ਤਾਰੇ ਚੜ੍ਹ ਪਏ। ਮੈਂ ਦੁਲਹਨ ਨੂੰ ਹੁੱਝਾਂ ਮਾਰਾਂ ਕਿ ਛੇਤੀ ਕਰ ਪਰ ਰਸਮਾਂ ਕਿੱਥੇ ਖਹਿੜਾ ਛੱਡਣ। ਤੁਰਦਿਆਂ ਸਾਢੇ ਅੱਠ ਹੋ ਗਏ। ਸਵੇਰ ਤਿੰਨ ਵਜੇ ਦਾ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ ਵਿਆਹ ਪੂਰਾ ਹੋਣ 'ਤੇ ਨਹੀਂ ਸੀ ਆ ਰਿਹਾ। ਆਉਂਦਿਆਂ ਵੀ ਟ੍ਰੈਫਿਕ ਦਾ ਉਹੀ ਹਾਲ ਸੀ। ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਕਰਕੇ ਅਸੀਂ ਰਾਜਪੁਰਾ ਰੋਡ 'ਤੇ ਪੈ ਗਏ ਪਰ ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਦਸ ਕੁ ਵਜੇ ਪਟਿਆਲਾ ਟੱਪੇ ਧੁੰਦ ਡਿੱਗ ਪਈ। ਧੁੰਦ ਵੀ ਕੀ ਸੜਕ 'ਤੇ ਚਾਦਰ ਹੀ ਵਿਛ ਗਈ। ਸਾਡੇ ਤਾਂ ਹੋਸ਼ ਉੱਡ ਗਏ। ਬਾਕੀ ਬਰਾਤੀਆਂ ਨੇ ਤਾਂ ਰਜਾਈਆਂ ਵੀ ਜਾ ਮੱਲੀਆਂ ਸਨ । ਇਨੋਵਾ ਕਾਰ ਰਿਕਸ਼ੇ ਦੀ ਚਾਲੇ ਚੱਲ ਰਹੀ ਸੀ। ਕਰਨ ਜੈਲਦਾਰ ਆਪਣੇ ਦਾਜ 'ਚ ਮਿਲੀ ਇਨੋਵਾ ਕਾਰ ਤੇ ਨਵੀਂ ਭਾਬੀ ਦੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਲਈ ਧੌਣ ਬਾਹਰ ਕੱਢਕੇ ਗੱਡੀ ਚਲਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਠੰਢ ਨਾਲ ਸਾਡਾ ਦੰਦੋੜਿੱਕਾ ਵੱਜ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਪਿੱਛੇ ਇੱਕ ਅਟੈਚੀ 'ਚੋਂ ਕੰਬਲ ਕੱਢ ਲਿਆ ਪਰ ਪੰਜ ਜਣਿਆਂ ਨੂੰ ਕੰਬਲ ਊਠ ਦੇ ਮੂੰਹ 'ਚ ਜੀਰਾ ਸੀ । ਵਾਟ ਮੁੱਕ ਨਹੀਂ ਸੀ ਰਹੀ। ਕੀੜੀ ਦੀ ਚਾਲੇ ਅਸੀਂ ਸਵੇਰੇ ਢਾਈ ਵਜੇ ਧਨੌਲੇ ਵਾਲੇ ਦੀਪਕ ਦੇ ਢਾਬੇ 'ਤੇ ਅੱਪੜੇ। ਸੁਖ ਦਾ ਸਾਹ ਲਿਆ। ਚਾਹ-ਪੀਣ ਪੀਤਾ। ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਤਾਂ ਪੈਸਿਆਂ ਦੀ ਵੀ ਹੁਣ ਰਹਿੰਦ-ਖੂੰਹਦ ਬਚੀ ਸੀ । ਛੇ ਵਜੇ ਅਸੀਂ ਫਿਰ ਤੁਰ ਪਏ ਪਰ ਧੁੰਦ ਆਖ ਰਹੀ ਸੀ ਕਿ ਬੱਚੂ। ਬੱਚ ਕੇ ਜਾਓਗੇ ਕਿੱਥੇ ? ਬਠਿੰਡੇ ਨੇੜੇ ਆ ਕੇ ਪਿੱਛੇ ਆ ਰਹੀ ਸਾਲਾ ਸਾਬ੍ਹ ਦੀ ਗੱਡੀ ਨੂੰ ਗਲਤ ਸਾਈਡ ਤੋਂ ਆ ਰਹੇ ਕੈਂਟਰ ਨੇ ਠੋਕ ਦਿੱਤਾ। ਅਸੀਂ ਫੇਰ ਪੰਦਰਾਂ ਕਿਲੋਮੀਟਰ ਪਿੱਛੇ ਆਏ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਰਾਜ਼ੀਨਾਮਾ ਕਰਵਾਇਆ। ਗਿਆਰਾਂ ਕੁ ਵਜੇ ਧੁੰਦ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਰਾਹ ਦਿੱਤਾ। ਪਿੰਡ ਦੀ ਜੂਹ 'ਚ ਪੈਰ ਧਰਿਆ ਤਾਂ ਇੰਝ ਲੱਗਾ ਜਿਵੇਂ ਸਾਰੀ ਰਾਤ ਹਵਾਲਾਤ 'ਚ ਕੁੱਟਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਥਾਣੇਦਾਰ ਨੇ ਆਪ ਕੈਂਟਰ 'ਚ ਬਿਠਾ ਕੇ ਪਿੰਡ ਆ ਛੱਡਿਆ ਹੋਵੇ। ਦੁਪਿਹਰ ਬਾਰਾਂ ਵਜੇ ਦੇ ਕਰੀਬ ਪਾਣੀ ਵਾਰਿਆ ਗਿਆ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਵਿਆਹ ਮੌਕੇ ਰਾਜਾ ਅਤੇ ਮਹਾਂਬੀਰ ਨੂੰ ਬੜਾ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜੋ ਦੋਵੇਂ ਭਰਾ ਕੁਝ ਮਹੀਨਿਆਂ ਦੇ ਵਕਫ਼ੇ 'ਚ ਸਾਲ 2012-13 'ਚ ਫ਼ੌਤ ਹੋ ਗਏ। ਉਹ ਦੁਨੀਆ ਲਈ ਬਦਮਾਸ਼ ਪਰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਦੇਵਤਾ ਸਨ ਕਿਉਂਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉਸ ਵੇਲੇ ਸਹਾਰਾ ਤੇ ਪਿਆਰ ਦਿੱਤਾ ਜਦੋਂ ਪਰਛਾਵਾਂ ਵੀ ਮੇਰਾ ਸਾਥ ਛੱਡ ਗਿਆ ਸੀ।