ਕਲਾਪੀ ਜਿੰਦ ਨੇ ਬਰਾਤ ਤੋਂ ਕੁਝ ਘੰਟੇ ਪਹਿਲਾਂ ਗੱਡੀਆਂ ਦਾ ਪ੍ਰਬੰਧ ਕੀਤਾ। ਪਿਉ ਸਿਰ 'ਤੇ ਨਹੀਂ ਸੀ ਤੇ ਭਰਾ ਨਸ਼ੇ ਨਾਲ ਰੱਜ ਕੇ ਪਿਆ ਸੀ । ਮੈਂ ਨਾਲ ਦੋ ਯਾਰ ਲਏ ਤੇ 15 ਦਸੰਬਰ ਦੀ ਸਵੇਰ ਨੂੰ ਲਾ ਕੇ ਸਿਹਰਾ ਠਿੱਲ ਪਿਆ ਚੰਡੀਗੜ੍ਹ ਨੂੰ। ਯਾਰਾਂ 'ਚੋਂ ਵੀ ਇੱਕ ਜੇਲ੍ਹ ਦਾ ਯਾਰ ਸੀ ਤੇ ਦੂਜਾ ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਮਿਲਿਆ ਸੀ। ਜੰਞ ਚੜ੍ਹਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਅਸੀਂ ਤਿੰਨੋਂ ਜਣੇ ਪਿੰਡ 'ਚ ਮੇਰੇ ਦੋਸਤ ਦੇ ਚੁਬਾਰੇ 'ਚ ਇੱਕ ਵਜੇ ਸੁੱਤੇ ਤੇ ਢਾਈ ਕੁ ਵਜੇ ਉੱਠ ਖਲੋਤੇ ਕਿਉਂਕਿ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਕੰਮ ਮੈਂ ਖੁਦ ਹੀ ਕਰਨੇ ਸੀ। ਤੋੜ ਕੇ ਚੱਪਣੀਆਂ ਤੇ ਪੁਆ ਕੇ ਲੱਪ ਕੁ ਸੁਰਮਾ ਮੈਂ ਆਵਦੇ ਯਾਰ; ਤੋਰੜਾਂ ਵਾਲੇ ਕਰਨ ਜੈਲਦਾਰ ਦੀ ਇਨੋਵਾ 'ਚ ਪਟਵਾਰੀ ਬਣਕੇ ਬਹਿ ਗਿਆ। ਮਲੋਟ ਤੋਂ ਚੱਲ ਕੇ ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਰਸਤੇ 'ਚ ਆਪਸ 'ਚ ਲੜਦੇ ਗਏ। ਪਟਿਆਲੇ ਤਾਂ ਸਾਨੂੰ ਪੁਲਸ ਆਲਿਆਂ ਨੇ ਘੇਰ ਲਿਆ ਕਿਉਂਕਿ ਕਰਨ ਨੇ ਰੋਡ ਲਾਈਟ ਜੰਪ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਮੈਂ ਟਰੈਫਿਕ ਇੰਸਪੈਕਟਰ ਨੂੰ ਅਖਿਆ "ਭਰਾਵਾ! ਮਸਾਂ ਵਿਆਹ ਲੱਗਾ ਏ ਹੋਣ ਕਿਉਂ ਬੀਅ ਦਾ ਲੇਖਾ ਪਾਉਣ ਲੱਗਾ ਏ? ਬਖਸ਼ ਫ਼ਕੀਰਾਂ ਨੂੰ" ਉਹਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਸਾਨੂੰ ਤੋਰ ਦਿੱਤਾ। ਅਸੀਂ ਸਾਢੇ ਕੁ ਗਿਆਰਾਂ ਵਜੇ ਲਾਂਡਰਾ ਵਾਲੇ ਪਾਸਿਓਂ ਚੰਡੀਗੜ੍ਹ 'ਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਏ ਪਰ ਅੱਜ ਟ੍ਰੈਫਿਕ ਕੁਝ ਜ਼ਿਆਦਾ ਸੀ। ਅਸੀਂ ਸਮਝਿਆ ਅੱਜ ਮੇਰਾ ਵਿਆਹ ਹੈ ਸ਼ਾਇਦ ਏਸ ਕਰਕੇ ਲੋਕ ਜ਼ਿਆਦਾ ਚੰਡੀਗੜ੍ਹ ਆਏ ਹੋਣ ਪਰ ਜਿਵੇਂ-ਜਿਵੇਂ ਅਸੀਂ ਅੱਗੇ ਵੱਧ ਰਹੇ ਸਾਂ ਵਾਹਨ ਜ਼ਿਆਦਾ ਹੋਣ ਲੱਗੇ ਤੇ ਰਫ਼ਤਾਰ ਥੰਮਦੀ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਕੀੜੀ ਦੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਤੁਰਦੇ ਵਾਹਨ ਖੜ੍ਹਨ ਲੱਗੇ। ਜਾਮ ਲੱਗਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਏ। ਪੰਦਰਾਂ ਮਿੰਟ ਜਾਮ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮਾੜਾ ਜਿਹਾ ਗੱਡੀ ਤੁਰਦੀ ਫਿਰ ਜਾਮ ਲੱਗ ਜਾਂਦਾ। ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਸਿਹਰਿਆਂ ਦੇ ਵਿੱਚ ਸਾਹ ਵੀ ਜਾਮ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ ਕਿ ਆਖਰ ਇਹ ਹੋ ਕੀ ਰਿਹਾ ਹੈ ? ਪਹਿਲਾਂ ਤਾਂ ਸਾਨੂੰ ਪਤਾ ਈ ਨਹੀਂ ਲੱਗਾ ਕਿ ਆਖਰ ਇਹ ਭਾਣਾ ਕੀ ਵਰਤਿਆ ਹੈ ਫੇਰ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਕਿ ਅੱਜ ਕਿਸੇ ਸਰਕਾਰੀ ਨੌਕਰੀ ਲਈ ਪ੍ਰੀਖਿਆ ਹੈ ਤੇ ਪੰਜਾਬ 'ਚੋਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ-ਲੱਖਾਂ ਦੀ ਤਾਦਾਦ 'ਚ ਉਮੀਦਵਾਰ ਆਏ ਹੋਏ ਹਨ। ਜਿਸ ਕਾਰਨ ਚੰਡੀਗੜ੍ਹ ਦੀ ਸਮੁੱਚੀ ਆਵਾਜਾਈ ਵਿਵਸਥਾ ਚਰਮਰਾ ਗਈ ਹੈ। ਦੋ ਘੰਟਿਆਂ 'ਚ ਅਸੀਂ ਸਿਰਫ ਲਾਂਡਰਾ ਤੋਂ ਮੋਹਾਲੀ ਪਹੁੰਚ ਸਕੇ ਪਰ ਉੱਥੇ ਵੀ ਹਾਲ ਬਦਤਰ ਸੀ। ਇੰਝ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਭਾਰਤ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਮੋਟਰ-ਕਾਰਾਂ ਮੇਰਾ ਵਿਆਹ ਰੋਕਣ ਲਈ ਚੰਡੀਗੜ੍ਹ ਭੇਜ ਦਿੱਤੀਆਂ ਗਈਆਂ ਹੋਣ। ਮਨਦੀਪ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਫੋਨ ਕਰੇ ਕਿ ਪੁੱਛੇ ਕਿ ਕਿੱਥੇ ਪੁੱਜ ਗਏ ਪਰ ਮੈਂ ਹਰ ਵਾਰ ਆਖਾਂ ਕਿ "ਜਗ੍ਹਾ ਦਾ ਤਾਂ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਹਾਂ ਜਿੱਥੇ ਖੜ੍ਹੇ ਆ ਬੱਸ ਅੜੇ ਹੋਏ ਆਂ ।" ਡੇਢ ਕੁ ਵਜੇ ਮੈਂ ਅੱਕ ਕੇ ਆਖ ਦਿੱਤਾ ਕਿ "ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸੁੱਕੇ ਹੀ ਮੁੜਨਾ ਪਉ।" ਉਹ ਵੀ ਮੇਰੇ ਵਾਂਗ ਘਬਰਾ ਗਈ। ਮੇਰੇ ਨਾਨਕੇ ਜ਼ੀਰਕਪੁਰ ਵੱਲ ਦੀ ਸੈਕਟਰ 43 ਦੇ ਹੋਟਲ 'ਦਿ ਗੋਰ' 'ਚ ਸਵੇਰ ਦੇ ਹੀ ਪੁੱਜੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਅੰਤ ਢਾਈ ਕੁ ਵਜੇ ਅਸੀਂ 43 ਸੈਕਟਰ ਦੇ ਬੱਸ ਸਟੈਂਡ ਦੀ ਪਿਛਲੀ ਸੜਕ ਥਾਣੀ ਰਾਹ ਬਣਾ ਕੇ ਨਿਕਲ ਗਏ ਪਰ ਹੋਟਲ 'ਚ ਪਹੁੰਚਦਿਆਂ ਸਾਢੇ ਤਿੰਨ ਵੱਜ ਚੁੱਕੇ ਸਨ। ਗੱਡੀ 'ਤੇ ਲੱਗੇ ਫੁੱਲ ਵਿਚਾਰੇ ਰਾਹ 'ਚ ਹੀ ਕੁਮਲਾ ਚੁੱਕੇ ਸਨ। ਪਾਣੀ-ਧਾਣੀ ਪੀਤਾ ਤੇ ਕਾਹਲੀ-ਕਾਹਲੀ 'ਚ ਰੀਬਨ ਦੀ ਖ਼ਲਾਸੀ ਕੀਤੀ। ਲਾਵਾਂ ਲੈਂਦਿਆਂ ਪੰਜ ਵੱਜ ਗਏ। ਸ਼ਗਨ ਪੈਂਦਿਆਂ ਹਨੇਰਾ ਹੋ ਗਿਆ । ਰੋਟੀ ਖਾਦਿਆਂ ਤਾਂ