ਹਰਫ਼ਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰੀਤ

2012 ਚੜ੍ਹ ਪਿਆ। ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਦੋ ਹੀ ਫ਼ਿਕਰ ਸਨ। ਇਕ ਲੰਙ ਦਾ ਤੇ ਦੂਜਾ ਇਹ ਕਿ ਮੈਂ ਕੰਮ ਕਰਾਂ ਕੀ? ਇਕ ਗੁੰਡਾ ਚੰਗਾ ਇਨਸਾਨ ਬਣ ਸਕਦਾ ਹੈ ਪਰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਤੀ ਜ਼ਮਾਨੇ ਦੇ ਨਜ਼ਰੀਏ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਬਦਲ ਸਕਦਾ, ਇਹ ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਮੈਂ ਸੋਚ ਦਾ ਘੋੜਾ ਦੌੜਾਉਂਦਾ ਕਿ ਕਰਾਂ ਤਾਂ ਕੀ ਕਰਾਂ ਪਰ ਹਰ ਵਾਰ ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਨਤੀਜੇ 'ਤੇ ਨਾ ਪਹੁੰਚ ਪਾਉਂਦਾ। ਹਾਲਾਂਕਿ ਮੈਂ ਹੁਣ 90 ਫੀਸਦੀ ਨਸ਼ਾ ਮੁਕਤ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਸੀ । ਭਿਆਨਕ ਨਸ਼ਿਆਂ 'ਚੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ ਮੈਂ ਦੋ ਚਮਚੇ ਭੁੱਕੀ 'ਤੇ ਆ ਗਿਆ ਸੀ ਪਰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਇਹ ਵੀ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਬੋਝ ਸੀ ਕਿਉਂਕਿ ਘਰੋਂ ਮਿਹਣੇ ਵੱਜਦੇ ਸਨ ਤੇ ਬਾਹਰੋਂ ਹੁਣ ਮੇਰਾ ਕੋਈ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਸੰਪਰਕ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਮੈਂ ਦਿਨ- ਰਾਤ ਖੁਦ ਨੂੰ ਖੋਜਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਕਿ ਆਖ਼ਰ ਕੋਈ ਤਾਂ ਗੁਣ ਕੁਦਰਤ ਨੇ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਪਾਇਆ ਹੋਵੇਗਾ। ਪ੍ਰੰਤੂ ਹਰ ਵਾਰ ਮੈ ਨਿਸਫ਼ਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ। ਕਿਤਾਬਾਂ ਪੜ੍ਹਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਤਕਦੀਰਾਂ ਦੀਆਂ ਲਕੀਰਾਂ ਨੂੰ ਸਿਰਜਿਆ। ਇਕ ਦਿਨ ਗਰਮੀਆਂ 'ਚ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਬਹਿਕ ਦੇ ਨੇੜੇ ਪੈਂਦੇ ਸ਼ਮਸ਼ਾਨਘਾਟ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਕਾਫੀ ਦੇਰ ਵਿਛੜੇ ਯਾਰਾਂ ਤੇ ਪਰਵਾਰ ਦੇ ਜੀਆਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਫੇਰ ਮੈਂ ਨਿੰਮ ਥੱਲੇ ਲੇਟ ਗਿਆ। ਅਚਾਨਕ ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਗੀਤ ਯਾਦ ਆਇਆ ਜੋ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਬੱਬੀ ਦੇ ਮਰੇ ਤੋਂ ਜੋੜਿਆ ਸੀ। ਉਹ ਗੀਤ ਸੀ "ਸਾਡੇ ਸੱਜਣਾ ਨੇ ਮੁੜਕੇ ਨੀ ਆਉਣਾ, ਝੂਠੇ ਬੋਲਦੇ ਬਨੇਰਿਆ 'ਤੇ ਕਾਂ"। