ਅਖ਼ਬਾਰ ਫਰੋਲਿਆ ਪਰ ਮੇਰੀ ਹੈਰਾਨਗੀ ਦੀ ਉਦੋਂ ਹੱਦ ਨਾ ਰਹੀ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਸਵੇਰੇ ਅਖ਼ਬਾਰ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਖ਼ਬਰ ਉਹਦੇ ਨਾਂਅ 'ਤੇ ਲੱਗੀ ਹੋਈ ਸੀ ਤੇ ਮੇਰਾ ਵਿੱਚ ਕਿਤੇ ਜ਼ਿਕਰ ਨਹੀਂ ਸੀ । ਮੈਂ ਸੋਚਿਆ ਚਲੋ ਰਹਿ ਗਿਆ ਹੋਵੇਗਾ ਅੱਜ ਆਪਾਂ ਪੱਕੇ ਪੱਤਰਕਾਰ ਬਣ ਹੀ ਜਾਣਾ ਏਂ ਪਰ ਜਦੋਂ ਮੈਂ 10 ਕੁ ਵਜੇ ਮਲੋਟ ਗਿਆ ਤਾਂ ਉਹ ਗੁਰਸਿੱਖ ਪੱਤਰਕਾਰ ਕਾਂਟਾ ਹੀ ਬਦਲੀ ਬੈਠਾ ਸੀ। ਪਹਿਲਾਂ ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਮੇਰੀ ਫ਼ਤਿਹ ਦਾ ਜਵਾਬ ਹੀ ਨਾ ਦਿੱਤਾ ਫੇਰ ਉਤਲੇ ਮਨੋ ਜਿਹੇ ਬੈਠਣ ਦਾ ਕਹਿ ਕੇ ਆਪਣੇ ਕੰਮ 'ਚ ਮਸਰੂਫ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਕੁਝ ਦੇਰ ਬਾਅਦ ਉਹ ਵੀਰ ਅਸਲ ਮੁੱਦੇ 'ਤੇ ਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ "ਅਖ਼ਬਾਰ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਨਾਂਹ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਐ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਕਿ ਅਸੀਂ ਲੰਬੀ ਤੋਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਬੰਦਾ ਨਹੀਂ ਰੱਖ ਸਕਦੇ।" ਮੇਰੀ ਖ਼ਾਮੋਸ਼ ਧਾਹ ਨਿਕਲ ਗਈ। ਅੱਜ ਮੇਰੇ ਅਤੀਤ ਨੇ ਮੇਰੇ ਜਜ਼ਬੇ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਹੀ ਵੱਢ ਦਿੱਤੀਆਂ ਸਨ। ਮੈਂ ਭਾਰੇ ਕਦਮਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਚੁਬਾਰੇਨੁਮਾ ਦਫ਼ਤਰ ਤੋਂ ਥੱਲੇ ਆ ਗਿਆ। ਮੈਂ ਘਰ ਨਹੀਂ ਗਿਆ ਬਲਕਿ ਯਾਮ੍ਹਾ ਸਿੱਧਾ ਸ਼ਮਸ਼ਾਨਘਾਟ 'ਚ ਲੈ ਗਿਆ ਜਿੱਥੇ ਮੈਂ ਜਾ ਕੇ ਧਾਹੋ-ਧਾਹੀ ਰੋ ਪਿਆ। ਕਈ ਘੰਟੇ ਇਕੱਲਾ ਰੋਂਦਾ ਰਿਹਾ। ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਮੈਨੂੰ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋਇਆ ਕਿ ਇਕ ਬਦਮਾਸ਼ ਨੂੰ ਅਪਨਾਉਣਾ ਸਮਾਜ ਲਈ ਕਿੰਨ੍ਹਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ। ਮੇਰੀ ਹਾਲਤ ਉਸ ਪੰਛੀ ਵਰਗੀ ਸੀ ਜਿਸ ਦੇ ਕੁਝ ਦਿਨ ਪਹਿਲਾਂ ਆਏ ਖੰਭ ਕੁਤਰ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਹੋਣ। ਪ੍ਰਵਾਜ਼ ਦੇ ਇਰਾਦੇ ਹੁਣ ਕੱਟੇ ਹੋਏ ਰੁੱਖ ਵਾਂਗ ਮੂਧੇ ਮੂੰਹ ਪਏ ਸਨ।

