ਹੋ ਸਕੇ।
ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਭੁੱਖੇ ਭਾਣੇ ਥੱਕਿਆਂ ਦੀ ਵੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਹੀਂ ਸੀ ਆ ਰਹੀ, ਜੋ ਦੜ ਵੱਟ ਕੇ ਪਏ ਹੋਏ ਸਨ।
ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਇੱਕ ਖਾਮੋਸ਼ੀ... ਤੇ ਅੰਨ੍ਹੇਰਾ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ।
24
ਪਹਾੜ ਦੇ ਪੱਧਰੇ ਸਿਖਰ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਡਰਾਉਣਾ ਜਾਰਜੀਅਨ, ਨਿੱਕੀਆਂ ਨਿੱਕੀਆਂ ਮੁੱਛਾਂ ਤੇ ਬਦਾਮ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਵੇਖਦਿਆਂ ਹੀ ਤੀਵੀਂਆਂ ਦਾ ਕਲੇਜਾ ਨਿਕਲਣ ਲੱਗ ਪੈਂਦਾ ਸੀ, ਚੱਕਰ ਕੱਟੀ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ । ਉਸ ਸਰਕੇਸ਼ੀਅਨ ਕੋਟ ਪਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਉਸ ਦਾ ਪਤਲਾ ਲੱਕ ਛੁਪਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ ਸੁਨਹਿਰੀ ਫ਼ੀਤੀਆਂ ਸਨ। ਝੱਟ ਪਲ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਝਾਤ ਮਾਰ ਲੈਂਦਾ। ਉਸ ਨੂੰ ਚਾਰੇ ਖਾਈਆਂ, ਫਸੀਲਾਂ ਤੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲਕੋਈਆਂ ਮਸ਼ੀਨਗੰਨਾਂ ਦਿੱਸਦੀਆਂ।
ਪੰਜਤਾਲੀ ਕੁ ਗਜ਼ ਅੱਗੇ, ਸਿੱਧੀ ਦੰਦੀ ਦਾ ਸਿਰਾ ਸੀ । ਜੋ ਇਸ ਸੰਘਣੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ ਉੱਪਰ ਵੱਲ ਜਾਂਦੀ ਸੀ । ਜੰਗਲ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਇੱਕ ਖੱਡ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਸਾਫ਼ ਸੁਥਰੀ ਵੱਡੀ ਸੜਕ ਨਿਕਲਦੀ ਸੀ । ਇਸੇ ਸੜਕ ਦੇ ਪਠਾਰ ਉੱਤੋਂ ਲਕੋਈਆਂ ਬੰਦੂਕਾਂ ਗੋਲੀ ਚਲਾਂਦੀਆਂ ਸਨ। ਉੱਥੇ ਹੀ ਦੁਸ਼ਮਣ ਸੀ।
ਮਸ਼ੀਨਗੰਨਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਚੱਕਰ ਕੱਢਦੇ ਸੰਤਰੀ ਪਹਿਰਾ ਦੇ ਰਹੇ ਸਨ। ਬੜੇ ਚੁਸਤ ਜਵਾਨ ਸਨ।
ਹੇਠਾਂ ਪਾਟੇ ਕੱਪੜਿਆਂ ਵਾਲਿਆਂ ਸੂਰਾਂ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਾੜਨਾ ਉਦੋਂ ਹੀ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਸੀ, ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਖੱਡ ਵਿੱਚੋਂ ਧੁੰਨੀਆਂ ਬਾਹਰ ਕੱਢਣ ਦੀ ਸੋਚੀ ਸੀ। ਛੇਤੀ ਕਰ ਕੇ ਉਹ ਭੁੱਲਣਗੇ ਨਹੀਂ।
ਇੱਥੇ ਕਰਨਲ ਮੀਖੇਲਦੇ (ਜੋ ਭਰ ਜਵਾਨ ਗਭਰੂ ਸੀ।) ਆਪ ਖਲ੍ਹਤਾ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਇਸ ਦੱਰੇ ਦੇ ਟਿਕਾਣੇ ਨੂੰ ਚੁਣਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਹੈੱਡਕੁਆਰਟਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਟਿਕਾਣੇ ਲਈ ਉਸ ਪੂਰਾ ਜ਼ੋਰ ਲਾਇਆ ਸੀ, ਜਿੱਥੋਂ ਪੂਰੇ ਸਾਹਿਲ ਉੱਤੇ ਨਜ਼ਰ ਰੱਖੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਸੀ।
ਇਕ ਵੇਰ ਫਿਰ ਉਸ ਆਸ ਪਾਸ ਨਜ਼ਰ ਮਾਰੀ । ਦੰਦੀਆਂ ਦੇ ਸਿਰੇ ਉੱਤੇ ਤੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ, ਸਿੱਧੀਆਂ ਖਲ੍ਹਤੀਆਂ ਸਾਹਿਲ ਦੀਆਂ ਚਟਾਨਾਂ ਵੱਲ ਉਸ ਝਾਤ ਮਾਰੀ । ਲੱਗਦਾ ਸੀ, ਜਿਉਂ ਕੁਦਰਤ ਨੇ ਆਪ ਕਿਸੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਇੱਧਰ ਰੋਕਣ ਲਈ ਇਹ ਸਿਲਸਿਲਾ ਬਣਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਪਰ ਕੇਵਲ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਰੋਕ ਦੇਣ ਨਾਲ ਹੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦੀ, ਜਦ ਤਕ ਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਤਬਾਹ ਨਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ। ਉਸ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਵਿਉਂਤ ਘੜੀ ਹੋਈ ਸੀ ਕਿ ਮੁੱਖ
