ਕੰਨਾਂ ਦੀਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਬਚੀਆਂ ਨੇ ਇਹ ਵੇਚ ਕੇ ਪੱਤਰਕਾਰ ਬਣ ਜਾ।" ਮੇਰੀ ਭੁੱਬ ਨਿਕਲ ਗਈ ਪਰ ਹੋਰ ਕੋਈ ਚਾਰਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਮੈਂ ਵਾਲੀਆਂ ਵੇਚ ਕੇ 13 ਹਜ਼ਾਰ ਲਿਆ ਤੇ ਜਾ ਅਖ਼ਬਾਰ ਦੀ ਪੱਤਰਕਾਰੀ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ।

ਮੈਨੂੰ ਲੰਬੀ ਤੋਂ ਪੱਤਰਕਾਰ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਲੰਬੀ ਦਾ ਮੇਰੇ ਪਿੰਡ ਤੋਂ ਆਉਣ-ਜਾਣ 80 ਕਿਲੋਮੀਟਰ ਬਣਦਾ ਸੀ। ਮੇਰਾ ਯਾਮ੍ਹਾ ਤੇਲ ਦੇ ਵੀ ਫੱਕੇ ਮਾਰਦਾ ਸੀ। ਕਈ ਵਾਰ ਮੈਂ ਯਾਰਾਂ-ਦੋਸਤਾਂ ਤੋਂ ਤੇਲ ਜੋਗੇ ਫੜ੍ਹਦਾ ਤੇ ਕਦੇ ਘਰੋਂ ਵੀਹ-ਪੰਜਾਹ ਲੈਂਦਾ। ਲੰਬੀ ਮੈਂ ਸੋਨੂੰ ਸ਼ਰਮਾ ਕੋਲ ਬਹਿਣ ਲੱਗ ਪਿਆ ਜੋ ਆਪ ਵੀ ਪੱਤਰਕਾਰ ਸੀ ਪਰ ਦੂਜੇ ਪੱਤਰਕਾਰਾਂ 'ਚੋਂ ਇਕ-ਦੋ ਮੈਨੂੰ ਦਾਲ 'ਚ ਕੋਕੜੂ ਜਿਹਾ ਸਮਝਦੇ। ਕਈਆਂ ਨੇ ਡੀ.ਪੀ.ਆਰ.ਓ. ਦਫਤਰ 'ਚ ਵੀ ਉਗਲਾਂ ਲਾਈਆਂ ਕਿ ਇਹ ਜਰਾਇਮ ਪੇਸ਼ਾ ਬੰਦਾ ਹੈ ਇਸ ਦਾ ਪੀਲਾ ਕਾਰਡ ਨਾ ਬਣਾਇਆ ਜਾਵੇ। ਇੱਕ ਪੱਤਰਕਾਰ ਨੇ ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਤਲਾਸ਼ੀ ਹੀ ਕਰਵਾ ਦਿੱਤੀ ਪੁਲਸ ਵਾਲਿਆਂ ਤੋਂ। ਉਸ ਬਦਬਖ਼ਤ ਨੇ ਪੁਲਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਕਿ ਮੈਂ ਭੁੱਕੀ ਲਿਆ ਰਿਹਾ ਹਾਂ ਜਦਕਿ ਮੈਂ ਤੇ ਸਾਥੀ ਪੱਤਰਕਾਰ ਇੱਕ ਖੇਡ ਮੇਲੇ ਦੀ ਕਵਰੇਜ਼ ਕਰਕੇ ਪਰਤ ਰਹੇ ਸੀ। ਹਮਕਿੱਤਾ ਸਾਥੀਆਂ 'ਚੋਂ ਕੁਝ ਕੁ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਬਾਕੀਆਂ ਨੇ ਕਦੇ ਵੀ ਮੇਰਾ ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਚਾਹਿਆ। ਲਖਵਿੰਦਰ ਬਰਾੜ, ਲੱਖਾ ਸ਼ਰਮਾ ਅਤੇ ਸੋਨੂੰ ਸ਼ਰਮਾ ਵਰਗੇ ਪੱਤਰਕਾਰਾਂ ਨੇ ਸਾਥ ਵੀ ਭਰਪੂਰ ਦਿੱਤਾ। ਮੇਰੇ ਅਤੀਤ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਸਾਥੀ ਤਰ੍ਹਾਂ-ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ ਪਰ ਮੈਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ ਤੋਂ ਬੇਪ੍ਰਵਾਹ ਆਪਣੇ ਕੰਮ 'ਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ। ਮੈਂ ਨਿੱਤ ਕੋਈ ਨਾ ਕੋਈ ਸਟੋਰੀ ਤਿਆਰ ਕਰਕੇ ਭੇਜਦਾ ਜੋ ਅਖ਼ਬਾਰ 'ਚ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਹੋਈ ਹੁੰਦੀ। ਮੈਂ ਆਪਣੀਆਂ ਸਟੋਰੀਆਂ 'ਚ ਜਿੱਥੇ ਬੇਬਾਕੀ ਭਰਦਾ ਉੱਥੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਾਵਿ-ਰੰਗ 'ਚ ਵੀ ਰੰਗਦਾ। ਇਹ ਵੰਨਗੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਖੂਬ ਪਸੰਦ ਆਉਣ ਲੱਗੀ। ਮੈਂ ਇਹ ਸਟੋਰੀਆਂ ਫੇਸਬੁੱਕ 'ਤੇ ਵੀ ਪਾ ਦਿੰਦਾ। ਦਿਨਾਂ 'ਚ ਮੇਰੇ ਪਾਠਕਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵੱਧਣ ਲੱਗੀ ਪਰ ਨਾਲ ਹੀ ਵੱਧਣ ਲੱਗੀ ਇਸ ਅਖ਼ਬਾਰ ਦੇ ਸੀਨੀਅਰ ਪੱਤਰਕਾਰਾਂ ਦੀ ਸਾੜਤਾ। ਇੰਨ੍ਹਾਂ 'ਚੋਂ ਇਕ ਮਲੋਟ ਦਾ ਸੀ ਤੇ ਦੂਜਾ ਬਠਿੰਡੇ ਵਾਲਾ ਉਹੀ ਜਿਸ ਨੂੰ ਮੈਂ ਸਕਿਉਰਟੀ ਜਮ੍ਹਾਂ ਕਰਵਾ ਕੇ ਆਇਆ ਸੀ। ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਆਪਸ 'ਚ ਸਾਜਬਾਜ ਸਨ ਹਾਲਾਂਕਿ ਮੈਂ ਦਿਲੋਂ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਦਾ ਸੀ ਦੋਵਾਂ ਦੀ। ਮਲੋਟ ਵਾਲੇ ਪੱਤਰਕਾਰ ਦੇ ਦਫ਼ਤਰ ਦੇ ਉਦਘਾਟਨ ਮੌਕੇ ਤਾਂ ਦੋ ਸਾਲ ਬਾਅਦ ਪੀਤੀ ਸ਼ਰਾਬ ਕਾਰਨ ਮੇਰਾ ਐਕਸੀਡੈਂਟ ਵੀ ਹੋ ਗਿਆ, ਜੀਹਦੇ 'ਚ ਮੇਰੇ ਚਾਰ ਦੰਦ ਟੁੱਟ ਗਏ ਤੇ ਸਿਰ 'ਚ ਗੰਭੀਰ ਸੱਟਾਂ ਆਈਆ। ਮੈਂ ਫੇਰ ਵੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਾਮਦ ਕਰਨ 'ਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਪਰ ਜਦੋਂ ਸਾਜਿਸ਼ਾਂ ਅਤੇ ਸਾੜੇ ਹੱਦੋਂ ਵੱਧ ਗਏ ਤਾਂ ਮੈਂ ਇਸ ਅਖ਼ਬਾਰ ਨੂੰ ਅਲਵਿਦਾ ਆਖ ਦਿੱਤਾ ਪਰ ਉਦੋਂ ਤੱਕ ਮੈਂ ਸਥਾਪਿਤ ਪੱਤਰਕਾਰ ਬਣ ਚੁੱਕਿਆ ਸੀ ਤੇ ਯੂਥ ਆਈਕੌਨ ਐਵਾਰਡ ਵੀ ਮੇਰੀ ਝੋਲੀ ਪੈ ਚੁੱਕਾ ਸੀ।