ਪ੍ਰੋਫਾਇਲ ਬਣਾ ਲਈ। ਇਹ ਇਕ ਜਾਦੂਈ ਦੁਨੀਆਂ ਸੀ। ਮੈਂ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕੁਝ ਅੰਗਰੇਜ਼ ਕੁੜੀਆਂ ਮਿੱਤਰ ਬਣਾਈਆਂ। ਫੇਰ ਕੁਝ ਪੰਜਾਬੀ ਮੁੰਡੇ ਮਿੱਤਰ ਬਣੇ। ਕੁਝ ਭਾਰਤੀ ਕੁੜੀਆਂ ਵੀ ਮਿੱਤਰ ਬਣ ਗਈਆਂ ਜਿੰਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਸਾਰਾ ਦਿਨ ਚੈਟ 'ਤੇ ਗਰਾਰੀ ਫਸੀ ਰਹਿੰਦੀ। ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਮੈਂ ਪੁਰਾਣੇ ਗੀਤ ਡਾਊਨਲੋਡ ਕਰਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਪਰ ਨਾਲ ਮੈਂ ਪੜ੍ਹਨਾ ਨਹੀਂ ਛੱਡਿਆ। ਅੱਠ ਮਹੀਨਿਆਂ ਬਾਅਦ ਮੇਰਾ ਜ਼ਖ਼ਮ ਭਰ ਗਿਆ। ਮੈਂ ਦੁਬਾਰਾ ਹਸਪਤਾਲ ਗਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਾਕਰ ਦੇ ਜਰੀਏ ਥੋੜ੍ਹਾ-ਥੋੜ੍ਹਾ ਤੁਰਨ ਲਈ ਕਿਹਾ। ਮੈਂ 9 ਮਹੀਨੇ ਬਾਅਦ ਵਾਕਰ ਸਹਾਰੇ ਪਹਿਲੀ ਪੁਲਾਂਘ ਪੁੱਟੀ ਪਰ ਡਿੱਗਦਾ-ਡਿੱਗਦਾ ਮੈਨੂੰ ਘਰਦਿਆਂ ਨੇ ਥੰਮਿਆ। ਮੈਂ ਫੇਰ ਉਦਾਸ ਹੋ ਗਿਆ। ਦੋ ਮਹੀਨੇ ਇੰਝ ਹੀ ਲੰਘ ਗਏ। ਗਰਮੀ ਨੇ ਇੱਕ ਦਿਨ ਏਨਾ ਪ੍ਰੇਸ਼ਾਨ ਕੀਤਾ ਕਿ ਮੈਂ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਭੋਟੂ ਨੂੰ ਮੰਜਾ ਬਾਹਰ ਕੱਢਣ ਲਈ ਅਵਾਜ਼ ਮਾਰੀ। ਕਈ ਅਵਾਜ਼ਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਜਦੋਂ ਉੱਤਰ ਨਾ ਮਿਲਿਆ ਤਾਂ ਮੈਂ ਆਪ ਹੀ ਵਾਕਰ ਘੜੀਸ ਲਿਆ ਤੇ ਬੋਚ ਕੇ ਜਿਹੇ ਵਾਕਰ ਦੇ ਸਹਾਰੇ ਕਦਮ ਪੁੱਟਿਆ। ਮੈਂ ਕਾਮਯਾਬ ਰਿਹਾ। ਇਹ ਛੋਟੀ ਜਿਹੀ ਪੁਲਾਂਘ ਮੇਰੇ ਲਈ ਤਾਂ ਉਹ ਉਡਾਰੀ ਸੀ ਜਿਹੜੀ ਕਿਸੇ ਜ਼ਖ਼ਮੀ ਪਰਿੰਦੇ ਨੇ ਮੁੱਦਤਾਂ ਬਾਅਦ ਭਰੀ ਹੋਵੇ। ਮੈਂ ਬੇਹਤਾਬਾ ਦਰਦ ਸਹਾਰ ਕੇ ਬਰਾਂਡੇ 'ਚ ਆ ਗਿਆ। ਏਨੇ ਨੂੰ ਬਾਹਰੋਂ ਭੋਟੂ ਆ ਗਿਆ ਤੇ ਚੀਕ ਪਿਆ "ਵੀਰ ਤੁਸੀਂ ਤੁਰ ਪਏ ?" ਮੈਂ ਹੱਸ ਕੇ ਕਿਹਾ "ਹਾਂ। ਮੈਂ ਤੁਰ ਪਿਆ-ਤੇ ਹੁਣ ਕਦੇ ਰੁਕਾਂਗਾ ਵੀ ਨਹੀਂ।" ਉਸ ਰਾਤ ਮੈਨੂੰ ਨੀਂਦ ਨਹੀਂ ਆਈ। ਮੈਂ ਉਡੀਕ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਕਦੋਂ ਸਵੇਰ ਹੋਵੇ। ਸਵੇਰੇ ਮੈਂ ਘਰ ਦੇ ਵਿਹੜੇ ਤੱਕ ਤੁਰਿਆ। ਹਫ਼ਤੇ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਘਰ ਤੋਂ ਸੜਕ ਤੱਕ ਦਾ ਸਫ਼ਰ ਤੈਅ ਕਰ ਲਿਆ। ਕਿੱਲ੍ਹੇ ਕੁ ਵਾਟ ਦਾ ਇਹ ਸਫ਼ਰ ਮੌਤ ਦੀਆਂ ਘਾਟੀਆਂ 'ਚੋਂ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵੱਲ ਖੁੱਲ੍ਹਦਾ ਕੋਈ ਦੱਰਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਸਵੇਰੇ ਸ਼ਾਮ ਵਾਕਰ ਨਾਲ ਸੜਕ 'ਤੇ ਜਾਂਦਾ ਉਹ ਵੀ ਬਿਨ੍ਹਾਂ ਕਿਸੇ ਦੇ ਸਹਾਰੇ। ਮਹੀਨੇ ਕੁ ਬਾਅਦ ਮੈਂ ਵਾਕਰ ਤੋਂ ਬਗੈਰ ਹਾਕੀ ਨਾਲ ਚੱਲਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਕੁਝ ਹਫਤਿਆਂ ਬਾਅਦ ਹਾਕੀ ਵੀ ਕਿੱਲੀ 'ਤੇ ਟੰਗ ਦਿੱਤੀ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋ ਗਿਆ ਪਰ ਲੰਙ ਬਹੁਤ ਵੱਜਦਾ ਸੀ। ਮਨ ਬਹਿਲਾਉਣ ਲਈ ਮੈਨੂੰ ਮੋਟਰ ਸਾਈਕਲ 'ਤੇ ਪਿੰਡ ਛੱਡ ਜਾਂਦੇ ਤੇ ਮੈਂ ਸੋਨੀ ਦੀ ਦੁਕਾਨ 'ਤੇ ਗੱਪਾਂ ਮਾਰਦਾ ਰਹਿੰਦਾ। ਸਵਾ ਸਾਲ ਦਾ ਮੰਜੇ ਦਾ ਬਨਵਾਸ ਕੱਟ ਕੇ ਮੈਂ ਡਾਹਢਾ ਖੁਸ਼ ਸੀ।