ਮੁੰਡੇ ਦੇ ਸਰੀਰੋਂ ਬੇਥਾਹ ਖ਼ੂਨ ਵਹਿ ਗਿਆ ਸੀ। ਪਰ ਸਰੀਰ ਗਰਮ ਹੋਣ ਕਾਰਨ ਉਹ ਉਠਣ ਦਾ ਯਤਨ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਦੋ ਕੁਹਾੜੀਆਂ ਮਾਰ ਕੇ ਦਰਸ਼ਣ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਧੜ੍ਹ ਨਾਲੋਂ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਮੁੰਡਾ ਕੁਝ ਚਿਰ ਤੜਪ ਕੇ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਨਬਜ਼ਾਂ ਟੁੱਟ ਚੁੱਕੀਆਂ ਸਨ। ਖੂਨ ਦਾ ਛੱਪੜ ਲੱਗ ਗਿਆ ਸੀ।
ਮਿੰਦੀ ਅਤੇ ਦਰਸ਼ਣ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਏ।
ਪ੍ਰੀਤੀ ਆਪਣੇ ਕਮਰੇ ਵਿਚ ਉਦਾਸ ਬੈਠੀ ਸੀ। ਆਪਣੀ ਸੜੀ ਤਕਦੀਰ ਨੂੰ ਕੋਸ ਰਹੀ ਸੀ। ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਵਿਧਾਤਾ ਨੇ ਉਸ ਨਾਲ ਕਿਹੜੇ ਜਨਮ ਦਾ ਵੈਰ ਕੱਢਿਆ ਸੀ। ਉਸ ਦਾ ਗੰਦਲ ਵਰਗਾ ਸਰੀਰ ਥੋੜ੍ਹੇ ਸਮੇਂ ਵਿਚ ਹੀ ਮੋਮਬੱਤੀ ਵਾਂਗ ਪਿਘਲ ਗਿਆ ਸੀ। ਰਣਜੀਤ ਕੌਰ ਨੌਕਰਾਣੀਆਂ ਨਾਲ ਚੱਕਣ ਧਰਨ ਕਰਵਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਕਰਨੈਲ ਸਿੰਘ ਆਪਣੀ ਭਜਨ ਬੰਦਗੀ ਵਿਚ ਮਸਤ ਸੀ।
-"ਸਰਦਾਰ ਜੀ-ਸਰਦਾਰ ਜੀ..!" ਹਫ਼ਦੀ ਕੁੜੀ ਕਰਨੈਲ ਸਿੰਘ ਦੇ ਕਮਰੇ ਅੰਦਰ ਆ ਕੇ ਇਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਡਿੱਗ ਪਈ। ਉਸ ਦਾ ਸਾਹ ਨਾਲ ਸਾਹ ਨਹੀਂ ਰਲਦਾ ਸੀ। ਮੂੰਹ 'ਚੋਂ ਝੱਗ ਡਿੱਗ ਰਹੀ ਸੀ।
-"ਕੀ ਗੱਲ ਐ ਕੁੜ੍ਹੇ..!" ਕਰਨੈਲ ਸਿੰਘ ਉਸ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਪਰ ਹਾਲਤ ਦੇਖ ਕੇ ਉਸ ਦਾ ਦਿਲ ਨਿਕਲ ਗਿਆ ਸੀ।
-"ਸਰਦਾਰ ਜੀ-ਦਰਸ਼ਣ ਨੇ ਗੱਜਣ ਮਾਰਤਾ।" ਹਫ਼ੀ ਹੋਈ ਕੁੜੀ ਨੇ ਗੱਲ ਮਸਾਂ ਹੀ ਪੂਰੀ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਦਾ ਮੂੰਹ ਬੱਗਾ ਪੂਣੀਂ ਵਰਗਾ ਹੋਇਆ ਪਿਆ ਸੀ।
-"ਕਿਹੜਾ ਗੱਜਣ ਕੁੜ੍ਹੇ?" ਸਰਦਾਰ ਦਾ ਫੂਸ ਉਡ ਗਿਆ।
-"ਗਿੱਟਲਾਂ ਦਾ ਗੱਜਣ..!"
-''ਹੈਂ...! ਕਾਹਤੋਂ..!' ਕਰਨੈਲ ਸਿੰਘ ਦੇ ਹੋਸ਼ ਗੁੰਮ ਹੋ ਗਏ। ਦਿਮਾਗ ਸੁੰਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਸਿਰ ਵਿਚ ਜਿਵੇਂ ਹਥੌੜਾ ਵੱਜਿਆ ਸੀ । ਰਣਜੀਤ ਕੌਰ ਨੂੰ ਜਦੋਂ ਪਤਾ ਲੱਗਿਆ ਤਾਂ ਉਹ ਕੰਧਾਂ ਨਾਲ ਟੱਕਰਾਂ ਮਾਰਨ ਲੱਗ ਪਈ।
ਕਰਨੈਲ ਸਿੰਘ ਦੇ ਮੋਹਤਵਰ ਬੰਦੇ ਬੜੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਬੁਲਾਏ ਗਏ। ਦੇਰ ਹਨ੍ਹੇਰ ਸੀ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਆਦਮੀ ਛੇਤੀ ਹੀ ਪੁੱਜ ਗਏ ਸਨ। ਕਮਰਾ ਬੰਦ ਕਰ ਲਿਆ ਗਿਆ। ਆਦਮੀਆਂ ਵਿਚ ਕਰਨੈਲ ਸਿੰਘ ਕੁਮਲਾਇਆ ਬੈਠਾ ਸੀ । ਕੰਬੀ ਅਤੇ ਰੋਈ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।
-"ਇੱਤਰਾਂ ਭਾਅ ਡਮਾਕ ਤੋਂ ਕੰਮ ਲਓ-ਰੋਇਆਂ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਜੇ ਬਣਨਾਂ.. ।" ਭਾਊ ਬੋਲਿਆ। ਛੇ ਗੋਲੀ ਦੀ ਬੰਦੂਕ ਖੜ੍ਹੀ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੇ ਗੋਡਿਆਂ ਦੇ ਸੰਨ੍ਹ ਦੇ ਲਈ।