ਸ਼ਾਮ ਹੋਈ ਤਾਂ ਮੈਂ ਪਿੰਡ ਆ ਗਿਆ। ਵਾਪਸ ਘਰ ਨੂੰ ਜਾਂਦਿਆਂ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਕਿਉਂ ਨਾ ਅੱਜ ਦੱਬ ਕੇ ਸ਼ਰਾਬ ਪੀਤੀ ਜਾਵੇ ਪਰ ਫੇਰ ਅਗਲੇ ਪਲ ਮਨ ਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ ਕਿ ਦੁਨੀਆਂ ਦੀ ਠੋਕਰ ਤੋਂ ਦੁਖੀ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਸਦਾ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰ ਦੀ ਜੁੱਤੀ ਹੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ ਪਰ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ 'ਚੋਂ ਨਹੀਂ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਮਨ ਸਮਝਾਇਆ ਕਿ "ਤੂੰ ਨਹੀਂ ਤੋਂ ਕਈ ਔਰ, ਕੋਈ ਔਰ ਨਹੀਂ ਤੋ ਕੋਈ ਔਰ ਸਹੀ"। ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਮੈਂ ਫੇਸਬੁੱਕ ਮਿੱਤਰ ਤੇ ਮਸ਼ਹੂਰ ਪੱਤਰਕਾਰ ਘੁਣਤਰੀ ਜਗਸੀਰ ਸਿੰਘ ਸੰਧੂ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਲੁਧਿਆਣੇ ਤੋਂ ਛਪਦੇ ਅਖ਼ਬਾਰ ਦੇ ਸੰਪਾਦਕ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਨ ਲਈ ਕਿਹਾ। ਮੈਂ ਨੰਬਰ ਲੈ ਕੇ ਸੰਪਾਦਕ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ। ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਸੁਣਾ ਦਿੱਤੀ ਕਿ ਮੈਂ ਕੌਣ ਹਾਂ। ਇਹ ਵੀ ਭਰੋਸਾ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਹੁਣ ਮੈਂ ਉਹ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ ਮੈਨੂੰ ਇਕ ਮੌਕਾ ਦਿਉ। ਉਹ ਮੰਨ ਗਏ ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਬਠਿੰਡਾ ਵਿਖੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਫ਼ਤਰ 'ਚ ਹਾਜ਼ਰ ਹੋਣ ਲਈ ਕਿਹਾ ਤੇ ਨਾਲ ਬਠਿੰਡਾ ਦੇ ਦਫ਼ਤਰ ਦੇ ਪੱਤਰਕਾਰ ਦਾ ਨੰਬਰ ਵੀ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਮੈਂ ਫੋਨ ਕੀਤਾ ਤਾਂ ਉਸ ਪੱਤਰਕਾਰ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਅਖ਼ਬਾਰ ਦੀ ਸ਼ਰਤ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਪਹਿਲਾਂ ਸਾਲ ਲਈ ਅਖ਼ਬਾਰ ਦੀਆਂ 20 ਕਾਪੀਆਂ ਦੀ ਰਾਸ਼ੀ ਜਮ੍ਹਾਂ ਕਰਵਾਈ ਜਾਵੇ । ਇਹ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਰੁਪਿਆ ਬਣਦੀ ਸੀ। ਮੈਂ ਹਾਂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਪਰ ਨਾਲ ਹੀ ਫ਼ਿਕਰ ਦਾ ਪਿੱਸੂ ਖਾਣ ਲੱਗ ਪਿਆ ਕਿ ਐਨੇ ਪੈਸੇ ਕਿਸ ਤੋਂ ਲਵਾਂ? ਆਖ਼ਰ ਘਰ ਆਇਆ ਤੇ ਆ ਕੇ ਮਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ “ਬੀਬੀ! ਅਖ਼ਬਾਰ ਵਾਲਿਆਂ ਹਾਂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਐ। ਬੱਸ ਆਖਰੀ ਵਾਰ 12 ਹਜ਼ਾਰ ਦੇ ਦੇ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਕਦੇ ਪੈਸੇ ਨਹੀਂ ਮੰਗਦਾ ਭਾਵੇਂ ਕਫ਼ਨ ਵੀ ਨਾ ਪਾਈਂ ਪਰ ਐਤਕੀਂ ਫਸੀ ਕੱਢਦੇ" ਮਾਂ ਨੇ ਜੁਆਬ ਦਿੱਤਾ "ਤੈਨੂੰ ਦੇ ਦੇ ਕੇ ਤਾਂ ਅੱਜ ਹਾਲ ਇਹ ਹੋਇਆ ਕਿ ਦੇਣ ਲਈ ਬਚਿਆ ਈ ਕੁਝ ਨਹੀਂ। ਇੰਝ ਕਰ ਆਹ