-"ਠੀਕ ਐ-ਉਦੋਂ ਤੱਕ ਮੈਂ ਕੋਈ ਸਕੀਮ ਬਣਾਉਨੈਂ!"
ਮਿੰਦੀ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਕਰਨੈਲ ਸਿੰਘ ਉਸ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ। ਪਰ ਉਸ ਨੇ 'ਫੁੱਫੜ ਜੀ ਨੂੰ 'ਸਤਿ ਸ੍ਰੀ ਅਕਾਲ' ਵੀ ਨਾ ਆਖੀ। ਬੱਸ ਚੁੱਪ ਜਿਹਾ ਕਰ ਕੇ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਗਿਆ।
ਸੂਰਜ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਫ਼ਣ ਜਿਹਾ ਖਿਲਾਰ ਕੇ ਬੈਠ ਗਿਆ ਸੀ। ਪ੍ਰਛਾਵੇਂ ਟੀਸੀਆਂ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਬੈਠੇ ਸਨ। ਬਲੌਰ ਸਿੰਘ ਦੀ ਕਾਰ "ਛੂੰ" ਕਰਕੇ ਕਰਨੈਲ ਸਿੰਘ ਦੇ ਵਿਹੜੇ ਵਿਚ ਆ ਖੜ੍ਹੀ। ਬਲੌਰ ਸਿੰਘ ਉਤਰਿਆ। ਅਦਬ ਨਾਲ ਕਰਨੈਲ ਸਿੰਘ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ 'ਜੀ ਆਇਆਂ ਆਖਿਆ।
ਗਲਵਕੜੀ ਪਾਈ ਸਣੇਂ ਹੀ ਉਹ ਅੰਦਰ ਚਲੇ ਗਏ।
ਚਾਹ ਪੀਤੀ ਗਈ। ਘਰੇਲੂ ਗੱਲਾਂ ਚੱਲਦੀਆਂ ਰਹੀਆਂ। ਫ਼ਸਲਵਾੜੀ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ। ਕੰਮ ਖ਼ਤਮ ਕਰਵਾ ਕੇ ਰਣਜੀਤ ਕੌਰ ਵੀ ਆ ਗਈ। ਪ੍ਰੀਤੀ ਸੁਸਤ ਜਿਹੀ ਹੋਈ ਕੋਲ ਹੀ ਬੈਠੀ ਸੀ।
-"ਹੋਰ ਤਾਂ ਸਭ ਠੀਕ ਐ ਨ੍ਹਾਂ? ਸਿਹਤ ਕਿਵੇਂ ਰਹਿੰਦੀ ਐ..?" ਕਰਨੈਲ ਸਿੰਘ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ।
-"ਬੱਸ ਜੀ-ਸਿਹਤ ਤਾਂ ਠੀਕ ਈ ਐ..! ਪ੍ਰੀਤੀ ਘਰੇ ਹੁੰਦੀ ਸੀ-ਘਰ 'ਚ ਬਾਹਵਾ ਰੌਣਕ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ-ਜਿਸ ਦਿਨ ਦੀ ਇਹ ਆਈ ਐ-ਮੈਨੂੰ ਤਾਂ ਜਾਣੀਂਦੀ ਘਰ ਖਾਣ ਨੂੰ ਆਉਂਦੈ। ਖ਼ੈਰ ਧੀਆਂ ਧਿਆਣੀਆਂ ਨੇ ਤਾਂ ਅਕਸਰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਜਾਣਾ ਈ ਹੁੰਦੈ-ਪਰ ਮਨ ਕਦੇ ਕਦੇ ਉਦਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੈ..!" ਬਲੌਰ ਸਿੰਘ ਨੇ ਹਾਉਕਾ ਭਰਿਆ।
-"ਇਹ ਤਾਂ ਹੈ..!
-"ਕਾਕਾ ਜੀ ਕਿੱਥੇ ਨੇ ?"
-"ਉਹਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਲਓ..। ਉਹਦੇ ਮਾਮਾ ਜੀ ਦਾ ਮੁੰਡਾ ਆਇਆ ਸੀ-ਖਾਂਦੇ ਪੀਂਦੇ ਰਹੇ ਤੇ ਫਿਰ ਸੌਂ ਗਏ..!"
-"ਚਲੋ ਆਦਮੀ ਖਾ ਪੀ ਕੇ ਸੌਂ ਜਾਵੇ-ਇਹਦੇ ਅਰਗੀ ਵੀ ਰੀਸ ਨ੍ਹੀ..!"
-"ਤੁਹਾਡਾ ਅੱਜ ਕਿਵੇਂ ਦਿਲ ਕਰ ਆਇਆ ਆਉਣ ਨੂੰ ?" ਰਣਜੀਤ ਕੌਰ ਬੋਲੀ। ਅੰਦਰੋਂ ਉਹ ਡਰੀ ਡਰੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ।
-"ਦੇਖੋ ਜੀ ਪ੍ਰੀਤੀ ਧੀ ਤਾਂ ਹੁਣ ਤੁਹਾਡੀ ਐ-ਪਰ ਜੇ ਇਜਾਜ਼ਤ ਹੋਵੇ-ਤਾਂ ਮੈਂ ਦੋ ਚਾਰ ਦਿਨਾਂ ਵਾਸਤੇ ਇਹਨੂੰ ਲੈ ਜਾਵਾਂ ? ਨਾਲੇ ਚਾਰ ਦਿਨ ਮੇਰਾ ਜੀਅ ਲੱਗਜੂ..!"
-"ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ? ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਇਤਰਾਜ਼ ਨ੍ਹੀ..!"
