ਜਾਕਿਟ ਪਾਈ, ਲੱਤਾਂ ਅੱਡ ਕੇ ਬੈਠਾ ਚਾਹ ਪੀ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਯੂਨਿਟਾਂ ਦੇ ਕਮਾਂਡਰ ਉਸ ਦੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਖਲ੍ਹਤੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਜਿਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਉਹ ਕਸ਼ ਮਾਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਬੇਮੁਹਾਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਪੈਰਾਂ ਹੇਠ ਬੂਟਾਂ ਨਾਲ ਜਿਵੇਂ ਸਿਗਰਟਾਂ ਦੇ ਫੋਟੋ ਮਿੱਧ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਸ ਤੋਂ ਸਾਫ਼ ਜ਼ਾਹਿਰ ਹੈ ਕਿ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਕੁਝ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਲਗ ਰਿਹਾ ਕਿ ਗੱਲ ਬਾਤ ਸ਼ੁਰੂ ਕਿਵੇਂ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ।
ਤੇ ਇੱਥੇ ਫਿਰ ਹਰੇਕ ਕਮਾਂਡਰ ਦੇ ਦਿਮਾਗ ਵਿੱਚ ਇਹ ਬੈਠਾ ਹੋਇਆ ਸੀ ਕਿ ਉਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਕਰਤਾ ਧਰਤਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਹੀ ਸਭ ਦਾ ਰਾਖਾ ਹੈ ਤੇ ਉਸੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਆ ਵਿੱਚ ਲੈ ਜਾਣਾ ਹੈ।
ਪਰ ਕਿੱਥੇ...?
ਸਥਿਤੀ ਬੇਥਵੀ ਤੇ ਬੇਯਕੀਨੀ ਸੀ । ਕੋਈ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਦਸ ਸਕਦਾ ਕਿ ਜੇ ਉਹ ਅੱਗੇ ਵਧੇ ਤਾਂ ਕੀ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ। ਪਰ ਇਹ ਸਭ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਦੇ ਸਨ ਕਿ ਪਿੱਛੇ ਹੱਟਣਾ, ਮੌਤ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਜਾਣਾ ਹੈ।
"ਸਾਨੂੰ ਤਿੰਨਾਂ ਦਲਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਮੁਖੀ ਚੁਣ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ," ਇੱਕ ਕਮਾਂਡਰ ਦਾ ਸੁਝਾਅ ਸੀ।
"ਤੂੰ ਠੀਕ ਆਖਦਾ ਹੈਂ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਦੂਜੀ ਰਾਇ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ," ਸਭ ਨੇ ਇੱਕ ਸੁਰ ਆਖਿਆ।
ਸਭ ਹੀ ਇਹ ਆਖਣ ਲਈ ਫ਼ੜਕ ਰਹੇ ਸਨ ਕਿ. "ਉਹ ਮੈਂ ਹਾਂ.'" ਪਰ ਕੋਈ ਆਖਣ ਦੀ ਦਲੇਰੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਰ ਰਿਹਾ।
ਚੂੰਕਿ, ਸਭ ਹੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਭਵ ਉਮੀਦਵਾਰ ਸਮਝ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਇਕ ਦੂਜੇ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬਚਾ ਕੇ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਕਸ਼ ਮਾਰਨ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਸਨ।
"ਸਾਨੂੰ ਕੁਝ ਨਾ ਕੁਝ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਚੁਣ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਸਮੋਲੋਦੂਰੋਵ ਦਾ ਨਾਂ ਤਵੀਜ਼ਦਾ ਹਾਂ।"
"ਸਮੋਲਦੂਰੋਵ! ਸਮੋਲੋਦੁਰੋਵ!"
ਇਕ ਗੱਲ ਅਚਾਨਕ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਈ । ਹਰੇਕ ਦਾ ਵਿਚਾਰ ਸੀ ਕਿ "ਸਮਲੋਦੂਰੋਵ ਇੱਕ ਚੰਗਾ ਸਾਥੀ ਹੈ। ਖਾਊ-ਪੀਊ ਮੌਜ ਕਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਬੰਦਾ । ਇੱਕ ਜਮਾਂਦਰੂ ਇਨਕਲਾਬੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਜਲਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਗੱਜਣ ਲਈ ਚੰਗੀ ਦਹਾੜਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਹੈ, ਪਰ ਇੱਕ ਮੁੱਖ ਕਮਾਂਡਰ ਵਜੋਂ ਮੱਥਾ ਭੰਨਾ ਬੈਠੇਗਾ ਤੇ ਫਿਰ ਤੇ ਫਿਰ ਮੈਂ।"
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਇੱਕ ਆਵਾਜ਼ ਹੋ ਕੇ ਬੋਲੇ:
"ਸਮੋਲੋਦੂਰੋਵ! ਸਮੋਲੋਦੂਰੋਵ!"
ਸਮੋਲੋਦੂਰੋਵ ਨੇ ਅਫੜਾ-ਦਫੜੀ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਹਿਲਾਈਆਂ।
“ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਪਤਾ ਹੀ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਇੱਕ ਜਹਾਜ਼ੀ ਹਾਂ। ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਤਾਂ ਮੈਂ ਭਿਆਨਕ ਤੋਂ ਭਿਆਨਕ ਸਥਿਤੀ ਨਾਲ ਨਿਬੜ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਅਸੀਂ ਖੁਸ਼ਕੀ ਉੱਤੇ