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮੈਨੂੰ ਕਈ ਗੀਤ ਯਾਦ ਆਏ ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਕਦੇ ਨਸ਼ੇ ਦੀ ਹਾਲਤ 'ਚ ਅਹੁੜੇ ਸਨ। ਮੈਂ ਭੱਜ ਕੇ ਘਰ ਗਿਆ ਤੇ ਇਕ ਫਟੀ ਜਿਹੀ ਕਾਪੀ 'ਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਗੀਤਾਂ ਦੇ ਮੁਖੜੇ ਨੋਟ ਕੀਤੇ ਤੇ ਫੇਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅੰਤਰਿਆਂ ਨਾਲ ਸ਼ਿੰਗਾਰਿਆ। ਮੈਨੂੰ ਇੰਝ ਲੱਗਾ ਜਿਵੇਂ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਕੁਝ ਫੁਟ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ ਠੀਕ ਉਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਿਵੇਂ ਧਰਤੀ ਦੀ ਕੁੱਖ 'ਚੋਂ ਝਰਨੇ ਫੁਟਦੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਪਿੰਡ ਜਾ ਕੇ ਦੁਕਾਨ ਤੋਂ ਉਧਾਰ 5 ਰੂਪੇ ਦੀ ਕਾਪੀ ਤੇ 3 ਰੂਪੈ ਦਾ ਪਿੰਨ ਲਿਆ। ਫੇਰ ਤਾਂ ਜੋ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਸੀ ਮੈਂ ਕਾਗਜ਼ਾਂ ਦੀ ਹਿੱਕ 'ਤੇ ਝਰੀਟਦਾ ਗਿਆ। ਭਾਵੇਂ ਵਿਧਾਂ ਦੀ ਤਕਨੀਕ ਪੱਖੋਂ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਯਤੀਮ ਸਨ ਪਰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਅੱਜ ਵੀ ਅਣਮੋਲ ਹਨ। ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਸ਼ੇਅਰ ਤੇ ਗੀਤ ਲਿਖੇ। ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਇੰਝ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਮੈਨੂੰ ਕਿਸੇ ਦਾ ਸਾਥ ਮਿਲ ਗਿਆ ਹੋਵੇ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ ਮੈਂ ਫੇਸਬੁੱਕ 'ਤੇ ਇਕ ਪੋਸਟ ਵੇਖਿਆ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਲਿਖਿਆ ਸੀ "ਪੱਤਰਕਾਰਾਂ ਦੀ ਲੋੜ"। ਭਾਵੇਂ ਮੈਂ ਅੱਜ ਤੱਕ ਪੱਤਰਕਾਰੀ ਦੇ ਨੇੜਿਓਂ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਲੰਘਿਆ ਪਰ ਮੈਂ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਚਲੋ ਇੱਧਰ ਹੀ ਹੱਥ ਅਜ਼ਮਾ ਲਈਏ ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਾ ਕਿ ਮੈਂ ਖ਼ਬਰਾਂ ਵੀ ਲਿਖ ਸਕਦਾ ਹਾਂ। ਪੋਸਟ ਪਾਉਣ ਵਾਲੇ ਸਨ ਸ: ਜਗਦੇਵ ਸਿੰਘ ਭੰਡਾਲ ਜੋ ਅਮਰੀਕਾ ਦੇ ਸੈਕਰਾਮੈਂਟੋ ਤੋਂ ਓਨ੍ਹੀ ਦਿਨੀ ਈ-ਪੇਪਰ ਚਲਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਰਾਬਤਾ ਕੀਤਾ ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ ਕਿ ਪਹਿਲਾਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਲੈਪਟਾਪ ਜਾਂ ਕੰਪਿਊਟਰ ਲੈਣਾ ਪਵੇਗਾ ਬਾਕੀ ਗੱਲਾਂ ਬਾਅਦ ਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਤਾਂ ਕੋਹੜ 'ਚ ਖਾਰਸ਼ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਸੀ ਮੇਰੇ ਲਈ ਕਿਉਂਕਿ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਤਾਂ ਕਮੀਜ਼-ਪਜਾਮੇ ਲਈ ਪੈਸੇ ਨਹੀਂ ਸਨ ਲੈਪਟਾਪ ਕਿੱਥੋਂ ਲੈਂਦਾ।