ ਦਾ ਕਮਾਊ ਪੁੱਤਰ ਏਂ, ਤੈਨੂੰ ਨਰਾਜ਼ ਕਰਨਾ ਕੋਈ ਸੌਖੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ।"

"ਵਾਹ!” ਮੇਰੇ ਮੂਹੋਂ ਨਿੱਕਲਿਆ। "ਗੱਲ ਤੇ ਤੇਰੀ ਠੀਕ ਏ।" ਮੇਰੇ ਅੰਦਰੋਂ ਡਰ ਮੁੱਕ ਗਿਆ ਸੀ।

ਕਈ ਦਿਨ ਤੀਕਰ ਉਡੀਕਦਾ ਰਿਹਾ ਕਿ ਕੋਈ ਨਾ ਕੋਈ ਘਰ ਦਾ ਜੀਅ ਬੈਂਜੋ ਦਾ ਜਿਕਰ ਛੇੜੇ ਤੇ ਸਾਫ ਕਹਿ ਦਿਆਂ ਕਿ ਮੇਰਾ ਸ਼ੌਕ ਏ, ਪਰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਨਾ ਪੁੱਛਿਆ।

ਮੇਰੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾਵਾਂ ਦਾ ਜਦ ਵੀ ਦਾਅ ਲਗਦਾ ਝੱਟ ਤਾਰਾਂ ਖੜਕਾਵਣ ਬਹਿ ਜਾਂਦੇ ਸਨ। ਮੇਰੀ ਵਹੁਟੀ ਲਈ ਵੀ ਖੇਡ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ ਛੋਟੇ ਦੇਵਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਰਲ ਕੇ ਤਾਰਾਂ ਨੂੰ ਛੇੜ ਲੈਂਦੀ ਸੀ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਖਿੱਚ ਧੂਹ ਨਾਲ ਬੈਂਜੋ ਕਿੰਨੇ ਕੁ ਦਿਨ ਸਹੀ ਰਹਿ ਸਕਦੀ ਸੀ ? ਆਖਰ ਟੁੱਟ ਭੱਜ ਕੇ ਖਿੱਲਰ ਪੁੱਲਰ ਗਈ। ਮੈਂ ਕਿੱਥੋਂ ਬਣਵਾਂਦਾ ਤੇ ਕਿਵੇਂ ਜੋੜਦਾ? ਪੁਰਜ਼ਾ-ਪੁਰਜ਼ਾ ਹੋ ਕੇ ਆਖਰ ਬੈਂਜੋ ਗੁਆਚ ਈ ਗਈ। ਮੈਨੂੰ ਕੁੱਝ ਆਖਣ ਦੀ ਬਜਾਏ ਘਰ ਵਾਲਿਆਂ ਖੌਰੇ ਇਹ ਢੰਗ ਸੋਚਿਆ ਹੋਵੇ ਕਿ ਅਸਲ ਸ਼ੈ ਈ ਮੁਕਾ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇ।

ਜ਼ਿਮੀਦਾਰ ਦੇ ਲੋਭੂ ਤੇ ਰਸ ਚੂਸ ਰਵੱਈਏ ਪਾਰੋਂ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪੱਲੇ ਕੱਖ ਨਹੀਂ ਸੀ ਬਚਦਾ । ਅਸਾਂ ਮੁਕਾਮੀ ਲੋਕ ਤੇ ਆਦੀ ਸਾਂ ਏਸ ਸੁਭਾਅ ਦੇ। ਅਰਾਈਂ ਲੋਕ ਜਿਆਦਾ ਦੇਰ ਤੀਕਰ ਜ਼ਰ ਨਾ ਸਕੇ। ਉਹਨਾਂ ਸ਼ੌਕ ਨਾਲ ਸਬਜ਼ੀ ਬੀਜਣ ਦਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਬੜੀ ਖੇਚਲ ਤੇ ਖਰਚਾ ਵੀ ਬਹੁਤ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਜ਼ਿਮੀਦਾਰ ਕੋਲੋਂ ਉਧਾਰ ਲੈ ਕੇ ਵੀ ਸਬਜ਼ੀ ਦੀ ਬਿਜਾਈ