ਤਕਦੀਰਾਂ ਦੇ ਸੂਰਜ

ਅਖ਼ਬਾਰ ਬਦਲਦਿਆਂ ਮੇਰੀ ਤਕਦੀਰ ਵੀ ਬਦਲਣ ਲੱਗੀ। ਸਾਲ 2013 'ਚ ਮੈਂ 'ਨਵਾਂ ਜ਼ਮਾਨਾ' ਅਖ਼ਬਾਰ ਨਾਲ ਜੁੜ ਗਿਆ। ਇੱਥੇ ਮੈਂ ਅਜਾਦਨਾ ਲਿਖ ਸਕਦਾ ਸਾਂ ਜਦਕਿ ਪਹਿਲਾ ਅਖਬਾਰ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਫ਼ਿਰਕੇ ਦੇ ਹੱਕਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਮੇਰੀ ਸੋਚ ਵਿੱਚ ਪੱਤਰਕਾਰ ਉਹ ਹੈ ਜੋ ਸੋਚ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰੋ ਨਾ ਕਿ ਕਿਸੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਫ਼ਿਰਕੇ ਜਾਂ ਪਾਰਟੀ ਦੀ। ਮੈਂ ਖ਼ਬਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਆਰਟੀਕਲ ਤਾਂ ਲਿਖਦਾ ਹੀ ਸੀ ਹੁਣ ਮੈਂ ਕਹਾਣੀਆਂ, ਮਿੰਨੀ ਕਹਾਣੀਆਂ, ਵਿਅੰਗ, ਗੀਤ, ਕਾਲਮ, ਕਵਿਤਾਵਾਂ ਆਦਿ ਵੀ ਲਿਖਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੇ ਜੋ ਦੇਸ਼-ਵਿਦੇਸ਼ਾਂ ਦੇ ਅਖ਼ਬਾਰਾਂ- ਮੈਗਜ਼ੀਨਾਂ 'ਚ ਛਪਦੇ ਪਰ ਮੈਂ ਜੋ ਵੀ ਲਿਖਦਾ ਉਹ ਲੋਕ-ਪੱਖੀ ਲਿਖਣ ਦੀ ਹੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ। ਨਿਰਪੱਖਤਾ ਨੂੰ ਮੈਂ ਪੱਤਰਕਾਰੀ 'ਚ ਹਥਿਆਰ ਬਣਾਇਆ ਤੇ ਸੋਧ ਨੂੰ ਸਾਹਿਤਕ ਲਿਖਤਾਂ ਲਈ ਟੀਚਾ ਰੱਖਿਆ। ਮੈਂ ਘਟਨਾਵਾਂ, ਖ਼ਬਰਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਮਾਜਿਕ ਮੁੱਦਿਆਂ ਨੂੰ ਫੇਸਬੁੱਕ ਸਟੇਟਸਾਂ ਦੇ ਰੂਪ 'ਚ ਲਿਖਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ ਜੋ ਬੇਹੱਦ ਸਫਲ ਤਜਰਬਾ ਰਿਹਾ। ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ 2014 ਦੀ ਵਿਸਾਖੀ ਤੋਂ 'ਪੰਜਾਬ ਟਾਈਮਜ਼' ਲਈ ਮੇਰਾ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਕਾਲਮ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ ਜੋ ਕੁਝ ਹਫ਼ਤਿਆਂ 'ਚ ਹੀ ਸੱਚ ਦਾ ਹੋਕਾ ਬਣ ਗਿਆ। ਇਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਂ ਕੁਝ ਰੇਡੀਓ ਨਾਲ ਜੁੜ ਚੁੱਕਾ ਸੀ। ਹੁਣ ਲੋਕ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ 'ਚ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਜੁੜਨੇ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਏ। ਫੇਸਬੁੱਕ 'ਤੇ ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਦਾ ਭੂਚਾਲ ਆ ਗਿਆ। ਹਰ ਵਰਗ ਤੇ ਵਿਚਾਰਧਾਰਾ ਦਾ ਮੈਨੂੰ ਚਾਹੁੰਣ ਵਾਲਾ ਮਿਲਿਆ। ਇਨ੍ਹਾਂ 'ਚੋਂ ਇਕ ਉਹ ਵੀ ਸੀ ਜਿਸ ਨਾਲ ਮੇਰਾ 'ਬੈਂਡ' ਵੱਜਿਆ ਯਾਨੀ ਵਿਆਹ ਹੋਇਆ।

ਕਹਿੰਦੇ ਨੇ ਜੋੜੀਆਂ ਅਸਮਾਨ 'ਚ ਬਣਦੀਆਂ ਹਨ ਪਰ ਅੱਜਕੱਲ੍ਹ ਜੋੜੀਆਂ ਫੇਸਬੁੱਕ 'ਤੇ ਵੀ ਬਣਦੀਆਂ ਹਨ। ਸਾਡੀ ਜੋੜੀ ਵੀ ਫੇਸਬੁੱਕ 'ਤੇ ਬਣੀ। ਮਤਲਬ ਫੇਸਬੁੱਕ ਨੇ 35 ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ 'ਚ ਛੜੇ ਤੋਂ ਮੈਨੂੰ 'ਘਰਵਾਲਾ' ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ। ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਉਮੀਦ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨੇ ਵੀ ਲਾਹੀ ਹੋਈ ਸੀ ਤੇ ਮੇਰੇ ਪਿੰਡ ਨੇ ਵੀ ਕਿ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਵੱਜੇਗਾ ਮੇਰਾ ਬੈਂਡ। ਫੇਸਬੁੱਕ 'ਤੇ ਹੀ ਮੇਰੀ ਮੁਲਾਕਾਤ ਮਨਦੀਪ (ਪਤਨੀ) ਨਾਲ ਹੋਈ। ਗੱਲਾਂ ਦੋਸਤੀ 'ਚ ਬਦਲੀਆਂ ਤੇ ਦੋਸਤੀ ਪਿਆਰ 'ਚ। ਕੁਝ ਦਿਨਾਂ ਬਾਅਦ ਹੀ ਫੈਸਲਾ ਕਰ ਲਿਆ ਕੇ ਵਿਆਹ ਦਾ ਪੇੜਾ ਵੇਲ ਧਰੀਏ। ਮਨਦੀਪ ਨੇ ਘਰ 'ਚ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਗੱਲ ਚਲਾਈ ਤੇ ਗੱਲ ਵੇਖਾ-ਵਖਾਈ ਤੱਕ ਆ ਗਈ। 26 ਨਵੰਬਰ 2012 ਨੂੰ ਪਟਿਆਲਾ ਵਿਖੇ ਠਾਕਾ ਲੱਗ ਗਿਆ। 20 ਮਾਰਚ 2013 ਨੂੰ ਸਾਡੀ ਮੰਗਣੀ ਹੋ ਗਈ ਤੇ 15 ਦਸੰਬਰ ਨੂੰ ਵਿਆਹ ਦਾ 'ਫਾਈਨਲ' ਪੱਕਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਪਤਾ ਹੀ ਨਹੀਂ ਲੱਗਾ ਕਦੋਂ ਦਸੰਬਰ ਆ ਗਿਆ। ਮੈਂ ਬਰਾਤ 'ਚ ਪੰਜ ਬੰਦੇ ਲਿਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ ਪਰ ਬੇਬੇ ਅੜ ਗਈ। ਕਹਿੰਦੀ "ਮੈਂ ਤਾਂ ਆਵਦਾ ਕੋੜਮਾ ਲਿਜਾਣਾ ਏਂ ਸੁੱਖ ਨਾਲ ਮਸਾਂ ਤਾਂ ਪੁੱਤ ਦਾ ਵਿਆਹ ਹੋਣ ਲੱਗਿਆ ਏ।" ਲਓ ਜੀ