ਹੈ। ਉਹ ਕੌਣ ਨੇ ? ਜਾਰਜੀਅਨ ਮੈਨਸ਼ਵਿਕ ਮੈਨਸ਼ਵਿਕ ਤੇ ਬਾਲ ਸੈਨਿਕ ਇੱਕੋ ਕੁਝ ਨੇ, ਉਹ ਬੁਰਜੂਆ ਦਾ ਸਾਥ ਦੇਂਦੇ ਨੇ। ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਸੁਪਨਾ, ਸੋਵੀਅਤ ਸੱਤ੍ਹਾ ਨੂੰ ਤਬਾਹ ਕਰਨਾ ਹੈ।"

ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤੱਕਣੀ ਨਾਲ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ:

"ਤੂੰ ਤੇ ਤੇਰੀ ਸੋਵੀਅਤ ਸ਼ਕਤੀ । ਅਸੀਂ ਨੰਗੇ ਤੇ ਵਾਹਣੇ ਪੈਰੀਂ ਹਾਂ ਤੇ ਖਾਣ ਨੂੰ ਰੋਟੀ ਦੀ ਗਰਾਹੀ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਨਹੀਂ।"

ਕੋਜੂਖ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਲੁਕੇ ਅਰਥਾਂ ਨੂੰ ਤਾੜ ਲਿਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਤਲਬ ਸੀ ਬਗਾਵਤ।

ਉਸ ਆਖਰੀ ਦਾਅ ਮਾਰਿਆ ਤੇ ਰਸਾਲੇ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਤ ਕੀਤਾ:

"ਸਾਥੀਓ, ਇਹ ਤੁਹਾਡੇ ਵੱਸ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਘੋੜਿਆਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਹੱਲਾ ਬੋਲ ਦਿਓ ਤੇ ਪੁੱਲ ਉੱਤੇ ਕਬਜ਼ਾ ਕਰ ਲਓ।"

ਰਸਾਲੇ ਦੇ ਹਰ ਜਵਾਨ ਨੇ ਇਹ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ ਕਿ ਘੋੜਿਆਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਸੌੜੇ ਪੁੱਲ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਪੰਕਤੀ ਵਿੱਚ ਹਮਲਾ ਕਰਨਾ ਤੇ ਉਹ ਵੀ ਬੀੜੀਆਂ ਮਸ਼ੀਨਗੰਨਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚੋਂ ਲੰਘ ਕੇ, ਸ਼ੁਦਾਈਆਂ ਵਾਲਾ ਹੁਕਮ ਸੀ । ਕਈ ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਇੱਕੋ ਵੇਰ ਲੰਘਣ ਦੀ ਥਾਂ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਇਸ ਦਾ ਮਤਲਬ ਤਾਂ ਇਹ ਸੀ ਕਿ ਅੱਧਿਆਂ ਦੀਆਂ ਲਾਸ਼ਾਂ ਤਾਂ ਪੁੱਲ ਉੱਪਰ ਹੀ ਵਿੱਛੀਆਂ ਰਹਿ ਜਾਣਗੀਆਂ ਤੇ ਅੱਧੇ, ਪਿੱਛੇ ਹਟਣ ਵੇਲੇ ਟੋਟੇ ਟੋਟੇ ਕਰ ਦਿੱਤੇ ਜਾਣਗੇ।

ਪਰ ਆਪਣੇ ਸਰਕੇਸ਼ੀਅਨ ਕੋਟਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਬੜੇ ਚੁਸਤ ਨਜ਼ਰ ਆ ਰਹੇ ਸਨ। ਛਾਤੀਆਂ ਉੱਤੇ ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਤਕਮੇ ਲਿਸ਼ ਲਿਸ਼ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਸਰਕੋਸ਼ੀਅਨ ਫਰ ਦੇ ਟੋਪਾਂ ਤੇ ਕੀਊਬਨ ਟੋਪਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਬੜੇ ਰੋਹਬ ਵਾਲੇ ਲੱਗ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਕਿਆ ਬਾਤਾਂ, ਕੀਊਬਨ ਸਟੈਪੀਆਂ ਦਾ ਉਹਨਾਂ ਘਾਹ ਚੁਗਿਆ ਤੇ ਹਵਾ ਭੁੱਖੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਖਿੱਚੇ ਲਗਾਮਾਂ ਪਿੱਛੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਛੱਡ ਰਹੇ ਸਨ ਤੇ ਇੰਝ ਕੜਿਆਲਾਂ ਚੱਬ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਉਂ ਇਸ਼ਾਰੇ ਉੱਤੇ ਹਵਾ ਨਾਲ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪੈਣਗੇ। ਸਾਰੇ ਉਹਨਾਂ ਵੱਲ ਏਨੀਆਂ ਸ਼ਲਾਘਾ ਭਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਵੇਖ ਰਹੇ ਸਨ ਕਿ ਉਹ ਇੱਕ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਹਿ ਉੱਠੇ:

"ਅਸੀਂ ਕਰ ਵਿਖਾਵਾਂਗੇ, ਸਾਥੀ ਕੋਜੂਖ!"

ਆਪਣੇ ਗੁਪਤ ਟਿਕਾਣੇ ਤੋਂ ਕੋਜ਼ੂਖ ਦੀ ਤੋਪ ਨੇ ਪੁੱਲ ਤੋਂ ਪਰ੍ਹੇ ਚੱਟਾਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਮਸ਼ੀਨਗੰਨਾਂ ਛੁਪਾ ਕੇ ਰੱਖੀਆਂ ਪਈਆਂ ਸਨ, ਗੋਲੇ ਸੁੱਟਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੇ । ਖੱਡਾਂ ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਆਵਾਜ਼ ਗੂੰਜਦੀ ਲੰਘ ਗਈ ਤੇ ਰਸਾਲੇ ਦੇ ਜਵਾਨ, ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਰੋਲੇ ਜਾਂ ਗੋਲੀ ਮਾਰਨ ਦੇ, ਸੜਕ ਦੇ ਇੱਕ ਮੋੜ ਦੇ ਪਿੱਛੋਂ ਸਿਰਾਂ ਉੱਤੇ ਟੋਪੀਆਂ ਠੀਕ ਕਰਦੇ ਦੌੜ ਕੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਏ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਡਰੇ ਹੋਏ ਘੋੜੇ, ਧੌਣਾਂ ਅੱਗੇ ਵਧਾਈ, ਚੌੜੇ ਕੰਨ ਚੁੱਕੀ ਤੇ ਲਾਲ ਲਾਲ ਨਾਸਾਂ ਚਾੜ੍ਹਦੇ, ਸਰਪਟ ਦੌੜਦੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਲ ਉੱਤੇ ਤੇ ਇਸ ਦੇ ਪਰਲੇ ਪਾਸੇ ਲੈ ਗਏ।

ਜਾਰਜੀਅਨ ਮਸ਼ੀਨਗੰਨਾਂ ਨੂੰ ਕੁਝ ਸਮਝ ਨਾ ਆਈ ਕਿ ਅਚਾਨਕ ਇਹ ਆਫਤ