ਆਪਣੇ ਅੱਗੇ ਲਿਆ ਸਕਦੇ ਸੀ ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਬੇਆਰਾਮੀ ਜਾਂ ਖਤਰੇ ਤੋਂ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਸਕਦੇ ਸੀ। ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਮੁਦਰਾ ਉਸ ਵੇਲੇ 'ਬਚਾਅ ਕਰਨ ਵਾਲੀ' ਬਣਾ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਕੋਈ ਐਸੀ ਗੱਲ ਸੁਣਦੇ ਹਾਂ ਜਿਹੜੀ ਸਾਨੂੰ ਚੰਗੀ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦੀ ਜਾਂ ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਤਣਾਅ ਵਾਲੀ ਮਨੋਸਥਿਤੀ ਵਿਚ ਹੁੰਦੇ ਹਾਂ, ਜਾਂ ਜਦੋਂ ਸਾਡੇ ਮਨ ਵਿਚੋਂ ਕੋਈ ਨਕਾਰਾਤਮਕ ਸੋਚ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਯਾ ਇਸ ਕਿਸਮ ਦੀ ਕੋਈ ਵੀ ਭਾਵਨਾ ਮਨ ਵਿੱਚ ਪੈਦਾ ਹੋ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਐਸੀ ਮੁਦਰਾ ਵਿਚ ਹੀ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ।
ਸਿਆਣੀ ਗੱਲ
ਇਕ ਦੂਜੇ ਵਿਚ ਫਸਾਈਆਂ ਬਾਹਵਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੀ ਇਹ ਪਰਗਟ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ ਕਿ ਅਸੀਂ ਬੇਆਰਾਮੀ ਵਿਚ ਹਾਂ—ਸਿਵਾਇ ਉਦੋਂ ਜਦੋਂ ਸਾਨੂੰ ਠੰਢ ਲਗ ਰਹੀ ਹੋਵੇ।
ਇਕ ਦੂਜੇ ਵਿਚ ਫਸਾਈਆਂ ਬਾਹਵਾਂ ਇਕ ਐਸੀ ਮੁਦਰਾ ਹੈ ਜਿਹੜੀ ਅਸੀਂ ਪੂਰੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਹੀ ਦੇਖ ਸਕਦੇ ਹਾਂ। ਜਿਵੇਂ ਅਸੀਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਕਿਹਾ ਸੀ, ਇਹ ਮੁਦਰਾ ਮੁਖ ਤੌਰ ਤੇ ਇਹ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਅਸੀਂ ਬੇਆਰਾਮੀ ਦੀ ਹਾਲਤ ਵਿਚ ਹਾਂ। ਅਤੇ ਇਹੀ ਗੱਲ ਅਸੀਂ ਦੂਜਿਆਂ ਨੂੰ 'ਪਰਗਟ ਕਰ ਰਹੇ ਹੁੰਦੇ ਹਾਂ। ਅਸੀਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਸ ਗੱਲ ਲਈ ਚਿੰਤਾਤੁਰ ਰਹਿੰਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਸਾਡੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਭਾਸ਼ਾ ਦੂਜਿਆਂ ਨੂੰ ਕੀ ਕਹਿ ਰਹੀ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੀ ਹੈ ਨਾ?
ਸਰੀਰ ਦੀ ਸਾਰੀ ਭਾਸ਼ਾ 'ਚੁਪ' ਜਾਂ ਬੇਜ਼ੁਬਾਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਸੋ ਇਹ ਆਪਣੀ ਗੱਲ ਚੁੱਪ ਵਿਚ ਹੀ ਦੂਜੇ ਤਕ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਇਸੇ ਕਰਕੇ ਜਦੋਂ ਇਸ ਦਾ ਮਤਲਬ ਗਲਤ ਕੱਢਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਇਹ ਇਸ ਨੂੰ ਠੀਕ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੀ।
ਜਦੋਂ ਵੀ ਅਸੀਂ ਕਿਸੇ ਕਿਸਮ ਦੀ ਪ੍ਰੇਸ਼ਾਨੀ ਜਾਂ ਮੁਸ਼ਕਲ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਹਵਾਂ ਖਿਚ ਕੇ ਇਕ ਦੂਜੇ ਵਿਚ ਫਸਾ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ । ਸਾਡੀਆਂ ਬਾਹਵਾਂ ਸਿੱਧੀਆਂ ਸਾਡੇ ਪਾਸਿਆਂ ਵੱਲ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਸਾਡੀ ਛਾਤੀ ਦੇ ਉਪਰੋਂ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਲਗ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਸਾਨੂੰ ਇਕ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਰੁਕਾਵਟ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਾਂ ਸ਼ਾਇਦ ਇੰਨੀ ਹੀ ਜ਼ਰੂਰੀ-ਸਾਨੂੰ ਤਸੱਲੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਰੁਕਾਵਟ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਕਿਉਂਕਿ ਅਸੀਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚਿੰਤਾ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਅਸੀਂ ਦੂਜੇ ਦੀ ਸਰੀਰਕ ਭਾਸ਼ਾ ਤੋਂ ਕੀ ਮਤਲਬ ਕੱਢ ਰਹੇ ਹਾਂ ਅਤੇ ਨਾਲ ਹੀ ਅਸੀਂ ਆਪਣੀ ਸਰੀਰਕ ਭਾਸ਼ਾ ਨਾਲ ਦੂਜਿਆਂ ਨੂੰ ਕੀ ਦੱਸ ਰਹੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਸਾਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਬਾਹਵਾਂ ਇਕ ਦੂਜੇ ਵਿਚ ਫਸਾਉਣ ਲੱਗਿਆਂ ਬਹੁਤ ਧਿਆਨ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਸਾਨੂੰ ਠੰਢ ਹੀ ਕਿਉਂ ਨਾ ਲੱਗ ਰਹੀ ਹੋਵੇ।
ਸਿਆਣੀ ਗੱਲ
ਅਧਿਐਨ ਇਹੀ ਗੱਲ ਦਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਲੋਕ ਜਦੋਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਬਾਹਵਾਂ ਫਸਾਈ ਹੋਏ ਦੇਖਦੇ ਹਨ ਤਾਂ ਉਹ ਇਸ ਦਾ ਮਤਲਬ ਨਕਾਰਾਤਮਕ ਜਾਂ ‘ਸੁਰੱਖਿਆ' ਵਾਲਾ ਹੀ ਕੱਢਦੇ ਹਨ।
